1. Berlinde Deman
Hum of Bees
Plank 9
Relative Pitch
‘De serpent heeft iets van een stem die te lang gezwegen heeft,’ zegt Berlinde Deman in het interview in deze editie. Maar hoe klinkt en kronkelt een serpent? Dat is nog niet evident voor een instrument uit de zestiende eeuw dat heden ten dage maar weinig bespelers kent. In de handen van Deman (bekend van onder meer Flat Earth Society en samenwerkingen met Rutger Zuydervelt en Razen) klinkt het instrument traag, mysterieus en een tikkeltje onheilspellend, en op een track als ‘Hum Of Bees’ inderdaad verrassend veel als een aanzwellende zwerm bijen.
2. Paul Jebanasam
Time Trembles Around You
mātr
Subtext
‘Time Trembles Around You’ is het slotstuk van elektronicamuzikant Paul Jebanasams nieuwe plaat ‘mātr’, een album dat het intense maximalisme van voorganger ‘Continuum’ opvolgt met juist een opvallende gelatenheid. De rode draad in dit lied zijn de langzaam aansterkende vioolpartijen: van voorzichtig en ijl (op het randje van een noot), tot melancholisch en vol tegen het einde. Lees in het interview in deze editie meer over de achterliggende thema’s, waaronder tijd, de mens en Jebanasams moeder.
3. Emily Wittbrodt
Wearing Words
Wearing Words
Futura Resistenza
Volgens Emily Wittbrodt dragen woorden niet alleen betekenis maar zijn ze ook deel van je identiteit. Vandaar de titel ‘Wearing Words’. De Duitstalige cellist besloot om de teksten pas toe te voegen op het moment dat alle melodieën afgewerkt waren. Melodieën die ze bewust op de toonhoogte van haar eigen zangstem componeerde zodat de klassiek getrainde operazanger Sandro Hähnel, zachter, fragieler en genderloos zou klinken. Het resulteert in een fijn samenspel van taal, poëzie en muziek.
4. Steenkiste & Bischoff
Obsigend 2
Steenkiste & Bischoff
Stoned To Death
Glen Steenkiste (Hellvete en Silvester Anfang) blijft al jaren tot onze tevredenheid bij zijn leest van droney folkmuziek. Zijn harmonium krijgt vrijwel altijd een prominente rol (denk alleen al aan het onvergetelijke Het Interstedelijk Harmonium Verbond!), zoals ook nu weer. Ditmaal werkt hij samen met Sebastian Bischoff (Son of Buzzi) op akoestische gitaar. Met verder nog een sterrenensemble aan folkinstrumenten als hakkebord, pythagorasharp en banjo, weet je dat je kwaliteit kunt verwachten.
5. Wilson Tanner Smith
University of Culture
Perpetual Guest
Sawyer Editions
In Narva (Estland), pal op de grens tussen Europa en Rusland, staat op een eilandje een ontmantelde textielfabriek. De immense ruimtes van de fabriek galmen door hun grootse leegheid eindeloos na. De geschiedenis van het gebouw en de locatie ervan onderzoekend, raakte Wilson Tanner Smith volledig in de ban van het unieke resonerende karakter van de plek. Hij organiseerde er enkele performances, maar ging ook aan de slag met een antiek en zelf gerestaureerd harmonium. Dat leverde uiteindelijk ‘Perpetual Guest’ op, een trance-opwekkende klankbetovering.
6. Tashi Dorji
burn the throne
low clouds hang, this land is on fire
Drag City
‘burn the throne’ is een melancholisch voorproefje van het eind januari bij Drag City te verschijnen, hypnotiserende album van Tashi Dorji. Met enkel zijn gitaar, opgenomen in een kamer met een hoog plafond en de reverb-knop van zijn versterker volledig open, leidt hij in tijden van sensorische overdaad een nieuw soort verstilling in. De titels vertellen het verhaal en er wordt met niets gemorst. Meeslepend!
7. Nina de Jong (featuring Mayar Alexan)
I Found It
Waiting
MOLK
Het pakkende ‘I Found It’, op muziek gezet door percussionist Nina de Jong, wordt door de performancekunstenaar Mayar Alexan in het Arabisch voorgedragen. De woorden zijn van de Palestijnse dichteres Fadwa Tuqan, die in haar poëzie verslag deed van het Palestijnse verzet tegen de Israëlische bezetting. Het is slechts een van de vele muzikale gedichten die je op ‘Waiting’ terugvindt. Met deze collectie wil dit Nederlandse project het hoopvolle verlangen naar vrijheid benadrukken, naar analogie met de eeuwige hoop die je terugvindt in het beklijvende werk van Palestijnse dichters en schrijvers als Mahmoud Darwish of Ghassan Kanafani.
8. Toni Geitani
Ruwaydan Ruwaydan
Wahj
Eigen Beheer
Toni Geitani is een Libanese, in Amsterdam wonende en werkzame muzikant. Zijn nieuwe album ‘Wahj’ staat vol met duistere, experimentele elektronica en meeslepende zangpartijen met gevoel voor dramatiek. Dat moet ook wel wanneer je uitgangspunt ‘ineenstorting’ is. ‘Ruwaydan Ruwaydan’ is een van de meer weemoedige tracks, met een opvallende, losse baspartij die tussen de zwaarmoedigheid heen dartelt, en zo als voorbode dient voor een euforische climax.
9. Inuit Pagoda
No North
Echo Chamber
Creaked
‘No North’ is de afsluiter van het pittige ‘Echo Chamber’. Een album met een speelduur van slechts dertig minuten. Kort dus, maar het album herbergt vinnige mathrock waar rokerige jazz en krautrock doorheen sijpelen. Dit Zwitsers viertal flirt met nostalgie, maar duwt hun auditieve palet in een swingende en spannende richting.
10. The Early
Chopaghetti ft Patrick Shiroishi
Cusp
Island House Recordings
Het Chicago-geluid uit de jaren 1990 staat al een tijdje weer volop in de aandacht, en grote namen als Jim O’Rourke en Tortoise reizen in 2026 af naar festivals in Nederland en België om dat geluid te doen herleven. Maar waarom teruggrijpen als je ook kan luisteren naar een frisse, hedendaagse versie? Het duo The Early bestaat uit Alex Lewis (gitaar en synthesizers) en Jake Nussbaum (drums en elektronica) en brengt een hypnotiserende mix van postrock, jazz en elektronica, naar een hoger niveau getild door het heldere geluid van Patrick Shiroishi’s sax.
11. DRUUGG
Je Croyais Pouvoir T’oublier
Lost
EXAG’
Het Belgische Luik is een stiekeme muziekbron met het Micro Festival, groezelige concertlocaties en geregeld een band of artiest die de taalgrens over springt. De op psychedelica groot geworden noiseband DRUUGG bracht in 2025 ‘Lost’ uit. Dit bij het Brusselse EXAG’ verschenen album heeft alles wat hedendaagse noisy garagepunk wil zijn, met als hoogtepunt ‘Je Croyais Pouvoir T’oublier’ (‘Ik dacht dat ik je kon vergeten’).
Zie hun interview in GC#189.
12. Felinto
Festa Punk
Festa Punk / Festa Block
Bokeh Versions
Felinto is een Braziliaanse activistische muzikant, oprichter van onder meer Coletivo Sistema Negro, en een spil in de undergroundscene van São Paulo. Met hun cover van ‘Festa Punk’ sleept Felinto het origineel van Os Replicantes (1987) met een drumcomputer, collectief geschreeuwde vocalen en een loeiende sirene de huidige tijd in. Alle opbrengsten van de verkoop gaan naar de Penha-activisten in Rio de Janeiro, waar 2500 politieagenten de favela’s binnenvielen, met 120 doden als gevolg.
13. Noémi Büchi
The Cryptic Precision
Exuvie
-ous
Na het barokke ‘Does It Still Matter’ is het met ‘Exuvie’ even wennen. Dat eerdere geluid heeft Büchi van zich afgeschud, waar wellicht de titel mee te verklaren valt: ‘Exuvie’ wortelt namelijk in het Latijnse ‘exuviae’, wat ‘van zich afgeworpen’ betekent. Als een slang die vervelt. Die transformatie, dat proces van zoeken na een persoonlijke crisis en naar onderhuidse herinneringen, vangt Büchi op ‘Exuvie’. Transformatie is een langdurig proces, en in hetzelfde tempo verovert dit album je stapje voor stapje.
14. Blanket
Levitate
True Blue
Adventure Cat Records
Dat er nog behoefte is aan luide shoegaze, blijkt alleen al uit het in 2025 positief onthaalde nieuwe Deftones-album en uit het gegeven dat de nieuwe Deafheaven een van de meest genoemde albums was in de GC-jaarlijstjes. Blanket, met Bobby Pook (oud-gitarist Me Vs Hero) volgt met euforische gitaren en nostalgische zanglijnen mooi in dat uitgebaande pad. Wij dekken ons alvast toe en blijven deze winter steeds iets langer in bed liggen.
