Geluid

ZULI

Terminal

Artiest:ZULI
Titel:Terminal
Label:UIQ

soundcloud.com/zulimusic

Zuli is het beu. Beu dat mensen denken te weten wie hij is, louter gebaseerd op basis van zijn nationaliteit. Hoe hij tot een karikatuur gekneed wordt, in tegenstelling tot gezien worden als de persoon die hij is. “Ik ben gewoon een Egyptische muzikant die in Caïro woont”.

Zuli werpt zijn nationaliteit en die van zijn rappers in de vuilnisbak. “Het doet er allemaal niet toe”. In zijn gevecht tegen de vooroordelen, schaaft Zuli zijn geluid stilaan bij van stevige door drum’n bass en jungle beïnvloedde dance-tracks tot meer melodieuze en luistervriendelijkere met grime doorspekte hiphop-klanken. Soort van. In tegenstelling tot de flow van de tracks door zijn rappers te laten bepalen, smeedt hij nog steeds complexe songstructuren die holderdebolder springen en barsten. Knisperende flarden, tegendraadse ritmes. Een totaalgeluid waarin geen simpele melodie te herkennen is, maar experiment en chaos opvallend ten dans spelen.

Met de aan cut’n clicks rijke openingstrack ‘Nari’, waarin vier van de vijf vocalisten worden voorgesteld, bombardeert Zuli meteen de luisteraar met zijn vernieuwd geluid. Zware en diepe bassen, serieus verknipte zanglijnen en een ritme waarin nauwelijks een constante beat is te ontdekken. De donkere flow op ‘Archimedes’ wordt meteen teniet gedaan met het botsende ‘Bump’ waarin alles gigantische weerbarstig klinkt. Ergens houdt Zuli nog vast aan de jungle-klanken van de ‘Trigger Finger’ ep, in de overkoepelende chaos, maar graait hij dieper in de vuile randen van grime, grootstad-ritmes en het onvoorspelbare.

Dat ‘Terminal’ bij UIQ, het label van Lee Gamble verschijnt, is het minst verrassend. ’Wreck’ had zo uit Lee Gambles computer gespuwd kunnen worden, net zoals ook ‘Hearing Voices’ dat klanken plukt uit het gigantische rave-aanbod -de pitch verlaagd. Mysterieus en ingetogen op ‘Kollu I-Joloud’. En zo gaat hij gewoon door. Zuli breekt de grenzen. Lekker eigenzinnig.

Reacties