Interview met footworker Jlin

Haar meesterlijke debuutalbum ‘Dark Energy’ eindigde hoog in de grote eindejaarlijsten van 2015, en dit voorjaar maakt ze haar Nederlandse podiumdebuut op het Rewire-festival. Voor experimenteel footworker Jlin, is dit nog maar het begin: “Ik wil nooit pieken.”

Haar meesterlijke debuutalbum ‘Dark Energy’ eindigde hoog in de grote eindejaarlijsten van 2015, en dit voorjaar maakt ze haar Nederlandse podiumdebuut op het Rewire 2016. Voor Jerrilynn Patton, beter bekend als experimenteel footworker Jlin, is dit nog maar het begin: “Ik wil nooit pieken,” zegt ze tegen Hugo Emmerzael.

IMG_81322 Vorig jaar kende nog bijna niemand de vooruitstrevende footwork die de uit Indiana afkomstige Jerrilynn Patton als Jlin maakt, maar dat is allemaal aan het veranderen dankzij haar gelauwerde album ‘Dark Energy’ en opvolgend ep ‘Free Fall’. Die platen dompelen je onder in een duistere, sensuele wereld vol tegendraadse ritmes, stapelende beats en vreemde texturen. “Mijn muziek springt, hopt en doet allemaal andere gekke dingen”, legt Patton uit via Skype. Niet voor niets staat er een brandende monoliet op de voorkant van ‘Dark Energy’; Jlins muziek lijkt van een buitenaardse, mysterieuzere planeet te zijn gekomen, ver weggestopt in een onontdekt hoekje van het heelal.
Toch lijkt Patton op dit moment volledig geaard te zijn. Dat haar debuutalbum met enkel lovende kritieken is ontvangen, doet haar bijvoorbeeld vrij weinig. Blij is ze zeker, maar ze laat zich er absoluut niet door kennen. Sterker nog: dat ze in een jaar tijd van relatief obscure artiest groeide tot vooruitstrevende stem in de elektronische muziek weet ze als geen ander te relativeren. “Mijn moeder zei altijd dat er niets nieuws onder de zon is. Alles is al een keer gedaan en er is niets nieuws. Dat geloof ik ook. Niemand heeft de eerste noot in de muziek uitgevonden, die was er al lang voordat die werd opgeschreven. Als je het zo bekijkt ben ik slechts een voetnoot in de geschiedenis van de muziek. Ik doe toch niet echt iets nieuws?”

Unieker

Met ‘Erotic Heat’ liet Jlin voor het eerst horen wat ze echt in huis had. ‘A sweet seduction is haunting my dream’ zwijmelt een vrouwenstem in dat nummer over een dreunende bas, gevolgd door een barrage van geluid die over de luisteraar heen rolt. “Ik vond dat nummer geweldig, maar het had niet dat typische Chicago-geluid. Ik was dus best bang om het te delen, maar gooide het toch maar op Facebook. De reacties waren waanzinnig. Ik zat op school toen ik op Facebook zag dat Mike Paradinas (beter bekend als µ-Ziq en labeleigenaar van Planet Mu, he) een reactie had geplaatst. Hij wilde ‘Erotic Heat’ op de footworkcompilatie ‘Bangs & Works Vol. 2’ uitbrengen, samen met het nummer ‘Asylum’.
“Toen ging ik oneindig hard”, vertelt ze tevreden. “Ik had mijn eigen geluid. Er was ineens een wereld voor mij opengegaan. Ik was alleen maar aan het maken, maken, maken. Ik zette mijn muziek op SoundCloud en kreeg hele positieve feedback. Mensen vonden niet alleen dat mijn muziek steeds minder op footwork ging lijken, maar ook dat mijn muziek steeds unieker werd. Het was voor mij een shock dat mensen er zo ontvankelijk voor waren.”

Blanco

De grootste shock moest voor Patton echter nog komen toen modeontwerper Rick Owens haar benaderde om de soundtrack te leveren bij een van zijn shows. “Het voelt alsof de kunsten bij elkaar komen”, antwoordt ze op de vraag hoe het is om met een gevestigde modeontwerper samen te werken. “Ik heb het gevoel alsof ze nooit gescheiden hadden moeten worden. Ze waren ook nooit gescheiden, totdat wij begonnen met categoriseren en labellen. Owens en ik begrepen elkaar daarin: ik moest kunnen horen zoals hij kan zien. We hebben twee kunsten bij elkaar gebracht en die tot leven laten komen.”
Patton ziet het nut van labellen en categoriseren sowieso niet in. Ze wordt nog vaak vergeleken met de oude garde footworkers uit Chicago zoals pioniers RP Boo, DJ Roc en Traxman, maar volgens haar maken zij volkomen andere muziek. “‘Dark Energy’ had elementen van footwork in zich, maar was geen footwork.” Als er toch een label gekozen moet worden, dan heeft ze de voorkeur aan experimentele muziek. “Dat past ook beter bij mijn methode van muziek maken: wat gebeurt, gebeurt. Ik heb geen blauwdruk, maar juist een blanco velletje papier. Als iemand dus vraagt wat mijn volgende nummer wordt, dan antwoord ik dat ik dat niet weet. Ik ben net zo verdwaald in mijn muziek als zij.”

Fundament

Op de vraag of de experimentele aard van haar muziek te maken heeft met haar woonplaats Indiana, geeft Patton een ander antwoord dan dat ze in eerdere interviews gaf. Onlangs sprak ze met online tijdschrift ‘Resident Advisor’ en vertelde ze dat wonen in Indiana (alhoewel het maar veertig kilometer verwijderd is van het centrum van Chicago) het haar mogelijk maakte om een eigen geluid te vinden. Over Chicago zei ze in RA: ‘De cultuur is daar zo zwaar, zo prachtig, maar daar zou ik niet uit mijn schelp kunnen kruipen.’
Aan mij legt ze uit dat niet haar woonplaats, maar haar opvoeding essentieel is geweest: “Mijn moeder leerde me om niet zelfingenomen en niet snel tevreden met mijzelf te zijn. Een typisch voorbeeld: toen ik twaalf was had ik niet zulke hoge cijfers in wiskunde, dus toen ik een keer met een acht thuiskwam kon ik niet wachten om dat aan mijn moeder te vertellen. Zij zei vervolgens: goed, maar als je een acht kunt halen, kun je ook een tien halen. Eerst maakte deze opmerking me verdrietig, maar toen ik ouder werd realiseerde ik me steeds beter wat ze bedoelde. Mijn moeder is mijn belangrijkste fundament, ook voor mijn muziek. Nu heb ik altijd het gevoel alsof ik nog beter kan, dat ik kan blijven groeien als ik maar mijn best blijf doen..”

Nooit pieken

De eind 2015 verschenen ep ‘Free Fall’ is een indrukwekkend bewijs van Pattons onvoorwaardelijke werkhouding. Opener ‘Eu4ria’ bouwt nog voort op de chaotische beats die ze op haar langspeler tentoonstelde, maar voelt al wat geschikter om in een club te spelen, ‘BuZilla’ is een wilde re-interpretatie van en hommage aan RP Boo’s klassieker ‘Heavy Heat’. Al zijn de echte klappers ‘Nandi’ en ‘I Am the Queen’. Op ‘Nandi’ hoor je bijvoorbeeld het best hoe Jlin zich blijft ontwikkelen. Het nummer voelt organischer, mysterieuzer en sfeervoller aan, ook al hoor je nog steeds de onrustige ritmes waar Jlin inmiddels bekend om staat.
Ondanks dat ‘I Am the queen!’ constant wordt geschreeuwd op het nummer met diezelfde titel, is Patton van mening dat ze de top nog lang niet heeft bereikt, ook niet met ‘Free Fall’. “Ik moet veranderen,” legt ze uit over haar voorlopige traject als muzikant, “maar voor mij is er geen plafond. Weet je hoe veel mensen zeggen dat ze hun piek hebben bereikt? Ik wil nooit pieken. Ik zal het nooit willen, want als je ooit zegt dat je hebt gepiekt, kan je alleen maar dalen. Dus ik wil niet pieken, ik wil geen plateaus, ik wil daar helemaal niets mee te maken hebben. Al die woorden komen niet voor in mijn vocabulaire.”

Lage landen

Pieken doet ze dus niet, maar 2016 lijkt al wel een topjaar voor Patton te worden, een jaar dat overigens aardig in het teken zal staan van de lage landen. Het eerste weekend van april zal Jlin haar Nederlandse podiumdebuut maken op het Rewire-festival in Den Haag. Haar muziek voor een publiek draaien doet ze eigenlijk nog niet zo lang, maar Patton laat zich ook hier niet door intimideren: “Tenslotte ben ik gewoon iemand die haar werk tentoonstelt. Wanneer je dat doet, zij het in de vorm van een album of een dj-set, ben je vatbaar voor de kritiek van iedereen en dat vind ik prima. Ik heb nog weinig ervaring als deejay, dus optreden is nog wennen, maar het geeft hetzelfde kwetsbare gevoel als muziek uitbrengen en ik wil dat dit gevoel nooit weggaat. Ik kan me beter met mensen verbinden als ik me kwetsbaar voel.”
Naast een optreden in Den Haag mogen we in februari ook een nummer op een Nederlands footworklabel verwachten. Het Amsterdamse label Liquorish Records (zie GC #130 voor een profiel van onder andere dit label) wist haar te strikken voor een remix van Noam Kamals nog uit te komen ep ‘Kulturu’. Kamals openingsnummer ‘Phaela’ is al uniek stukje footwork te noemen, maar Jlin weet er met een remix alsnog haar eigen ding van te maken. Haar versie smaakt zeker naar meer, al moeten we volgens haar niet op te veel hopen. “Normaal gesproken remix ik nooit andere muziek, maar voor ‘Phaela’ deed ik het omdat ik het nummer leuk vond klinken. Toch zal remixen iets zeldzaams voor mij blijven.”

Soundtrack

Patton geeft aan dat samenwerken haar sowieso niet gemakkelijk afgaat. Als iemand met je wil werken omdat hij of zij leuk vindt wat je doet, dan wordt je vaak gevraagd of je eenzelfde soort iets wil maken. Ik denk dan bij mijzelf: nee, ik heb dit nummer gemaakt en nu ben ik dat nummer gepasseerd, en ik wil daar niet meer naar terugkeren.”
Als er meer samenwerkingen komen dan moeten ze, zoals met Owens, dus uit een onverwachtse hoek komen. “Met Sade zie ik mezelf wel werken”, zegt ze blozend als ze nadenkt over met wie ze het liefst zou willen werken. “Oh, of met Cher! Nee! Met Howard Shore! Ik zou het te gek vinden om met hem te werken!”
Of ze een keer een soundtrack voor een film zou willen maken? “Je realiseert je niet eens wat je nu vraagt! Ik zou dat zo graag willen en ik weet zeker dat het ooit gaat gebeuren. Het klinkt erg zelfverzekerd om dat zo te stellen, maar ik weet zeker dat ik een soundtrack ga maken voor een grote film.” Een voorkeur heeft ze niet, maar het antwoord op de vraag met welke regisseur ze zou willen werken past perfect bij haar mentaliteit: “Het maakt me eerlijk gezegd niets uit, zolang we maar op een lijn zitten en een organische samenwerking kunnen hebben.”
Organisch. Het blijkt niet alleen een sleutelwoord te zijn voor het omschrijven van Jlins unieke muziek, maar ook van Pattons huidige leven als opkomend muzikant. “De kunsten zijn weer aan het verbinden,” benadrukt ze nog een keer, “en het gebeurt tegenwoordig allemaal zo snel. Tijdens mijn muzikale reizen ontmoet ik elke dag nieuwe mensen, en ik raak gefascineerd door iedereen die ik zie. Iedereen kan een nieuwe wereld openen voor iemand anders, en dat heb ik als geen ander mogen ervaren. Toch besef ik me dat alles nog kan veranderen. De enige zekerheid die we in het leven hebben is dat er geen zekerheid is, al vind ik dat op dit moment nog een ontzettend fijn gevoel.”

 

Auteur: Hugo Emmerzael

Nog meer nieuws krijgen over muziek en kunst?

Schrijf je in op de Gonzo (circus)-nieuwsbrief!