1. Mali Obomsawin
Automatic
Automatic
Out Of Your Head
Op ‘Automatic’, de tweede solo-plaat van de multi-instrumentaliste, zangeres en componiste Mali Obomsawin, spelen opgeduikelde bandopnamen van gesproken Abenaki-taal uit de jaren 1950 een belangrijke rol, die door Obomsawin (zelf onderdeel van de ‘Odanak community of Abenaki Nation in Quebec’) muzikaal opnieuw tot leven worden gebracht. Ingevuld met elektronica, turntablewerk, freejazz-uitspattingen en Obomsawins eigen zang, verwordt de muziek zo tot een samenwerking met haar voorouders. De stem die we op de titeltrack horen is van Malian, een van Obomsawins voorouderen, die – vermoedelijk voor iemand van een of andere overheidsinstantie – haar achternaam duidelijk moet uitspreken. Het nummer, dat uitmondt in steeds wildere improvisatie, is zo een document dat heden en verleden op indringende wijze weet samen te brengen.
2. Emily A. Sprague
Listening Thru
Cyano
RVNG Intl.
De albumtitel ‘Cyano’ verwijst naar de fotografische term cyanotopie, maar is in de verbeelding van Emily A. Sprague ook een personage. De perstekst tript er lustig op los, terwijl het muzikaal niet zo’n psychedelische vaart loopt. Maar we duikelen wel een hele feeërieke, fragiele wereld in waar op zoek wordt gegaan naar empathie en authenticiteit. Songs lijken wat in elkaar over te waaieren op een bed van zacht getokkel en melodieën waar hier en daar wel eens een klank dwarsboomt. Maar het blijft een vrij warme, doch ietwat experimentele reis waar de liedjes in je oren ronddartelen. Of het nu ‘Listening Thru’ of een andere track is, de betovering blijft gelijk.
3. Bow and Arrow
Coco
Bow and Arrow
NNA Tapes
Spookachtige folk. Gregoriaanse gezangen. Elektro-akoestische improvisatie. ‘Bow and Arrow’ is de samenwerking tussen Lea Bertucci en Michael Beharie, twee muzikanten die het experiment en durf niet schuwen in hun muziek. Plaats je deze twee artiesten samen, dan krijg je een debuutalbum boordevol bezwerende muziek, die zich ophoudt tussen traditie en lef. De gelijknamige plaat is een en al muzikale vervreemding en een sonische trip die je gedurende zijn speelduur helemaal inpakt. Een en al devotie en pracht, zoals je hier op ‘Coco’ kan ontdekken.
4. Ghosts Dubs
Dead Channel
Oblique
PRESSURE
Dark Ambient dub. Minimal. Slome dub waar niet de snelheid van de baslijn telt, maar de diepte. En Ghost Dubs snijdt diep. Logisch dan ook dat hij een onderkomen vond bij Pressure, het label van Kevin Martin. De Duitser Michael Fiedler is als Ghost Dubs een nog relatieve nieuwe naam, maar binnen de dubscene dwaalt hij al ettelijke jaren rond als Tokyo Tower en Jah Schulz. Ghost Dubs met ‘Oblique’ dus. Meditatieve, innovatieve, vibrerende, zware leftfield dub. Krachtig als beton, dynamisch en repetitief. In bedwang gehouden ritmes, nauwelijks ontluikende melodieën en weinig variërend. Bedwelmend. Of je nu ‘Dead Channel’ hoort of een andere track. Oppervlakkig inwisselbaar, maar in de diepte schuilt de gespannen en melodische kracht van ‘Oblique’.
5. Goldscammer
It Trickles Down
Mayday Royale
Morc Tapes
Achter Goldscammer gaat Tim Depraetere schuil, een helft (de donkere?) van Maan. Van dat project, met Simon Marius, kwam inmiddels alweer meer dan een decennium geleden ‘Manifold’ op KRAAK uit. Recenter werk maakte Goldscammer onder meer met Annelies Monseré. Nu volgt Depraeteres solodebuut: gitaar, synths en zang. ‘It Trickles Down’ is een mooi, duister liedje, met belangrijke rol voor de gruizige, gedesillusioneerde stem van Depraetere, geruggesteund door unheimische achtergrondzang.
6. Anna McMichael & Helen Svoboda
Foghorn
The Weddell Seal
Unsounds
In het werk van Anne McMichael staat natuur en het klimaat steeds centraal. Waar zij in vorige releases de uitdijende klimaatcrisis als uitgangspunt neemt, ging zij ditmaal aan het werk met de onderwaterklanken van de Weddellzeehond. Samen met Helen Svoboda antwoordt zij op ‘The Weddell Sea’ op deze onderwaterklanken op een verfijnde en poëtische manier. Het duo bootst de geluiden na door middel van hun instrumentarium en stem en brengen de mens dichter bij dit dier. Met ‘Foghorn’, tevens de openingstrack van het album, als fijne introductie tot dit in een hedendaags klassiek verpakt fragiel portret van een zeedier dat tot ieders verbeelding spreekt.
7. Laure Boer
À l’aube
Les mondes en gouttes Vol. 1, 2, 3 (2012–2024)
Kolala Prod.
De Franse geluidskunstenaar Laure Boer schetst een disruptieve wereld: een plek waar klanken pretenderen je deugd te doen, maar je net zo goed willen stukmaken. Opgebouwd vanuit een honger naar experiment, naar kleuren buiten de lijntjes en alles verstoren, is ‘Les mondes en gouttes Vol. 1, 2, 3 (2012–2024)’ een terugblik op twaalf jaar onuitgebracht werk, verzameld op drie cassettes. Opgedeeld volgens thema: introspectief, hard en divers. ‘À l’aube’ glundert weliswaar op de A-kant maar klinkt tevens als een enerverende mechanische resonantie waaruit velerlei echo’s willen ontsnappen.
8. Francisco López
Sonic Dark Goya [excerpt]
Sonic Dark Goya
Nowhere Worldwide
De Spaanse geluidenopnemer en componist Francisco López brengt met ‘Sonic Dark Goya’ een eerbetoon aan zijn voornaamgenoot Francisco de Goya, voornamelijk met zijn Zwarte Schilderijen en duistere werken als uitgangspunt. Het zijn werken die De Goya creëerde toen hij zelf al doof was. López verklankt wat we zoal op de schilderijen hadden kunnen horen. Gemaakt in het teken van de Spaanse editie van het Belgische ontdekkingsfestival Europalia, klinkt de excerpt op deze Mind The Gap gitzwart, gruizig en luid, met nerveus getik en, tegen het einde, gejank dat in het beste geval van een bende straatkatten komt, in het slechtste geval van griezelige buitenaardse schepsels.
Zie interview in GC#192
Credits:
Complete piece on Bandcamp.
Inspired by and dedicated to Francisco de Goya’s ‘dark oeuvre’.
Created at ‘Hundred Islands Studios’ (Rosclave enclave) in 2025.
Commissioned for the event Europalia-España (Belgium, 2025-2026), in connection with the exhibition ‘Luz y Sombra: Goya and Spanish Realism’, presented at Bozar (Brussels, October 2025 – January 2026).
© francisco lópez 2025
9. Faith Coloccia + Tashi Dorji
Ashen Cinder
And Their Power Was Alive
Whited Sepulchre Records
‘And Their Power Was Alive’ is de samenwerking van twee artiesten die erom bekend staan extreme geluidsnormen te verkennen. Op dit album lijken ze eerder sonische ingetogenheid te omarmen. Geen verpletterende drones of luidruchtige improvisaties, maar meanderende melodieën die nu eens de vorm aannemen van meditatieve drones, dan weer breekbare songs worden. Coloccia en Dorji leveren een plaat die klinkt als een intieme opnamesessie tijdens een weekend op het platteland, propvol intieme uitbarstingen die je niet als dusdanig hoort, maar wel emotioneel gewaar wordt. Op ‘Ashen Cinder’ gordt vriend des huizes Aaron Turner zijn gitaar om.
10. Joeri Chipsvingers
Bodemloze Bodemdrift
Neem en eet hiervan
FONS Records / Bagdaddy Records
Achter Joeri Chipsvingers schuilt Michiel De Naegel, bekend van Youff en 30,000 Monkeys. Met Chipsvingers werpt De Naegel zich aan de hand van neoklassieke muziek op een theatraal persoonlijkheidsonderzoek naar het personage van Chipsvingers. Die zit op dit album behoorlijk met zichzelf in de knoop, en dan met name op het naargeestige ‘Bodemloze Bodemdrift’, waarin Joeri in een existentiële crisis zich een houding probeert aan te meten tegenover een ogenschijnlijk dreigende buitenwereld. De uitstekende partijen van het Nemø Ensemble culmineren in onheilspellende blazers en strijkers, die tezamen met Joeri’s steeds rauwere praatschreeuwzang verworden tot een intense koortsdroom.
Zie interview in GC#192
11. Sander De Keere
Pt. 1
The Manual Stop
Phantom Limb
In een kerkje in Wondelgem (Gent) heeft Sander De Keere, componist en radiomaker voor de Vlaamse muziekzender Klara, een orgelalbum voor het kwaliteitslabel Phantom Limb opgenomen. Vroeger richtte De Keere zich vooral op analoge synthesizers, maar inmiddels stapte hij over op het orgel, terug van nimmer weggeweest. Werkend vanuit improvisaties die hij steeds opnieuw noteerde en weer speelde, kwam hij steeds bij vastere stukken uit. Het eerste deel, ‘The Manual Stop’ (verwarrend genoeg op het album de derde track, en om het al helemaal bont te maken, op Mind The Gap zelfs de laatste track) is minimaal, sereen, en biedt tussen de tonen ruimte aan stilte.
Zie signalement in GC#192