Geluid

BeraadGeslagen

BeraadGeslagen Ep

Artiest:BeraadGeslagen
Titel:BeraadGeslagen Ep
Label:W.E.R.F.
Distributeur:AMG

soundcloud.com/beraadgeslagen

Lander Gyselinck (STUFF., Labtrio) en Fulco Ottervanger (De Beren Gieren, STADT) zijn met voorsprong enkele van de meest interessante jonge (jazz)muzikanten die er in de Lage Landen rondlopen, niet in het minst doordat ze zich weinig aantrekken van de in sommige kringen danig gemummificeerde opvattingen over wat ‘jazz’ dan wel zou moeten inhouden. Samen “prullen” ze al tiental jaar “in vochtige kelders” aan “snode improotjes enzo” (Gyselincks woorden). Een paar weken geleden was er plots een video, die alvast in onze online-kringen tamelijk viraal ging. Terecht, want ‘Suikerbeat’ is een gezond geschifte track met een weemoedige zanglijn op licht-dadaëske tekst, en het bijhorende filmpje was heerlijk: virtuoos debiel dansen in de snoepwinkel. Muzikaal hoorden we echo’s van zowat de hele naoorlogse reutemeteut aan genre’s die in een béétje platenverzameling terug te vinden zijn. De nagekomen ep – vijf tracks – opent met ‘Het Alles’ nochtans tamelijk ingetogen: Gyselinck aan de brushes en Ottervanger eerst met wobbly, op het eerste gehoor goedkoop aandoende sounds en vervolgens een beetje romantische elektrische piano. Maar door het van een loden riff voorziene ‘Nedersteprock’ waart de garagegeest (of minstens het distortionpedaal) van Thee Oh Sees. Het geluid is vuil en ook wel een beetje kapot. ‘Nee Nee Pop In Japan’ is dan weer kraut, met een Kraftwerkiaanse melodie en een motorische beat die voor de verandering eens niét metronomisch-correct loopt, maar versnelt en vertraagt. Omdat dat òòk kan. Wie vindt dat een compositie een kop, een middenstuk en een staart moet hebben, schrikt zich vast een lelijke aap bij ‘The Peep’, dat over drie koppen, anderhalve over zichzelf struikelende staart en een verdomd sexy riff beschikt, en dus helemaal geen behoefte heeft aan een middenstuk. Jazz voor de toekomst? We zouden het niet weten. Doldrieste pret? Yeah!

Reacties