Blog Magazine

Bij Gonzo (circus) #150


Zonder Vlaamse stoef noch Nederlandse branie: we zijn ontzettend trots. Van een 48 pagina’s tellend zwart-wit nummer 0 in 1991 tot het 100 bladzijden dikke, kleurrijke nummer 150 in 2019. Een wonder? Zeker, maar ook het resultaat van intensief werken door vele bevlogen medewerkers.

Jan Hiddink volgt de media en cultuur in Nederland en Vlaanderen én Gonzo (circus) al vanaf de vroege jaren 1990. Los van bandjes, hypes en genres en wars van nostalgie onderzoekt hij als buitenstaander hoe koersvast onze identiteit de voorbije 28 jaar was (p. 22).

Ook onze omslagen laten de veranderende tijd zien in beeld én woord (p. 18 en p. 26). Een aantal jaar geleden schrapten we ‘over vernieuwende muziek en cultuur’ als ondertitel: de alsmaar versnellende tijd maakt het rücksichtslos ‘streven naar het nieuwe’ immers problematisch (p. 60).

Gonzo (circus) wil wel dat wat vanuit nieuwe makers en bewegingen aan de oppervlakte komt piepen, signaleren (p. 34) en daarover reflecteren. ‘Hysterisch’ achter muzikale hypes aanrennen had onze oplage wellicht verhoogd (p. 60), maar had ons opgejaagd wild gemaakt en bleek onnodig om ons bestaansrecht af te dwingen. Bands zoals Black Midi (p. 95) beseffen dat ook, al is in het spiegelpaleis van 2019 niet alles wat het lijkt.

Toen we in februari 2019 op social media een dagelijkse terugblik publiceerden, reageerden vele lezers met persoonlijke verhalen. Juist die impact van ontmoetingen en waardevolle informatie (p. 42) op muzikale community’s, artistieke trajecten en culturele programma’s valt nauwelijks in beleidsmatige landschapstekeningen, datasets en algoritmes te persen.

Hetzelfde geldt voor hoe we de tijdgeest bijtijds bij de lurven trachten te vatten door visionaire artiesten en maatschappelijke ontwikkelingen de ruimte te geven. Dat leidt tot duurzame samenwerkingen met festivals als BRDCST (p. 100-92) en Rewire (p. 67-72), waar we elkaar kunnen blijven ontmoeten. Even ‘onmetelijk’ is de opbrengst van onze netwerkevents voor culturele professionals.

We zijn er echter van overtuigd dat al deze vormen van ‘ontmoeting’ en alle aandacht de voorbije jaren voor diversiteit en technologie, bijdragen aan de noodzakelijke fundamentele veranderingen in het ecosysteem van de muziekindustrie en de culturele sector. De vraag is immers niet meer: waar is de tijd? Hij luidt: van wie is onze tijd? Niet langer alleen van de witte man, en zelfs misschien niet langer van de mens.

Verandering roept weerstand op, maar de tijd is rijp om de machtsongelijkheid onder ogen te zien na jaren van desinteresse en vijandigheid. En van window dressing en toe-eigening, zoals Emma van Meijeren beschrijft in het stuk over queer-collectieven (p.52).

En ook net nu wil het door Elon Musk gefinancierde Open AI een onderzoek naar het schrijven van journalistiek en artistieke content door artificiële intelligentie achterhouden. Misschien is het een reclamestunt, maar kritische vragen over bijvoorbeeld het genereren van muziek en journalistieke content door AI moeten we nu stellen, niet later (p. 88). En dat zal Gonzo (circus) blijven doen.

Vooralsnog wordt jouw Gonzo (circus) geschreven door echte mensen en hopelijk blijft dat ook zo de komende 150 edities.

Veel lees- en luisterplezier met Gonzo (circus) #150!

Ruth Timmermans
managing director


Dit artikel verscheen eerder in GC #150.

Koop deze editie in onze webshop!

Reacties