Geluid

White Denim

Performance

Artiest:White Denim
Titel:Performance
Label:City Slang
Distributeur:Konkurrent


White Denim slaagt er al zeven albums in om hapklare retro rock te serveren met netjes afgewogen delen garagerock, blues, soul en funk. De stem van James Petralli, die wel wat weg heeft van die van Dan Auerbach, dient als bindmiddel, samen met een snuif zomerse psychedelica. Je kan ze niet van veel vernieuwingsdrang beschuldigen maar dat zal White Denim worst wezen, ze voelen zich geen renovatiewerkers maar bricoleurs van de Amerikaanse pop- en rockgeschiedenis. Na de meer experimentele platen van de begindagen doen ze dat op de laatste platen altijd met een groot pop-gevoel, stevige hooks combinerend met bij momenten dik aangezette gitaarriffs. De vooruitgeschoven single en opener ‘Magazin’ kan tellen als start: een doffe psychedelische groove die klinkt als Beck ten tijde van ‘Midnite Vultures’. Je kan de hele plaat invloeden en voorbeelden als voorgaande aanstippen. Of net niet. Dat maakt de muziek van White Denim altijd heel herkenbaar maar ook ontegensprekelijk White Denim door de twist die ze eraan geven. Laat ons ook vooral het vakmanschap én het spelplezier niet vergeten die van iedere song druipt. Ook dat maakt deze plaat bij momenten onweerstaanbaar. Zelfverklaarde connaisseurs en ultieme meerwaardezoekers zullen hun portie heel vlug aan Fikkie geven durven wij denken, maar wij laten ons – net als de band – liever niet ophokken en kunnen dit soort catchy rock bij momenten heel goed smaken. Vooral omdat deze plaat minder tegen de pure southern rock aanschurkt zoals de vorige plaat ‘Stiff’, maar psychedelischer en gekker klinkt. Luister maar eens naar ‘Fine Slime’, een soulvolle boogie met vette riffs en een psychedelische uitwaaier. Een song die niet slecht zou staan op een Ween plaat. Dat de bal soms in het verkeerde kamp wordt geslagen, zoals op het ongeïnspireerde ‘It Might Get Dark’ nemen we er dan maar bij.

(cva)

Comments

Reacties




%d bloggers liken dit: