Signalement: Chat Pile

In de nummers van de noise-/sludgemetalband Chat Pile wordt de duistere kant van het dagelijkse leven in Amerika onder de loep genomen.
Chat Pile

In de nummers van de noise-/sludgemetalband Chat Pile wordt de duistere kant van het dagelijkse leven in Amerika onder de loep genomen. Dat levert een mix op van maatschappelijke vervreemding, mentale verwrongenheid en bizarre culturele referenties.

‘Regionaliteit is belangrijk voor ons’

Chat Pile, vernoemd naar bergen giftig mijnafval die in hun thuisstaat Oklahoma te vinden zijn, trok in 2019 de aandacht met hun eerste twee ep’s, ‘This Dungeon Earth’ en ‘Remove Your Skin Please’. Met die platen toonde Chat Pile zich aan de wereld als een van de meest grimmige en nihilistisch klinkende bands van het moment. Niet alleen in hun geluid, waarin gitaar en bas met elkaar in strijd gaan om wie het meest verwrongen kan klinken, daarbij begeleid door onheilspellende drumpartijen, maar ook in de teksten die zanger Raygun Busch uitbrult. De meeste nummers van de ep’s vertellen vanuit eerstepersoonsperspectief verhalen van personages aan de rand van de afgrond. In de wereld van Chat Pile is de grens tussen een normaal ogende façade en een intern gebroken persoon (of breder getrokken: een gebroken maatschappij) flinterdun.

King Of The Hill

Dat perspectief wordt op hun debuutlangspeler, ‘God’s Country’, breder getrokken; de teksten zijn minder vanuit de eerste persoon geschreven, en geven een algemener maatschappelijk beeld. De teksten blijven regiospecifiek en je zou kunnen zeggen dat de band met dit album politieker is geworden, al ligt dat volgens Busch iets anders: ‘Dat element heeft altijd in onze teksten gezeten. Doordat we ons gronden in onze dagelijkse omgeving zou je zelfs kunnen zeggen dat al onze teksten politiek zijn. Ik heb er een hekel aan om mensen op de straat te zien lijden, of om weer maar eens te horen dat mensen door een of andere eikel met een geweer zijn neergeschoten. Het verbaast me dat er niet meer nummers over deze onderwerpen zijn. Die problematieken in mijn teksten aankaarten is het minste wat ik kan doen.’ Bassist Stin vult aan: ‘Niet elk nummer gaat specifiek over Oklahoma, maar we proberen het gevoel van het leven in die zuidelijke vlaktes wel steeds terug te laten komen. Regionaliteit is belangrijk voor ons, en onze omgeving wordt maar zelden gerepresenteerd in media en popcultuur. ‘King Of The Hill’ is daar gelukkig wel een goed voorbeeld van!’

Humor

Die regionale verankering komt voort uit het feit dat de bandleden hun muzikale inspiratie uit het dagelijks leven halen. Dat neemt de vorm aan van geografische verwijzingen en referenties naar alledaagse culturele en maatschappelijke fenomenen zoals de restaurantketen Arby’s en de spelshow ‘Whose Line Is It Anyway?’. ‘Veel zware bands gebruiken fantasievolle teksten die weinig raakvlakken hebben met de wereld waarin we leven’, merkt Stin op, ‘en daar is niks mis mee, maar dat is niet wie wij zijn. De manier waarop wij het doen voelt eerlijker voor ons, het werkt cathartisch.’ Gevraagd waarom ze bijvoorbeeld op het nummer dat ‘God’s Country’ afsluit refereren naar Grimace, de olijke paarse compagnon van Ronald McDonald, antwoordt Busch dat ze daarmee hun teksten aan een bepaalde tijd en plaats willen koppelen. Plus, zegt Stin: ‘Ik bedoel, het is best grappig toch? We willen af en toe ook nog wel kunnen lachen!’

Nog meer nieuws krijgen over muziek en kunst?

Schrijf je in op de Gonzo (circus)-nieuwsbrief!