Blog Magazine

SIGNALEMENT Witch Trail


Het gaat goed met de Belgische metal, dank u. Witch Trail wordt weleens onder post-blackmetal gecatalogiseerd, maar paaltjes slaan rond hun eigengereide invulling van metal doet hen te kort. Als deze Gonzo (circus)-editie van de persen is gerold, zal hun ep ‘Thole’ een feit zijn.

Witch Trail stond vorig jaar geprogrammeerd op Roadburn en deed twee optredens met Alkerdeel. “De show op Roadburn was echt wel een verassing voor ons. We zijn bij organisator Walter Hoeijmakers terechtgekomen op aanbeveling van de Antwerpse boekers Ondergronds, waarvoor we al enkele shows deden,” vertelt Henrik Vanhove enthousiast.
Dat Witch Trail een paar shows deed met Alkerdeel mag dan weer geen verassing heten. Beide bands hebben niet alleen muzikaal veel gemeen, maar delen ook de zelfrelativering en een gezonde dosis onnozelheid die vaak ontbreekt in de soms krampachtige serieux in het wereldje van de extreme metal. “Hoewel we onze muziek menen, en vaak ook songteksten schrijven waar we onze emoties insteken, kun je dat naast het podium onmogelijk even hard of serieus volhouden. Het is een onderlinge sport om onnozel te doen, en ik denk dat al die bands die constant serieus genomen willen worden of dat willen uitstralen daar veel meer moeite voor moeten doen. Die gasten kijken evengoed met een pint naar de Simpsons in plaats van met hun schedels en slangen voor een vuur te zitten.”

Verandering
De band ontstond eind 2012 toen Jeffrey Andréka en toenmalige bassist Roel bij Laurens Oostrom terechtkwamen om een band te beginnen. In die beginperiode gingen ze vooral uit van een metalpunkstijl in de trend van Midnight en Motörhead. Begin 2015 werd Roel vervangen door Henrik Vanhove, en er werd een muzikale koerswijzing ingezet, waarna het blik aan invloeden verder werd opengetrokken. “Omdat we toch vaak scheve akkoorden jengelen en luid roepen, valt het niet te ontkennen dat we onder blackmetal vallen. Toch gaat het evengoed van Tribulation tot Sonic Youth en Raketkanon, en, als we het geduld hebben, een portie Amenra. Eigenlijk metal met Melvins dus. Bij non-muzikale invloeden komen Sean Connery-films en frustraties over inhalende vrachtwagens vooral bovendrijven.”
Die brede muzikale invloeden zijn al goed te horen op ‘Nithera’. Enerzijds zitten de beats en riffs erin waarmee Witch Trail begon, anderzijds zitten er vaker sfeervolle momenten en rustpunten in. Op de nieuw verschenen ep ‘Thole’ wordt hun geluid nog verder uitgediept. “‘Thole’ hebben we op een rustiger tempo kunnen uitwerken en met meer experiment. Ondanks de stevige lengte van een dik halfuur hebben we gekozen om de plaat als een ep uit te brengen, gezien de constante verandering die we nog steeds doormaken. ‘Nithera’ was een beetje een rush in de studio, maar ‘Thole’ namen we op met een duidelijkere visie voor ogen.”
Het gros van hun releases brachten ze in eigen beheer uit, meestal op cassette. “Tapes vinden we zelf een unieker formaat met zijn eigen karakter, én ze zijn goedkoop. Fijn voor mensen die toch iets willen kopen om thuis weg te smijten. Voor ‘Thole’ werken we wel samen met het Antwerpse label Babylon Doom Cult Records. Die voorzien in een mooie vinylrelease én het is een label dat zich met passie inzet.”

witchtrail.bandcamp.com

Comments

comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #140.

Koop deze editie in onze webshop!

Discografie

Thole (Babylon Doom Cult Records, 2017, vinyl)
Live at Roadburn (eigen beheer, 2016, cassette)
Nithera (eigen beheer, 2015, cd)
Call from the Grave ep (Inverted Inhumation Records, 2015, cassette)
Witch Trail / Sepulchral Voices ‎split ep (eigen beheer, 2014, 7inch)
The Witch’s Trail ep (eigen beheer, 2013, cassette)

Mind the Gap

Luister naar Unnatural Caresses van Witch Trail op MTG#127

Reacties