Drew McDowall
Laat ons beginnen met de grootste tegenvaller: het artwork van Nina Hartmann kan ons (zacht uitgedrukt) absoluut niet bekoren. En dat geldt ook voor het onzalige idee om tweehonderd exemplaren van deze lp te persen in cornettokleurig (wit met rode aardbeisaus) vinyl. Gelukkig is dit album ook beschikbaar in de lievelingskleur van zwartkijkers. Snel over naar de muziek; en die is gelukkig beter geïnspireerd.
Na een bedrieglijke, maar stemmige opener met een veelheid aan snaarinstrumenten, begint ‘And Lions Will Sing With Joy’ aan een machtig kwartier met begrafenisdreunen (origineel afkomstig van een Schotse doedelzak), melodieuze patronen op een harp, terwijl we een veelheid klagende stemmen horen van geesten die weigeren te rusten. De keerzijde vertrekt van hetzelfde principe: op ‘In Wound And Water’ leidt schijnbaar improviseren op snaarinstrumenten uiteindelijk tot een mooie melodie.
Maar met het prachtige ‘A Dream Of A Cartographic Membrane Dissolves’ worden al onze initiële twijfels over dit album definitief weggeblazen. Dit had op een album van Coil kunnen staan (en daar zal McDowall als ex-lid wel niets op tegen hebben). Tegelijkertijd zien we Hemel en Hel, horen we engelen zingen en verdoemde zielen jammeren, terwijl onder andere gemanipuleerde jachthoorns subtiele elektronische experimenten ons melodieus ten grave dragen.
