FRANTX noemt zichzelf een ‘glit-noise’-band, en die naam is een programma. Het Frans-Italiaanse kwartet uit Parijs bestaat uit Fanny Meteier (tuba, stem, toy synth), Andrea Giordano (stem, elektronica, melodica), Pierre Pradier (gitaar, akoestische gitaar, stem) en Marco Luparia (drums, elektronica, stem). Niemand van de vier houdt zich aan wat zijn instrument hoort te doen. Op het debuutalbum ‘IDUTYDU’ hoort een tuba net zo goed bij de ritmesectie als een drumstel en zingt bijna iedereen, meestal tegelijk, meestal in een andere taal dan degene naast hem.
‘IDUTYDU’ staat voor ‘I Didn’t Understand That You Didn’t Understand’, en die titel is een aardige samenvatting van een plaat die communicatie voortdurend laat struikelen en daar zichtbaar plezier aan beleeft. De openingstrack heet ‘Sorry I’m Feeling Emoji’; ‘Fly Communication’ verspringt binnen één nummer van electro-clash naar jazzy mathrock en terug. ‘Vittoria’ zet, in het Piemontees, de herinneringen van een oude Italiaanse vrouw tegen een stille, Gastr del Sol-achtige achtergrond, het meest ingetogen moment op een plaat die verder zelden stilzit. ‘Banana Phone Boi’, eerst hakkelend en dan kokend, is waar het geduld het langst wordt uitgesteld en het hardst wordt beloond.
FRANTX omschrijft zichzelf als een utopisch tegenvoorstel aan de autoriteit en systematiek van de buitenwereld. Dat klinkt in de praktijk als een band die grenzen niet afschaft, maar gewoon negeert: hyperpop botst op postpunk, en een vocoder wordt ingezet als bezwering in plaats van als effect. Zelf plaatsen ze het project, in hun eigen woorden, ‘somewhere between Hello Kitty and Anthony Braxton’, en op deze plaat komen die twee uitersten verrassend dicht bij elkaar te liggen. Het is een debuut dat niets wil afwerken en daar sterker van wordt – een collage die uit elkaar had kunnen vallen, maar overeind blijft omdat vier mensen precies weten wanneer ze moeten stoppen met begrijpen en gewoon moeten spelen.
