Door dat laatste genre uitgebreid te programmeren verraadt een deel van de organisatie haar achtergrond in de freepartyscene. Die wereld is, binnen het betaalde circuit althans, relatief onbekend. Waar deze sound binnen de muren van reguliere clubs voorheen als te hard en rauw werd weggezet, passen deze distorted kicks, acid bleeps en gruizige breaks nu blijkbaar (en gelukkig) binnen de grenzen van een kaleidscopisch festival als Conflux.
Naast muziek staan er ook discussiepanels over, bijvoorbeeld, activisme op het programma. Verspreid over de locaties zijn er verder allerlei (kinetische) kunstinstallaties te zien; hier en daar zijn ze zelfs gemaakt in opdracht van het festival. Misschien nog wel het meest in het oog springend is een drietal presentaties rondom het thema forensische architectuur, een onderzoeksmethode die architectuur en ruimtelijke analyse gebruikt om mensenrechtenschendingen, oorlogsmisdrijven en staatsgeweld te reconstrueren, documenteren en bloot te leggen. De volgende onderdelen van het programma zullen wij zeker gaan zien.
Merzbow, de grootste artiest op de line-up, is misschien ook wel de minst toegankelijke. De als Masami Akita geboren Japanner maakt als sinds het einde van de jaren 1970 extreme industriële noise en is vrijwel zijn gehele carrière lang extreem productief geweest. Keiji Haino, Mike Patton en Russell Haswell behoren to de eindeloze lijst artiesten waar hij mee samenwerkte, maar hij heeft ook heel veel werk alleen gemaakt. Ondanks zijn zeventigjarige leeftijd voegt Akita nog altijd regelmatig nieuwe werken toe aan zijn almaar uitdijende discografie. Zo dateren de laatste vier releases op zijn Bandcamppagina uit 2026.
‘Orion/Mother’, het meest recente album van de Canadese trompettist Alex Zhang Hungtai kwam tot stand met behulp van een grote groep bevriende improv-artiesten, tijdens een gure New Yorkse winter. De wijd uitgesponnen trumpetscapes van Zhang Hungtai vormen de ruggengraat van ‘Orion/Mother’ en de glitch, ruimtelijke percussie en over elkaar buitelende hi hats en snares van hemzelf en de featured artiesten zorgen voor de eindeloos vrije context. Live uitgevoerd staat ‘Orion/Mother’ ongetwijfeld garant voor een immersief spektakel.
‘The Killing of Sammy Baker’ en ‘The Killing of Ibrahima Barry’, gepresenteerd door respectievelijk Forensic Architecture en Forensis, vormen twee bijzondere onderdelen van het Conflux programma. Deze moordzaken werden door de twee teams op een alternatieve manier onderzocht en gereconstrueerd, waarbij onder andere is gekeken naar de invloed van politieacties op de mentale gezondheid van betrokkenen bij de moorden. Onderzoeker Phoebe Walton geeft op een ander moment tijdens het festival toelichting op de werkwijze van zowel Forensic Architecture als Forensis.
Het eerder genoemde freeparty aspect van het Conflux programma komt tot uiting in een aantal dj-sets tijdens de nacht. Zo staat er een optreden van Sebastian Vaughan alias 69DB op het programma. Vaughan was aan het begin van de jaren 1990 een van de mede-oprichters van Spiral Tribe, het Britse soundsystem dat aan de oorsprong staat van het rondreizende festival Teknival. Spiral Tribe was invloedrijk en inspireerde ook Nederlandse soundsystems als Mononom, ZMK en Wirwar om uiterst democratische freetekno feesten te geven. Het geluid van 69DB is ronder, psychedelischer en meer op acid en breaks geënt dan het hardere europese tekno-geluid zoals zich dat vanaf de allerlaatste jaren van de twintigste eeuw heeft ontwikkeld. Andere aan de freetekno-scene verbonden artiesten op het programma zijn de Rotterdamse DJ Easy B, bekend van zijn sonische bijdragen aan feesten van de ZMK en Move Around Sound soundsystems, en Siuli K.O., die ooit op de undergroundfeesten van Acid Planet in Den Haag achter de draaitafels stond, ver voordat ze ook elementen van UK Bass en post-dubstep in haar werk begon op te nemen.
Het kunstprogramma van Conflux is net zo uitgebreid als het muziekonderdeel. Er zijn nogal wat werken die, op papier althans, een grote aantrekkingskracht op ons uitoefenen. ‘Organoid Vending Machine’ van Xinyi Zhang & Jan Zuiderveld is daar een voorbeeld van. Wat zij presenteren is een verkoopmachine zoals je die op alle grotere NS-stations tegenkomt. Alleen is het menselijk weefsel dat de producten selecteert en het geld telt. We snappen zelf eigenlijk ook niet wat we nu precies op hebben geschreven en juist daarom staat dit kunstwerk op de bucketlist van ons op handen zijnde bezoek aan Conflux.
Op diezelfde bucketlist staat het werk ‘Water Bodies’ van de Poolse kunstenaar Justyna Chmielewska. Zij laat zien hoe natuurherstel-uitdagingen, veroorzaakt door klimaatverandering, kunnen worden opgelost door DIY initatieven. Er is één ‘subgenre’ van DIY-activiteiten waar we in dit licht bijzonder nieuwsgierig naar zijn: Chmielewska laat blijkbaar zien wat de rol is van niet-menselijke actoren als mosselen en bevers. De komst van deze dieren wordt vaak als problematisch gezien, maar een nadere blik laat zien dat zij juist heel belangrijke spelers zijn bij natuurherstel.