Uit Duitsland. Melancholische herfstpop is wat het trio in de aanbieding heeft. Sfeervolle ballades wisselen af met dieptreurige liedjes. Soms gaat de band de kant op van indierock of poprock (zoals in Feels Alright) en het trio is ook slim genoeg om de gewone rockbezetting aan te kleden met een vrouwenstem hier en een synthesizermelodie daar, in een poging om verveling tegen te gaan. Zeker gedurende de eerste helft van de cd lukt dat wonderwel. Zo is Crash behoorlijk episch van karakter en is bij momenten de sound van een Coldplay nooit veraf. Maar net als bij die beroemde band verglijdt Dead Guitars al snel in doorzagen, tot we bij het tiende van de elf nummers denken dat het koord bijna strak genoeg is gespannen om er een eind aan te maken. Het wordt ons dan allemaal een beetje te veel tristesse om de tristesse. Niet dat de songs niet goed zouden zijn. We kunnen net zo goed eerst de tweede helft van deze plaat beluisteren en dan geen zin meer hebben in het eerste gedeelte. Kwestie dat overdaad schaadt. De mannen zijn trouwens niet aan hun proefstuk toe. Peter Brough en Ralf Aussem speelden eerder bij Twelve Drummers Drumming. Drummer en zanger Carlo van Putten was actief in The Convent en werkte onder meer samen met Mark Burgess (The Chameleons), Marty Willson-Piper (The Church) en wijlen Adrian Borland (The Sound). En zo weten we meteen in ons geheugen weer aan welke bands Dead Guitars ons doet denken: The Chameleons en The Church. Ook twee bands die we slechts een plaatkant lang konden behappen.
