REVIEW: Earth @ Het Depot, Leuven

20 March, 2012 door  
Categorie Blog

Afgelopen week trokken we nog eens naar het Leuvense Depot. De affiche beloofde veel moois. We gingen vooral voor Phil Elverum ofte Mount Eerie (zie ook Gonzo (circus) #94). Zijn ‘Wind’s Poem’ uit 2009 was toen één van onze platen van het jaar. Ondertussen zijn we drie jaar verder en is het wachten op nieuw werk. Geduld dat dit jaar wordt beloond, want er verschijnen in principe twee nieuwe albums. Eentje in mei, ‘ClearMoon’, en een ander in september, ‘Ocean Roar’. De man deed het hier, in tegenstelling tot de vorige keer dat we hem zagen, volledig solo. En dat was toch wel een gemis. De impact was maar half zo groot als we verwacht, of moet dat zijn gehoopt, hadden. En toch tekende hij nog voor het meest intrigerende optreden van de avond.

Voor Mount Eerie was het de beurt aan Geneviève Castrée. Muzikaal verschuilt deze Canadese striptekenares zich achter het pseudoniem Ô Poan. Solo met haar gitaar bracht ze met haar trage slepende songs het aanwezige publiek stilaan op temperatuur. Echt warm werden we echter niet van de trip die ze ons voorschotelde.

Afsluiter van de avond was de band rond Dylan Carlson, Earth. Ze bevielen onlangs van hun nieuwe album ‘Angels of Darkness, Demons of Light: II’. Een album met voornamelijk geïmproviseerde donkere dronende doom. Het resultaat had een duistere trip in de krochten van het muzikale universum moeten worden. Iets wat er niet helemaal uitkwam. Komt misschien doordat we de band al vaker zagen, en dit niet het beste optreden was dat we ze al zagen geven. Kan ook aan onze kritische geest liggen.

Gezien in Het Depot, Leuven, 14 maart 2012

  • http://www.concertzender.nl/ Hessel Veldman

    Hoi Maarten,

    Daar in de zuidelijke Lage Landen een zelfde beleving, die ik zelf al een dag eerder had in Haarlem; Patronaat. Alle drie de acts kwamen totaal niet tot hun recht. Mount Eerie klonk nog het meest verrassend, maar dat kwam door zijn relativerende muzikale plots. Zelfs de eerste helft van het Earth concert klonk ongeconcentreerd en vals. Nu is trage muziek voor muzikant en luisteraar al zwaar, maar wordt er inspiratieloos gespeeld, dan is het niet om door te komen. Dit is echter mijn mening, Gonzo schrijver Peter Bruyn, ook aanwezig, was tegengesteld lovend en over enthousiast. Dus……….

  • Maarten Timmermans

    Hey Hessel,

    Zoals het altijd gaat. Een recensie is en blijft een persoonlijke reflectie op wat je gezien en gehoord hebt. Liefst uitgaande van enige achtergrondkennis en vroegere ervaringen. Zowel Mount Eerie als Earth zag ik al vaker optreden. Mount Eerie ook onder zijn eerdere gedaante als Microphones. En als ik dan vergeleek waren dit gewoon niet de beste optredens die ik van zowel Mount Eerie als Earth zag. Jammer, want ik had er mij behoorlijk op verheugd.