Crack Cloud


Het zijn spannende tijden voor Crack Cloud, het meer dan twintigkoppige Canadese collectief dat in juli z’n debuut loste. Hoewel internationale media de band lauweren om diens compromisloze omarming van de postpunk, blijft zanger Zach Choy met beide voeten op de grond: ‘Crack Cloud is onze creatieve uitlaatklep. Niets meer, niets minder.’

‘Crack Cloud is niet voor iedereen, daar maak ik me geen illusies over.’

Wie Crack Cloud ooit live heeft gezien, weet dat de band gedijt in het onconventionele. Wanneer de zeven muzikanten op het podium kruipen, gebeurt dat haast geruisloos, net als wanneer ze aan het eind van de show hun instrumenten neerleggen. Er is geen frontman die de show aan elkaar praat of het publiek opzweept, noch is er veel interactie met het publiek. ‘We willen een verhaal vertellen. Die boodschap kunnen we beter uitdragen door niet de rockster uit te hangen,’ vertelt zanger en drummer Zach Choy. ‘Het is de muziek die telt. Niet wij.’

Verslaving

Crack Cloud is veel meer dan een band, benadrukt Choy. Van visuele kunstenaars tot regisseurs tot performance-artiesten: Crack Cloud telt intussen meer dan twintig man. ‘De reden waarom we een band zijn en geen kunstcollectief, is omdat muziek voor ons de meest directe manier is om verhalen te vertellen. Het doel is om te evolueren naar een multimediacollectief waar muziek de lijm is om een verhaal te vertellen.’

Na enkele ep’s, die Tin Pan Records bundelde tot een gelijknamig compilatiealbum in 2018, hebben ze sinds hun volwaardig debuut ‘Pain Olympics’ de wind in de zeilen. Hoe het plots zo snel is gegaan? ‘Daar zit een lang verhaal achter. Het ging bergaf met mij toen mijn vader op mijn 11de gediagnosticeerd werd met leukemie. Hij stierf drie maanden later.’ De dood van zijn vader kon hij niet verteren; hij begon overmatig alcohol te drinken en raakte verslaafd aan drugs. ‘Het was een manier om het verlies van mijn vader niet recht in de ogen te hoeven kijken. Ik was erg onvoorspelbaar en onstabiel, maar de verslaving zelf was niet het probleem.’

Een aantal jaren later leerde hij huidig gitarist en toetsenist van Crack Cloud Mohammad Ali Sharar kennen op een betoging tegen blanke nationalisten in zijn thuisstad Calgary, in de Canadese deelstaat Alberta. De problemen met zijn familie, zijn geloof en huiselijk geweld brachten hem op het slechte pad. ‘Aanvankelijk probeerden we samen een nieuw thuis te vinden in lokale artistieke gemeenschappen, maar al snel zagen we dat hun zogenaamde inclusiviteit niet veel meer was dan een façade. Velen in die DIY-scenes waren heel geprivilegieerd, Sharar en ik absoluut niet. We waren geen kunststudenten, wij kwamen van een compleet andere plek. Omdat er voor ons geen veilige plek was waar we begrepen werden, ging het grondig fout.’

Zorgverlener

Toen hij een jaar of twintig was, zat Choy heel diep. Het moment hij zich realiseerde dat hij zelfs zijn moeder niet kon opbellen omdat ‘zijn leven een knoeiboel was’, besloot hij het over een andere boeg te gooien. ‘Dat moment was voor mij echt rock bottom. Gelukkig kon ik mezelf rechttrekken en me volledig storten op muziek.’ De immense platencollectie van zijn overleden vader gaf hem opnieuw richting. ‘Rondsnuisterend in zijn verzameling raakte ik gefascineerd door hardcore punk, grindcore en de rustige ambient van Brian Eno. Toen al zat ik op het idee van Crack Cloud te broeden: een inclusieve gemeenschap oprichten waar herstellende verslaafden zich creatief kunnen ontplooien.’

Choy en Sharar waren niet de enigen in Canada wiens levens getekend werden door drugs. Sinds 2016 is het land in de ban van een opium- en fentanylcrisis, gedreven door zowel illegaal als voorgeschreven opioïdengebruik. Vooral in het westen van het land, in de staten Alberta en Brits-Columbia, waren veel doden te betreuren die gelinkt werden aan overmatig drugsgebruik. Vanuit zijn ervaring als verslaafde zette Choy zich in als zorgverlener in een begeleide injectieplaats in Downtown Eastside, een verloederde wijk in Vancouver waar drugs, armoede en misdaad alomtegenwoordig zijn.

‘Wat me opvalt, is dat drugs een pleister op de wonde zijn. Er schuilt altijd een dieperliggend trauma achter een drugsverslaving. Crack Cloud wil die verschillende stemmen samenbrengen en onderdak geven.’ Net zoals Choy zijn roeping vond in muziek, wil hij anderen motiveren om kunst te maken in plaats van terug te vallen op drugs. In het beste geval vinden ze opnieuw zin en betekenis in hun leven, luidt de logica.

Uitlaatklep

Revalideren en opnieuw betekenis vinden staan centraal bij Crack Cloud. Dat de band ook winst boekt door hun recente succes, is voor Choy bijzaak. ‘Geld zal voor Crack Cloud nooit centraal staan. Muziek en kunst zijn voor ons een creatieve uitlaatklep. Ze staan ons toe te groeien als persoon, onze trauma’s, problemen en verslavingen creatief te kunnen ventileren. Nooit zal het meer of minder zijn dan dat.’

Die opvatting van Crack Cloud botst onvermijdelijk met de logica van de muziekindustrie, geeft Choy toe. ‘Die is logischerwijs gericht op winstmaximalisatie. Daar worstelen we dagelijks mee. Het geld dat we verdienen, investeren we altijd in onze gemeenschap, zodat we kunst kunnen blijven maken en kansen kunnen creëren voor andere mensen.’

Ook al krijgt het collectief lovende recensies van internationale media, Choy lijkt er niet van overtuigd dat ze ooit deel zullen uitmaken van de mainstream. ‘Onze muziek en kunst is zeer niche. Crack Cloud is niet voor iedereen, daar maak ik me geen illusies over. Ik voel me altijd heel nederig wanneer internationale media ons oppikken, maar als we onze verhalen willen blijven vertellen zoals we dat nu doen, mogen we nooit compromissen sluiten. Wat we echt willen, is zo lang mogelijk hiermee verdergaan en betekenisvolle kunst maken voor de mensen rondom ons, ook al is dat maar een kleine groep. Verhalen vertellen is wat ons in leven houdt. Ik wil het nooit uit het oog verliezen.’

Wake-upcall

Aanvankelijk zette de band zich op de radar met compromisloze, innovatieve postpunk. Maar het is door de manier waarop ze andere invloeden vermengen en onconventionele ritmes in hun muziek integreren dat ze in het oog springen. Het beste voorbeeld daarvan is misschien ‘Bastard Basket’, een geherinterpreteerd lied van hun eerste gelijknamige ep. ‘Dat lied is geboren tijdens onze prille begindagen. Het staat nu opnieuw op ons debuut, omdat onze chemie met dat nummer heel sterk is. De bedoeling was het helemaal uit te kleden en opnieuw op te bouwen in de studio.’

Hun nieuwste wapenfeit is opgebouwd als een groot verhaal, inclusief spannings- en rustmomenten. ‘Ik denk niet na over de liedjes op ‘Pain Olympics’ als afzonderlijke tracks, ik zie het als een geheel. Zo kun je ‘Bastard Basket’ lezen als een wake-upcall na de grandioze intro van ‘Post Truth: Birth Of A Nation’. Zonder een al te sturende interpretatie te geven, vertelt Choy dat hun debuut vooral draait om de menselijke conditie. ‘Op het laatste nummer is een veldopname te horen van een man die de therapeutische deugden van het christendom omarmt. We wilden een album maken dat geworteld is in onze gemeenschap. Daarom hadden we ook gesprekken met mensen die we leerden kennen in de opvang, waaronder die man.

De meest oprechte communicatie komt vaak van mensen die heel kwetsbaar zijn. Ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn openhartigheid. Hij leefde extreem nederig en kon er heel helder over communiceren met mij. Een van de belangrijkste boodschappen die we met ‘Pain Olympics’ wilden meegeven wordt mooi samengevat in zijn woorden: om te veranderen en te genezen moet je bij jezelf beginnen. Je belangrijkste vijand en dat wat je kan neerhalen, is jezelf. Als je jezelf niet verzorgt, zullen je hart en nieren stoppen. En dan sterf je.’

Demonen

Choy ziet de toekomst positief in, en wil met Crack Cloud nu ook andere oorden opzoeken. ‘Ik denk dat we op het punt zijn waar we al onze abstracte ideeën hebben ontrafeld. We hebben onze demonen getoond op de voorbije platen, en ik denk dat we ons nu kunnen focussen op een meer universele storytelling. Verhalen waar mensen van alle leeftijden zich in kunnen herkennen, die niet meer inspelen op het individuele, maar die gaan over iedereen. Die verhalen zullen ongetwijfeld ook veel multimedialer zijn. The bigger picture in kaart brengen is het doel.’


Dit artikel verscheen eerder in GC #159.

Koop deze editie in onze webshop!

Discografie

Pain Olympics (Meat Machine, 2020)
Crack Cloud (Meat Machine, 2018)
Anchoring Point (Good Person Recordings, 2017)
Crack Cloud (2016)

Reacties