Abonneren

Abonneer nu en mis geen enkel nummer!

Losse editie

Bestel hier

Tjeerd van Erve

Tjeerd van Erve (geboren 1976) heeft vanaf de ontdekking van zijn vaders platen- en boekenkast een diepgewortelde interesse ontwikkeld in de inhoud van beiden; muziek en geschiedenis. Voor Gonzo (Circus) schrijft hij met name over de eerste, maar vindt het als historicus/docent geschiedenis ook altijd een uitdaging om muziek op gepaste wijze in een historisch kader te zetten. Naast Gonzo (Circus) is hij ook actief voor Luifabriek.com, waar hij voornamelijk schrijft over Nederlandse underground (acts).

Signalement: Viet Cong: Rechthoekig, donker en agressief

Signalement: Viet Cong: Rechthoekig, donker en agressief

Viet Cong, een provocerende bandnaam of gewoon ongooglebaar? Wanneer we Matthew Flegel naar de achtergrond vragen, zucht hij. Hij krijgt de vraag wel vaker, zeker in de aanloop naar zijn titelloze debuut, waarmee ze in februari Belgi en Nederland opnie

...


Richard James Foster

Richard James Foster

Tijdens Incubate trokken we een lang weekend op met cultuurhistoricus en muziekjournalist Richard James Foster. Een enerverende tocht langs vele podia en bands, waarbij we tussen de bedrijven door spraken over de Nederlandse muziekcultuur en met name het gebrek daaraan. Richard James Foster, dit jaar op Incubate aan het werk voor onder andere Incendiary Magazine, […]

...


Singles, singles en singles

Singles, singles en singles

Zelfs in dit download- en stream-tijdperk geniet Gonzo (Circus)- en Luifabriek-medewerker Tjeerd van Erve nog als een klein kind van nieuwe singles. Een paar nieuwe nummers op net geen 18cm vinyl; zijn hart gaat er sneller van kloppen. Mynabirds ontdoet Japandroids The House that Heaven Built van alle gitaren en distortion. Ze strippen het nummer […]

...


Kele

Trick

Trick

Schoenwinkelmuziek, achtergrondbehang. Om mijn vermoedens aangaande het tweede solo album van Kele te testen, besloot ik onlangs om ‘Trick’ in zijn geheel te draaien tijdens een van de zelfwerklessen die ik op school had gepland. Drie VWO boog zich over de kenmerken van het fascisme met( net iets te hard) op de achtergrond de voorman van Bloc Party die zich wurmt door een mix van inwisselbare trance beats en bij The xx geleende gitaarlijnen. Ik doe dit wel vaker, muziek opzetten tijdens de les, met daarbij breed afwijkende reacties. Geregeld hoor ik ‘Wat is dat voor een ...



King Tuff

Black Moon Spell

Black Moon Spell

Het enige dat beklijft is het voortdurende gevoel dat je naar een kruising tussen een laat jaren 1970 Britse pubrock band en Kiss zit te luisteren. De band in de hoek van de kroeg die je gewoon negeert terwijl je aan de toog biertjes drinkt of waar je – als daar behoefte aan is – feestend op rond springt om daarna elke toon weer geheel te vergeten.

...


Nouveau V

S/t

S/t

Het afsluitende nummer van ‘Nouveau Vélo’ heet ‘1994’, al had ik het ook direct geloofd als daar 1984 had gestaan. De tien nummers op de eerste langspeler van Nouveau Vélo sluiten namelijk naadloos aan bij de postpunk die in die dagen werd gespeeld. Luchtige pop met inventieve gitaarpartijen en een aanstekelijk pompende bas aangestuwd door krautrock-achtige drumpartijen. Na drie al veel belovende ep’s heeft het Brabantse trio hier een duidelijke eigen draai gevonden. Luchtig, maar niet onbevangen, zweeft het trio door een licht psychedelische popwolk, waar da...



Teleman

Breakfast

Breakfast

Pete And The Pirates bestaat niet meer. In 2012 viel de band uit elkaar. Nu heeft het kwintet mij nooit echt weten te boeien, een lekker indierock nummertje daar gelaten, en was het verdwijnen van de band mij logischerwijs geheel ontgaan. De enige reden voor mij omdat dit te melden is dan ook dat in de biografie van Teleman te lezen valt dat het trio is opgestaan uit de resten van Pete And The Pirates, een van de trucjes waar recensenten graag op terug vallen tijdens het schrijven van hun recensies; citeren of parafraseren uit de biografie om zo breed onderlegd te lijken. De k...



Tycho

Awake

Awake

Het is met enige tegenzin dat ik het opschrijf, maar ‘Awake’ – het vierde album van Tycho – is een van de meest slaapverwekkende postrockplaten die ik in tijden heb gehoord. Niet dat Scott Hansen en de band die inmiddels van zijn muzikale alter ego heeft gemaakt een slechte plaat hebben afgeleverd, maar wanneer je het werk van Mogwai en Boards Of Canada (inclusief alle zwakkere momenten van deze artiesten) reeds in de kast hebt staan dan moet je wel een die-hard postrock -en elektronica/ambientfanaat zijn wil je deze er nog tussen schuiven. ‘Awake’ kabbelt maar door...



Wagonman

Desire ep

Desire ep

‘Muzikant/Producer/Promotor’ is de laatste zin in de signatuur die Luc Waegeman onder aan zijn mails plaatst. Reeds ruim vijfendertig jaar actief in de muziek, heeft de Gentenaar de nodig ervaring om op te bouwen. Als bassist of drummer in verschillende bands, altijd samen verantwoordelijk voor het eindresultaat, maar nog niet eerder alleen. ‘Desire’ is de ep die daar na vijfendertig jaar verandering in brengt en je tegelijkertijd ook drie decennia terug in de tijd brengt. Vier nummers die aansluiten bij het geluid van de Neue Deutsche Welle, de elektronische cold en dark wave van de ja...



WOLVON

Bother.

Bother.

Iedereen die WOLVON live heeft gezien, weet dat het Groningse trio een overdaad aan energie heeft. Een energie die het omzet in geluidsgolven die strakke spijkerbroeken om de benen heen laten wapperen en haren strak achter uit blazen. Een vorm van militant melodisch noiseterrorisme die niet alleen vanwege het constante lawaai, maar juist ook door de wijze waarop het drietal in dit lawaai melodie en vorm giet zo heerlijk is. Als bij een koelte bij 30°C in de schaduw, duik je er keer op keer vol in. Net als de band zelf, die zich altijd met volle overgave opblaast. Die ervaring op plaat vatt...



Orgaanklap

Kwarktassen

Kwarktassen

Masturberen, een krantenwijk, een harde pik en een verzameling aan vrouwonvriendelijke woordgrappen gegoten in een achtentwintig minuten durende punkjas; kwinkslagen en drie tot vier akkoorden. Dertien nummers die de omschrijving ‘in het dozijn’ maar net ontstijgen. Dit omdat er tussen alle flauwigheid toch ook hier en daar een moment zit dat er daadwerkelijk even gegniffeld kan worden, omdat een woordgrap goed valt. Niet vaak, maar het gebeurt. Even zo lukt het Orgaanklap af en toe ook om de dertig jaar oude formule van punk en hardcore een interessante invulling te geven, door er net ee...



The Sweet Release Of Death

Bulb

Bulb

‘Veel belovend’, ‘vol potentie': het zijn positief ogende uitingen die het eigenlijk net niet zijn. Ergens hoor je dan wat de band wil, waar het gezelschap naar toe kan groeien als ze het beter weten uit te werken of het momentum strakker op band weten te zetten. In feite spreek je de hoop uit dat de langspeler die op je speler ligt de ‘Tweez’ is die voorafgaat aan een mogelijke ‘Spiderland’, de ‘Isn’t Anything’ die uiteindelijk cumuleert in ‘Loveless’. Althans, dat is wat ik bedoel wanneer ik ‘Bulb’ een vee...



Milky Chance

Sadnecessary

Sadnecessary

Milky Chance is  een duo. Twee mannen, jongemannen, uit Kassel, een geïsoleerde stad in het rurale noorden van de Duitse deelstaat Hessen. Dat weet ik want dat heb ik opgezocht op het internet. Het internet dat, zodra je enkel op Duitse sites zoekt, buzzt rond deze heren. ‘Sadnecessary’ is namelijk al even uit bij onze Oosterburen, waar ‘Stolen Dance’ – de single van het debuut – zelfs een grote hit was, evenals in Oostenrijk, Zwitserland en Luxemburg.  Mede dankzij deze enorm catchy single wordt het nummer nu wereldwijd door bloggers opgepikt, en lig...



Colleen Green

Sock It To Me

Sock It To Me

In de weken net voor de deadline wordt facebook overspoelt met de vragenlijst “Welke jaren 1990 indierock vrouw was jij?”. Leuk om de tijd mee te doden of werkontwijkend gedrag rond te bouwen. Met de kleinste wijziging in je antwoord ben je het ene moment Kim Deal, het andere PJ Harvey of even later weer Kim Gordon of Shirley Ann Manson. In het ergste geval beantwoord je alle vragen zo fout (er zijn negen opties per vraag) dat je bij Alanis Morrisette uitkomt. Slechts een wijziging in de antwoorden en er rolt een ander uit. Colleen Green zal daar als ...



Deer//Movoco

Floods

Floods

Wie Deer en Movoco op YouTube opzoekt, krijgt als eerste optie een teaser voor de split lp ‘Floods’ met de ondertitel ‘Too loud To Hear’. Anderhalve minuut waarin we een duiker zonder zuurstof op de bodem van de zee zien wandelen. Anderhalve minuut stilte, enkel het geruis van de zee, met korte kleine flarden felle gitaar doorbroken. Anderhalve beknellende minuut, met naar het einde toe afwisselende beelden van twee trio’s die live de gitaren in de volle strijd gooien terwijl de duiker zich nog verder de diepte in gooit. Een eerlijke teaser dus die niets vr...



De Staat

I_Con

I_Con

Het zal De Staat moeilijk worden om ooit van de verwijzing naar Queens Of The Stone Age te geraken. Ik zal dus maar met de deur in huis vallen; óók op ‘I_Con’ blinken de Nijmegenaren uit in rechthoekig dansbare gitaarriffs die direct terug zijn te voeren op Josh Homme en zijn woestijnmaten. Dat gezegd, kunnen we ons focussen op ‘I_Con’. Waar staat de band rond Torre Florim vier jaar na het debuut ‘Wait For Evolution’ waarmee het Nederlands succesvolste Queens Of The Stone Age-clone werd? Het antwoord is vrij simpel. Op het derde album maakt het g...



Crystal Antlers

Nothing Is Real

Nothing Is Real

Iedereen die de recensies van de eerdere albums van Crystal Antlers terug leest, zal meermaals een referentie naar The Mars Volta vinden. Uiteraard ingegeven omdat de eerste leg werd geproduceerd door de toenmalige toetsenist van het prog-hardcore-punk-latin-hak-op-de-tak gezelschap rond het duo Bixler-Zavala en Rodríguez-López, maar vooral ook vanwege de eigen hectische invulling van de indiepunk die Crystal Antlers op ‘Tentacles’ en ‘Two-Way Mirror’ laat horen. Op ‘Nothing Is Real’, het derde album, kiest de band er echter voor om meer r...



Frankie Rose

Herein Wild

Herein Wild

Chris Isaak, hij waait door ‘Herein Wild’ net zoals Cocteau Twins een stempel hebben gedrukt op Frankie Rose en The Cure de baspartijen er onder heeft gelegd. Het is niet zo dat we bij Gonzo (circus) graag met bandnamen sparren, maar er lijkt in deze dagen van retro geen ontsnappen aan. Ook Frankie Rose duikt vol de jaren 1980 in, aanbidt, koestert en omhelst met beide armen de oude synthesizers en zweert bij melancholische pop van deze jaren. Een wereld ver verwijdert van de garagerock die zij bij Crystal Stilts of Dum Dum Girls speelde. ̵...



Au Revoir Simone

Move In Spectrums

Move In Spectrums

Nostalgie vatten in drie woorden: Au Revoir Simone doet het met de bandnaam. Het Brooklyn trio is van de Instagram generatie die graag de werkelijkheid vertroebelen met filters van ouderdom en verloren dagen. Een generatie die massaal nieuwe retro-camera’s koopt om met rolletjes die te lang in de zon hebben gelegen foto’s te gaan schieten. En een generatie die met liefde teruggrijpt naar de keyboards en synthesizers van de jaren 1980, maar even innig knuffelt met de indierock waar de dromerige synthpop plaats moest maken. En dat dan nu mengen. Au Revoir Simone maakt zich er schu...



Liam Singer

Arc Iris

Arc Iris

Hallo! Mijn naam is Liam Singer en ik luister thuis graag naar Arcade Fire, The Chills, minimal music en de nieuwe lichting neo-klassieke componisten. Ook kan ik Brian Wilson bij tijd heel erg waarderen, muziek met meerdere lagen en vol verschillende spannende wendingen en een gebruik van ongebruikelijke instrumenten voor de pop. Het is muziek die ik zelf ook probeer te maken: avontuurlijke, experimentele multi-instrumentale indiepop met een knipoog naar barok en een ruime invulling in de arrangementen. Helaas lukt het mij daarbij niet altijd om te ontsnappen aan de ore...