Vergeet de disco bij Golden Diskó Ship, maar dat van het goud en het schip is zeker waar. Welk instrument Theresa Stroetges ook aanraakt, het verandert in gouden geluid, en met haar in hetzelfde schuitje gaat de luisteraar grillige stromen af, met veel obstakels en moeilijkheden onderweg. Haar puntige, wat aparte gitaarspel mixt ze met springerige en complexe ritmes, waar dan ook nog eens haar stem overheen gaat, in variaties als fluisteren, neuriën, schreeuwen en gillen, maar waarmee ze ondanks alles toch niet echt helemaal uit de kast komt. Voeg daar nog vrolijke, grillige en steeds andere melodielijntjes en gefröbel op de synthesizer aan toe, en het zal duidelijk zijn dat het een dolle boel was daar in de studio in Berlijn. Dat er geen al te duidelijke structuren in haar liedjes zitten is heel fijn, want juist die verkenningen vanuit simpele akkoorden maken het zo spannend â het kan en gaat immers alle kanten op. Golden Diskó Ship is ook nog eens videoartiest, waardoor haar optredens zowel uit beeld als geluid bestaan. ‘Invisible Bonfire’ maakt in ieder geval meer dan duidelijk wat voor talent er achter Golden Diskó Ship schuilgaat.
