Columns Magazine

De Nieuwe Gonzo: Vrouwen met Visie in Gonzo (circus) #126


‘Een ‘vrouwen-in-muziek/kunst’-themanummer? Moeten we dat in 2015 nog doen? Het is toch niet onze schuld dat vrouwen onzichtbaar blijven in de muziek?’

GC126 coverRichten we ons op de underground in Caïro of signaleren we talent van eigen bodem in een special: geen vuiltje aan de lucht. Droppen we echter de combinatie vrouwen en themanummer, dan stuift het stof door het redactielokaal. Drogredenen zoals ‘vrouwen zijn geen genre’ of uitspattingen als ‘verneuk het debat nou niet’ echoën nog steeds na. Een soortgelijke discussie hoor je vaak op de obligate panels over ‘vrouwen in muziek’ op festivals en conferenties.
En dus is het nodig: een focus op vrouwen in muziek/kunst. Immers, de evidentie waarmee deze artiesten en wij weigeren een onderscheid te maken en de opvatting dat het ‘vrouw-zijn’ geen ‘waarde’-bepalende factor van de identiteit of verwezenlijkingen zou mogen zijn, worden nog niet gedeeld door de (hele) samenleving. SØS Gunver Ryberg wordt, sinds zij elektronische muziek maakt, geconfronteerd met dominantie van mannelijke waarden in de samenleving. Iets waar zij zich voordien, als stuntvrouw en als kunstenares, niet erg bewust van was. ‘Ik heb zelf al ervaren dat ik minder gerespecteerd of serieus genomen werd en dat ik voelde dat ik harder moest zijn, mannelijker. Ik ben er meer over beginnen nadenken.’
Nee, we hoeven ons niet te verontschuldigen. Gonzo (circus) doet al jaren waar iedereen tijdens panels om vraagt: vrouwelijke artiesten zichtbaar maken, signaleren, uitlichten als rolmodel en interessante gesprekken met ze voeren, over modulaire synthesizers net zo goed als over wat het betekent om vrouwelijke artiest te zijn. En dit keer doen we dat met een thema, euh rode draad, special… .
Opvallend veel vrouwelijke artiesten (vaak met theoretische achtergrond, want van vrouwen wordt dus net altijd iets meer verwacht) kiezen op dit moment voluit voor hun werk en zetten zichzelf onbescheiden op de kaart. Deze vrouwen werken zelfstandig en met eenzelfde passie aan hun kunst en muziek als de vrouwen die mee Gonzo (circus) maken.
En naast dat gegroeide zelfvertrouwen en de toegenomen zichtbaarheid in de media  worden deze vrouwen eindelijk op een meer consistente manier geboekt. Door mannelijke programmeurs, want het aantal vrouwelijke muziekprogrammeurs bij popzalen, kunstencentra en festivals in de Lage Landen is helaas nog steeds erg beperkt. Rie Nakajima, Holly Herndon, Grouper en Hana Miletić nemen dit voorjaar een mooie plaats in in de programmering van onder andere Bozar, Performatik en Rewire. En programmeurs op zoek naar inspiratie: mis SØS Gunver Ryberg, Katie Gately, Lena Willikens en Tomaga – met fenomenale drumster – niet.

We slaan de mannelijke artiesten echter niet over: Lawrence English vierde vijftien jaar Room40 en Robert Muis sprak uitgebreid met hem. Nihill is enigmatisch maar toch benaderbaar. En Blood Music en Afrikan Sciences staan ook hun mannetje.
Daarnaast werken we de komende twee jaar samen met WORM rond het thema Eurofuturisme? Euro-wat? Het manifest van deze beweging die een ander geluid wil laten horen, lees je in deze editie.
En rep je de komende maanden ook naar Muziekgebouw aan ‘t IJ: begin april is er het World Minimal Music Festival waar Gonzo (circus) een avond co-cureert en van 1 tot en met 3 mei is er het Online Radio Festival.

Veel lees- en luistergenot!

Katrien Schuermans
(beeld-)redacteur
Ruth Timmermans
managing editor

Comments

comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #126.

Koop deze editie in onze webshop!

Reacties


Geef een reactie