Signalement: Bob Vylan

Bob Vylan protesteert met opgestoken middelvinger en een mix van grime en punk tegen ongelijkheid en racisme. Lees het signalement van dit Londense duo.
Bob Vylan - Rafal Chlapinski

Groot-Brittannië is momenteel een land van gestaag wegsijpelende hoop en van tanende glorie die niettemin halsstarrig wordt gepropageerd. Het is het schrijnende beeld van wapperende Union Jacks op een onfraaie sociaal-politieke puinhoop. Het is hier waar de bandleden van Bob Vylan hun voedingsbodem vinden.

‘De algemene boodschap van de raps is herkenbaar voor jongeren waar ook.’

De spagaat tussen excessieve welvaart en wanhopige armoede wordt in het Verenigd Koninkrijk stilaan onhoudbaar met als gevolg een groeiend aantal daklozen en een kapotbezuinigde gezondheidszorg. Brexit had een feit moeten zijn, maar er is geen plan en prestigeprojecten als de hogesnelheidslijn HS2 liggen op hun gat. Ook Covid-19 sloeg er ongenadig hard toe, met cijfers die zowel op menselijk als op economisch vlak weinig vrolijkheid rechtvaardigen. Daarbij komen tevens de tragiek van de brand in de Londense Grenfelltoren, de open wonde van Windrush-affaire, en de invloed van de Black Lives Matter-beweging, die alle duidelijk maakten dat het Verenigd Koninkrijk nog immer worstelt met de diversiteit van haar bevolking, om het zacht uit te drukken. En terwijl ik dit schrijf, hier in Nottingham, vindt wat verderop een herdenking plaats voor Keany, een 17-jarige jongen die drie dagen eerder op klaarlichte dag op een van de drukste plekken van het stadscentrum werd doodgestoken.

Protest

Neen, een wervende toeristische reclametekst wordt dit niet, maar uiteraard heeft het land haar zeer mooie kanten. Een daarvan is de muziekscene, een andere de manier waarop kwaadheid wordt omgezet in actie; combineer deze twee op een ietwat innovatieve wijze en je krijgt iets waar de gemiddelde Gonzo (circus)-lezer wel porridge van zou lusten.

Het Londense tweetal Bobby en Bobb13 – bemerk de verwijzing naar een Engelse politieagent – verbasterden de naam van de Amerikaanse peetvader der protestsong tot de gemene variant Bob Vylan, en zetten hun boosheid op het systeem om tot een vermenging van traditionele met eigentijdse Britse rebelmuziek: punk en grime. Hoewel de heren al langer op dezelfde roestige nagel hameren, resoneert hun muziek in deze tijden bij heel wat volk uit het Verenigd Koninkrijk en stilaan ook daarbuiten.

Hoewel: een deel van de muziekindustrie vond hun recentste ep ‘We Live Here’ best opwindend, maar duidde hun aangesneden thematieken als te extreem. Uit principe bleef de release uiteindelijk beperkt tot Bandcamp en streamingdiensten lieten de band links liggen.

Bob Vylans onderwerpen komen in hoofdzaak uit de persoonlijke sfeer. Frontman Bobby, die van gemengde afkomst is, zet bijvoorbeeld zijn ervaringen met racisme, maatschappelijke vooroordelen en politiegeweld om in snijdende en overtuigende aanklachten. Ook de absurde effecten van de gentrificatie van de Londense grootstad voor haar minder gestelde inwoners wordt door de mangel gehaald. Ondanks de specifieke, lokale context die wordt beschreven, is de algemene boodschap van de raps die op een vettig bed van diepe bassen, donkere beats en scheurende gitaren worden gelegd herkenbaar voor jongeren waar ook, en voldoende wervend voor hun medestanders.

Rishi Sunak, de Britse minister van financiën, liet zich onlangs ontvallen dat muzikanten en andere creatievelingen zich misschien maar best heroriënteren op de arbeidsmarkt. Net omwille van dit soort uitspraken valt te hopen dat bands als Bob Vylan nog lang blijven razen.

Nog meer nieuws krijgen over muziek en kunst?

Schrijf je in op de Gonzo (circus)-nieuwsbrief!