Licht, liefde en gemeenschap passen van oudsher niet bij black metal, maar voor een nieuwe generatie bands zijn ze van levensbelang. Een van die bands, Agriculture, maakte eerder dit jaar grootse indruk, zowel live op Roadburn als met hun nieuwe ep ‘Living Is Easy’.
Waar blackmetalbands van oudsher haast niet duister, occult en deprimerend genoeg konden zijn, is er in recente jaren een zachtere wind door het genre gaan waaien. Bands als Liturgy en Deafheaven brachten lichtere tonen in blackmetal aan, verruilden zwarte voor witte albumcovers en begonnen duidelijk andere thema’s aan te boren in hun liedteksten. Satan, depressie en haat maakten plaats voor liefde en momenten van verlichting. Sinds een paar jaar heeft Agriculture, een blackmetalband uit het zonnige Californië, zich aan dat rijtje toegevoegd. Vanaf de eerste ep ‘The Circle Chant’ (2022) en het daaropvolgende debuutalbum ‘Agriculture’ (2023) sprong de band er tussenuit met een nadrukkelijk overweldigend geluid, een variant van blackmetal die ze zelf bestempelen als ‘extatic’. Na hun debuut, dat klinkt als de beginselverklaring van de band, volgde eerder dit jaar de ep ‘Living Is Easy’ waarin de band allesbehalve inbond en de genreconventies van traditionele blackmetal nog meer losliet.
Van zodra je de muziek hoort, begrijp je waarom de band zichzelf ‘extatisch’ noemt. ‘The Glory Of The Ocean’ – de acht minuten lange opener van hun debuut – neemt je als luisteraar bijvoorbeeld mee op een glorieuze auditieve reis. Beginnend met atmosferische, zachte gitaarklanken bouwt het nummer op met meeslepende, spaarzame drums, om halverwege in de hoogste versnelling te schieten met voor blackmetal karakteristiek gekrijs, tremolo picking en blast beats. De climax waarop het nummer eindigt, doet je als luisteraar haast duizelen door de bereikte intensiteit. ‘Ons basisidee is dat extreme muziek net zo goed is in het omschrijven van extreem goede gevoelens, als extreem slechte gevoelens,’ vertelt gitarist en zanger Dan Meyer ons. ‘Ik zie blackmetal als een gereedschapskist aan muzikale technieken die erg geschikt is om intense ervaringen teweeg te brengen, en ondanks dat het gebruikelijk is om dat gereedschap te gebruiken om negatieve ervaringen te op te roepen, is er in mijn ogen geen reden dat blastbeats niet net zo goed extatische vreugde kunnen oproepen. Vreugde is een intens, wonderlijk en vluchtig gevoel!’
We willen dat onze snelle en zware stukken hella fast en heavy klinken.
Gereedschapskist
Met een sterk gevoel voor compositie weet de band op de juiste momenten rustpauzes in te lassen, om hun muziek des te meer impact te geven. Een constant spel met contrast, dat volgens Meyer essentieel is: ‘Muziek draait om contrasten – dat zorgt ervoor dat in een pianosolo net zoveel energie kan zitten als in een volledig orkest. Bij onze muziek willen we dat onze snelle en zware stukken hella fast and heavy klinken, en daar heb je dat contrast voor nodig. Daarnaast denk ik dat cleane vocals met duidelijke teksten kunnen helpen om de schreeuwerige stukken te contextualiseren,’ Meyer verwijst naar ‘The Well’, de prelude op ‘Look Pt. 1’ van hun debuutalbum. Op de nieuwe ep ‘Living Is Easy’ is het folky – je zou het zomaar een ballad kunnen noemen – ‘Being Eaten By A Tiger’, zo’n rustpunt tussen twee extreem luide nummers in. Die eerdergenoemde metafoor van een gereedschapskist blijkt treffend, ook als je hem op de band zelf betrekt. Want ondanks dat hun vertrekpunt blackmetal is, schuwen ze niet om uit uiteenlopende bronnen te putten.
Zo haalt de band voor de nummers ‘The Well’ en het in drieën opgeknipte ‘Look’ inspiratie uit klassieke muziek, wat zich laat voelen in de overkoepelende opbouw, bestaande uit verschillende bewegingen. Op hun nieuwste ep ‘Living Is Easy’ vind je dan weer spoken word en folkelementen. Die uiteenlopende invloeden komen ongetwijfeld voort uit de muzikale projecten waar de bandleden verder nog aan verbonden zijn. Zo bracht gitarist Richard Chowenhill met zijn dronemetalband Ehnahre pas nog een album uit, ligt voor zanger/bassist Leah B. Levinson met haar sideproject Cali Bellow een experimenteel hyperpopalbum in het verschiet en richtte drummer Kern Haug recent de synthjazzimprovband The Los Angeles Office of Improvisation op. ‘Daarmee bracht ik laatst een paar albums uit, en we willen iedere eerste van de maand een nieuw album blijven uitbrengen – zo niet vaker. Dan (Meyer, js) leerde ik verder kennen terwijl ik in verschillende improvduo’s speelde. Hij componeert meer dan dat hij in bands speelt. Overigens heeft iedereen wel enige vorm van een muzikale opleiding gehad. Al kwam ik zelf niet verder dan het spelen van basklarinet tot m’n dertiende.’
Mahler
Gevraagd naar specifieke artiesten waar de band inspiratie uit put, valt op dat de nadruk ligt op muziek met veel textuur, en dat er verrassend veel artiesten voorbijkomen uit de folkhoek. Voor de opbouw van Agriculture’s muziek kijkt Meyer bijvoorbeeld naar Bob Dylan als iemand die ‘uiteenlopende elementen, zowel muzikaal gezien als in zijn teksten, samenbrengt, om liedjes te maken die tegelijkertijd loepzuiver en moeilijk te vatten zijn. Hij tovert basale muzikale ideeën om tot iets vreemds en wonderbaarlijks. Dat heeft veel te maken met de manier waarop hij optreedt. Als je zijn liveopnames hoort, hoor je dat zijn band net weet vast te houden aan de muziek. Hij jongleert met ritmes, past melodieën en teksten aan en creëert ontzettend veel spanning in z’n nummers. Dat probeer ik in onze livesets ook te doen.’
Op het snijvlak van melodie, textuur en zware muziek is het niet een andere metalband die hij noemt, maar Phil Elverum (The Microphones, Mount Eerie), volgens Meyer een ‘volkomen unieke songwriter.’ En wat het werk in de studio betreft is de legendarische shoegazegroep My Bloody Valentine het grote voorbeeld. ‘Hun songwriting en hoe ze spelen is natuurlijk geweldig, maar met Agriculture putten we vooral inspiratie uit hoe ze in staat zijn om zo gigantisch veel dichtheid in de mix te hebben en die alsnog precies goed te laten klinken. Het is de enige muziek die ik ken waarbij zo veel van de schoonheid voortkomt uit de manier waarop de opnamen gemixt zijn.’ En dan is er nog Gustav Mahler die Meyer in interviews vaker noemt: ‘Al voelt het eigenlijk bizar om hem te noemen. Hij is zo’n titanisch figuur. Dat een mens ooit zulke diepte en zo’n schaal heeft kunnen bereiken in muziek… Ik laat het er maar bij om te zeggen dat hij ons inspireert om er fucking voor te gaan, weet je? Om niet bang te zijn om conceptueel en muzikaal gezien groots uit te pakken.’
Oceaan
Iets van die grootsheid vindt de band tevens terug in de natuur. Hoewel hun natuurlijke omgeving in mindere mate de kern van hun identiteit uitmaakt dan bij een blackmetalband als Wolves in the Throne Room – net als Phil Elverum afkomstig uit de noordwestelijke Amerikaanse staat Washington – is het toch een ding waar de band op blijft terugkomen. Verwijzend naar de indrukwekkende, haast overweldigende natuurlijke omgevingen waar Wolves in the Throne Room zich door laten inspireren, zegt Meyer: ‘Ik ben altijd wel jaloers op de rijke natuur waar zij uit putten, en de connectie die ze hebben met hun omgeving. In Los Angeles, waar wij leven, heb je dat gewoon niet. Tenzij je naar het strand gaat. Daar is het moeilijk om niet geraakt te worden door de uitzonderlijke kracht van de oceaan. Het is een ontzettend potent beeld voor ons, omdat de oceaan immens krachtig en mysterieus is, maar ook een plek waar families en kinderen spelen. Het is een spiritueel symbool waarin spel en glorie samenkomen.’
Met maar een paar releases op hun naam is de band eigenlijk nog in hun beginfase, met verschillende, uiteenlopende ideeën die op de juiste plek moeten vallen en nieuwe ingevingen die zich regelmatig aandragen. Zo bleek ‘Living Is Easy’ als ep wederom een stap om hun muzikale grenzen verder te verleggen. Blackmetal bleef de voornaamste inspiratiebron, maar de band durfde in meer verschillende richtingen uit te weiden. ‘Misschien is het overduidelijk, maar we bekommeren ons niet zo om genreconventies,’ zegt Meyer. Voor het nieuwe materiaal waar ze momenteel aan werken bevinden ze zich nóg meer in hun eigen wereld. ‘Toen we een van die nummers voor het eerst live speelden kregen we enorm goede feedback. Dat moedigt ons echt aan.’
Toekomst
Met een sterke hang naar het vinden van gemeenschap en de queerthema’s die Levinson op ‘Living Is Easy’ nadrukkelijker aansnijdt, is de band ver afgedreven van de bewust afstotende, solistische aard van traditionele blackmetal. En zo ook de bredere muzikale beweging waar zij onderdeel van uitmaken. Een verandering die de band alleen maar als positief kan zien. Meyer: ‘Er zijn zoveel jonge blackmetalbands, vaak met queer- en trans-leden, die echt heel goed zijn. Het is geweldig om te zien. We hebben in de laatste jaren zoveel coole bands en fans ontmoet die extreme muziek als een middel zijn gaan gebruiken om solidaire gemeenschappen te vormen. In onze ogen is de toekomst van blackmetal inclusief en wonderlijk.’
