Awesome Tapes From Africa: Antropologie en cassettes

4 mei, 2012 door  
Categorie Magazine

Brian Shimkovitz is antropoloog én cassettefreak. In 2006 keerde de Amerikaan terug van een jaar in Ghana. Bagage: een kist vol cassettes met highlife, hiplife, hiphop, woestijnblues en zo meer…

Awesome Tapes From Africa

Shimkovitz besluit zijn schat aan tapes (inmiddels zijn het er bijna vierduizend) te delen via de blog Awesome Tapes From Africa. Zijn blog blijkt al snel een succes en op aanraden van DJ/Rupture gaat Shimkovitz aan de slag als tape-deejay. Sinds eind 2011 is Awesome Tapes From Africa bovendien ook een platenlabel.

Hiplife
Begin 2012 is Shimkovitz verhuisd naar Berlijn, ironisch genoeg van alle Europese metropolen waarschijnlijk die met de kleinste Afrikaanse populatie. We spreken elkaar over skype – Shimkovitz in Berlijn, wij in Brussel. We keuvelen een beetje over de Belgische minitour die binnenkort met de steun van Gonzo (circus) wordt georganiseerd. Afgaand op eerdere ervaringen spreken we de vrees uit dat niet alle wereldmuziekliefhebbers het lofi-concept van de tour zullen begrijpen. Shimkovitz kan erover meepraten…
BS: “Exact! Dat is mijn hele fucking concept. Er komt altijd wel iemand naar me toe om te zeggen dat het allemaal nogal fuzzy klinkt: ‘De klank is niet perfect.’ Nogal wiedes: ik speel tapes die vijftien jaar oud zijn.”
Wie waren eigenlijk de eerste artiesten die jouw Afrika-koorts aanstaken?
BS: “Alhaji K.Frimpong en Wulomei waren revelaties. Hun muziek blies me echt omver. Door hen besefte ik dat er in Afrika muzikanten op basis van westerse – Amerikaanse en Britse – invloeden aan een nieuw geluid werkten. Zij waren de rechtstreekse aanleiding om naar Ghana te trekken op zoek naar muziek.”
Je trok naar Ghana voor highlife, maar vervolgens dook je onder in de lokale hiphop- en hiplife-scene?
BS: “Ik wilde onderzoek doen naar highlife, maar ter plaatse bleek al gauw dat die muziek daar niet meer leefde. Er speelden niet veel bands meer, en jongeren vonden het muziek voor oude mensen. Ik verwachtte gitaren en drums, maar hoorde vooral hiphop. Toen ben ik dus de Ghanese hiphop gaan onderzoeken. Die scene was heel levendig en ook tegenwoordig zit daar nog veel ontwikkeling in. Aanvankelijk imiteerden ze vooral hun Amerikaanse voorbeelden, maar ondertussen is het heel Ghanees: hiplife is een eigen genre geworden. Als antropoloog moet je klaar zijn om van je pad af te wijken – waarschijnlijk is dat voor journalisten ook zo.”

Meer lezen?

Koop Gonzo (circus) #109 los via één van de verkooppunten of via de webshop.

Meer info

Auteurs: Seb Bassleer en Stijn Buyst