Xiu Xiu
Bij het luisteren naar Xiu Xiu denk ik telkens weer aan iets wat ik jaren geleden las. Over Jamie Stewart die, na weer een gefaalde nachtelijke escapade in de club –op zoek naar lust, verbinding of op z’n minst een moment van ontsnapping– in de vroege morgen weer thuis aankwam, alleen, en vanuit een overweldigend gevoel van mislukking, verdriet, eenzaamheid en zelfwalging de muziek van Xiu Xiu begon te schrijven. Vanuit het gevoel dat er toch íets moet gebeuren, dat je íets moet. Dat je iets vanuit je innerlijk toch tot uiting moet brengen, omdat er anders iets knapt.
Albums uit de beginjaren van de groep als ‘A Promise’ en ‘Knife Play’ zijn geweldige expressies hiervan; de meest aangrijpende, geïnternaliseerde wanhoop illustrerende meesterwerken. Hun nieuwe album ‘13″ Frank Beltrame Italian Stiletto with Bison Horn Grips’ weet dat gevoel weer op verbluffende wijze te vangen, maar vernieuwt ook. Weer het gevoel dat íets moet gebeuren omdat het niet meer gaat, maar dat er misschien toch eindelijk een uitweg mogelijk lijkt. “I was afraid of darkness/I was afraid of lightning/They don’t concern me anymore”, zingt Stewart in zijn karakteristiek breekbare stem op het magistrale ‘Sleep Blvd.’. “How can I stay still when caught in these acts?”, proclameert hij in een moment van innerlijke helderheid op het woelige ‘Veneficium’, dat grandioos eindigt.
Het nieuwe album -gevuld met meeslepende en vaak haast anomaal dansbare industrial-/noiserock nummers- is Xiu Xiu die tot de kern van zichzelf gaat, maar door zijn eigen schild heen breekt, om weer opnieuw tot leven te komen.
