De Zwitserse experimentele post-hardcore-/sludgeband Coilguns baant zijn eigenzinnige pad. De band gaat compromisloos te werk, en creëerde met het eigen label Humus Records een thuishaven voor geestverwante outsiders. Hun twee indrukwekkende releases van 2024 werden groots gevierd.
Als Walter van Roadburn wil bellen, weet je dat er iets speciaals aankomt.
Als het niet lukt ergens bij te horen, moet je de regels maar eigenhandig zo ombuigen dat de rest bij jou wil gaan horen. Dat is beknopt het verhaal van Coilguns, uit La Chaux-de-Fonds, Zwitserland, die met het eigen label Humus Records in vijftien jaar een lokale scene uit de grond stampte. Coilguns begon ooit als een aftakking van The Ocean Collective, vanuit een gedeelde wens van zanger/gitarist/bassist Louis Jucker, gitarist Jona Nido en drummer Luc Hess om los te breken van de click- en backingtracks die de liveshows van The Ocean in goede banen leidden. ‘Dat begon op een gegeven moment wat stijfjes te voelen,’ aldus Hess. En inderdaad, als je naar albums als ‘Watchwinders’ en ‘Millenials’ luistert hoor je een band die er wellustig en luid op los experimenteert, aanvankelijk vooral geïnspireerd door bands als The Dillinger Escape Plan en Converge. Met een onderliggende tastbare passie die de band zonder twijfelen met de auto acht uur heen en acht uur terug doet rijden om op festivals als Soulcrusher en Desertfest te spelen.
PRESTATIE
Coilguns zit momenteel middenin een grote Europese tour, die zowat heel het jaar omspant. Een soort ererondje, volgend op een jaar waarin de bandleden alles waar ze voor staan lieten samenkomen. ‘You And I In The Gap’, hun gezamenlijke ep met geestverwanten Birds in Row van februari vorig jaar, is tekenend voor het gemeenschapsgevoel dat de band nastreeft. En op ‘Odd Love’, uit november vorig jaar, tilt de band zijn muziek naar grotere hoogtes. Het is de meest gestroomlijnde muziek die ze al maakten, zonder dat er daarvoor aan intensiteit en experimenteerdrift is ingeboet. ‘Iedereen die we over ons nieuwe album horen, lijkt het er over eens te zijn dat de muziek een andere vorm, kleur een smaak heeft gekregen, maar nog altijd doorspekt is van klassiek Coilguns-DNA,’ vertelt Kevin Galland (bas/synthesizer) trots wanneer we de band vlak voor aanvang van hun tour spreken. Het resultaat mag er wezen, want nog voor het album goed en wel uit was, kregen ze een uitnodiging om het in z’n geheel op Roadburn te spelen.
Over seals of approval gesproken. Hoe kwam dit tot stand?
Nido: ‘Ik kreeg in november een mail van Walter (Hoeijmakers, artistiek directeur van Roadburn, js) met de vraag om hem te bellen. Dan weet je dat er iets speciaals aan zit te komen. Walter is zo’n vriendelijk persoon – wijs, kalm, bedachtzaam – maar wanneer het over muziek gaat verandert hij direct in een enthousiaste, gedreven fan. Ons telefoongesprek had iets surreëels. Het was een week voordat ‘Odd Love’ uitkwam. We hadden geen idee hoe het album ging vallen. Om dan van Walter te horen dat hij het al tien keer beluisterd heeft en rete-enthousiast is, werkte geruststellend. Zijn indruk van het album kwam precies overeen met wat we ermee wilden bereiken.’
Hess: ‘Een echte eer.’
KUNST
Jullie stonden al eens op Roadburn in 2019, en in 2023 speelde een deel van Coilguns een speciaal voor het festival geschreven set onder de naam Trounce. Kwam het idee daarvoor van jullie?
Nido: ‘Niet helemaal. Ik had een onbekende band van Humus Records aan Walter getipt, wat ertoe leidde dat hij dieper in ons label ging duiken. Toen we vervolgens nog eens belden, vertelde hij dat hij met wat mensen gepraat had, en erachter was gekomen dat ons label in Zwitserland – en daarbuiten – best wat aanzien geniet. Dat was voor hem doorslaggevend. Zo’n opdracht voelt dan in de kleine wereld van de extreme muziek als het winnen van een Grammy. Ik zag mezelf daarvoor nooit echt als artiest, maar vooral als een redelijke gitarist met goede vrienden en een drijfveer om dingen te maken. Vanaf dat moment kreeg ik het gevoel dat ik kunst aan het maken was, dat mijn werk belangrijk genoeg was voor anderen om er, zonder restricties, hun vertrouwen aan te geven.’
Om nog verder terug te gaan: Luc en Jona, jullie zaten samen met Louis in The Ocean, maar als ik me niet vergis kenden jullie elkaar ook daarvoor al.
Hess: ‘Dat klopt, maar we leerden elkaar pas echt kennen toen we samen in The Ocean speelden. Plat gezegd waren we goedkope sessiemuzikanten. De hele tijd andermans muziek spelen voedde bij ons een behoefte om zelf iets te gaan doen. Op een gegeven moment begonnen we buiten The Ocean te jammen, en voor we het wisten hadden we in één sessie drie nummers geschreven.’
Kevin, jij kwam er pas later bij. Hoe kwam je bij de band terecht?
Galland: ‘Ze hebben me op een gegeven moment van straat geplukt. Letterlijk! Ik ontmoette Jona toen ik aan het liften was en met hem mocht meerijden. Voordat ik toetrad tot de band was ik al aardig betrokken – ik was in de studio aanwezig toen ze hun eerste album opnamen en was chauffeur tijdens tours. Op een gegeven moment was ik zelfs even Jona’s onderbuurman. Rijp materiaal voor een stalkerhorrorfilm, haha! In 2020 trad ik toe tot de band en kocht ik speciaal voor Coilguns m’n eerste basgitaar, wat in het begin voer was voor een goeie dosis oplichterssyndroom.’
CATHARSIS
De titel van jullie nieuwe album ‘Odd Love’ spreekt tot de verbeelding. Ik moest direct denken aan: ergens tegen beter weten in van houden, of niet goed weten waarom je ergens van houdt.
Galland: ‘Die titel verwijst naar de vreemde liefde die we koesteren voor onze levens, voor muziek en elkaar als bandleden. Inderdaad is het ergens van houden zonder dat we echt weten waarom, maar daar voeg ik graag het woord ‘soms’ aan toe. Als ik naar mensen kijk die een meer regulier levenspad bewandelen, vraag ik me wel eens af wat ik met m’n leven aan het doen ben. Dat gezegd: er is niets wat ik liever zou doen, en de onderliggende liefde voor muziek en mijn medebandleden ligt aan de basis van die vreemdheid. Zonder pseudodiep te willen doen: het is al mijn hele leven zo dat de dingen waar ik van hou iets vreemds in zich dragen. Een liefde voor iets of iemand die tot volledige overgave leidt: dat kan toch niet anders dan af en toe alles op z’n kop zetten?’
Coilguns was altijd al activistisch, maar dat staat op dit album nog meer op de voorgrond. Ik herinner me dat jullie op Soulcrusher ‘Generic Skincare’ speelden, en Louis vertelde dat dat nummer gaat over de veel te hoge medicijnprijzen in Zwitserland. Hebben jullie het onderling veel over zulke onderwerpen?
Galland: ‘Louis’ songteksten kwamen altijd al vanuit een activistisch hart, maar op dit album heeft hij dat verder uitgewerkt. Zijn teksten zijn minder cryptisch. De teksten van het album drukken het gevoel uit getuige te zijn van een wereld die exponentieel een bepaalde kant op aan het bewegen is – richting een betonnen muur waar je op een gegeven moment genadeloos tegenaan crasht – en de hulpeloosheid die daar tegenover staat. Inderdaad, onderling hebben we het er veel over, als vrienden die het voor negentig procent eens zijn en elkaar op die laatste tien procent beïnvloeden. Voor mij persoonlijk is het telkens een bewuste beslissing om me niet aan wanhoop over te geven. Ik zie het dus als extreem waardevol om me met deze band op zo’n cathartische manier te kunnen uiten, op een manier die positief en luid is en waarbij we anderen kunnen betrekken.’
AUTHENTIEK
’Odd Love’ is net een tik toegankelijker dan jullie vorige albums. Is dat bewust?
Hess: ‘We wilden iets nieuws proberen en een groter publiek bereiken, maar tegelijk trouw blijven aan wat de band voor ons betekent. Daar hadden we het al over tijdens het maken van ‘Watchwinders’, maar toen kwam het niet helemaal van de grond. Bij ‘Odd Love’ was het van meet af aan onderdeel van het proces – de manier waarop we de nummers schreven, opnamen en mixten: het wees allemaal dezelfde kant op.’
Toch zijn de experimentele uitbarstingen nooit ver weg.
Galland: ‘Dat is mede door Louis’ creatieve vermogen om wanneer nodig een driehoek in een cirkel te veranderen. Dat losgeslagen pianostuk op ‘Caravel’, bijvoorbeeld, was lang een vraagteken. De intensiteit van het nummer gaat daar liggen, en daar moesten we wat mee. Dat stuk hebben we meerdere keren helemaal binnenstebuiten gekeerd, tot Louis opeens met het idee voor die piano kwam: toen ging het opeens vanzelf. We wilden het meer als ‘The Shape Of Punk To Come’ (Refused, js) dan ‘Ire Works’ (The Dillinger Escape Plan, js) laten voelen. Het is een nummer met een enorme progressie; ik hou ervan hoe het begin en het einde van dat nummer helemaal verschillen.’
In jullie persbericht zeggen jullie nooit echt binnen een bepaalde scene gepast te hebben, en daar ook niet veel om geven. Dat maakt het extra opvallend hoe er, met Humus Records, een lokale scene rondom jullie band ontstaan is.
Nido: ‘Dat was nooit echt de intentie. Puur vanuit het verlangen om iets te creëren – vooral samen te creëren – hebben we met ons label veel artiesten die net als Coilguns gevoelsmatig nergens anders terecht konden, een thuis kunnen geven. Het label was in het begin vooral voor onszelf, maar is langzaam geëvolueerd tot een platform voor andere artiesten. Als het hierover gaat, merk ik altijd dat Coilguns en Humus Records in m’n verhaal eigenlijk inwisselbaar zijn – uiteindelijk zijn ze hetzelfde ding, met dezelfde impuls en visie. Als beginnende band deden we nog weleens een poging ergens bij te horen, maar dat werkte gewoon niet. Of het nou kwam door ons geluid dat te veel afweek, Louis’ manier van zingen of hoe hij tijdens onze optredens de zaal rondvliegt. Dus we deden het er maar mee. We waren zo druk met ons eigen ding, onze eigen ontwikkeling. Het resultaat van dat hele traject is ‘Odd Love’.’
Op 16-17 mei vindt Obsidian Dust plaats in Botanique. En goed nieuws: we mogen tickets weggeven. Wil jij een dagkaart winnen? Mail dan vóór 13 mei naar win[at]gonzocircus[.]com.
Meer info hier!