Geluid

Eyeless In Gaza

Original Albums Collection

Artiest:Eyeless In Gaza
Titel:Original Albums Collection
Label:Cherry Red
Distributeur:Suburban

www.cherryred.co.uk

Vier cd’s in een slanke box zijn er nodig om de eerste twee jaren van het Engelse duo Eyeless In Gaza te omvatten. De ene helft werkte om den brode in een ziekenhuis, en de andere als laborant, maar na de dagtaak werd er ook druk geëxperimenteerd met tapes en budgetvriendelijke elektronica. Zeker op het debuutalbum ‘Photographs As Memories’ (1981) vallen de verschillende invloeden nog gemakkelijk te ontleden: krassende postpunkgitaren, ijle minimale elektronica, drummachines en minder voor de hand liggend speelgoed als een kinderorgeltje en cassettebandjes. Een ander, onvermijdelijk, tijdskenmerk op dit debuut, is de sporadische aanwezigheid van een saxofoon, die klinkt alsof hij liever ergens anders geweest was. De karakteristieke stem van Martyn Bates wankelt tussen klaagzang en angstaanval, en maakt dat Eyeless In Gaza altijd meteen herkenbaar is tussen de talrijke new wave concurrenten die in dezelfde vijver vissen: tegelijk een voor- en een nadeel. In tegenstelling tot tijdsgenoten als The Cure, de hele Factory-stal, of zelfs meer obscure 4AD-acts als Modern English, zal je niet meteen een genrekenmerkend culthitje van Eyeless In Gaza uit deze periode voor de geest kunnen halen, of het zou ‘Veil Like Calm’ (uit ‘Drumming The Beating Heart’, 1982) moeten zijn. Het duo teert vooral op een overtuigde fanbasis die hun albums koestert, en de naam valt eerder wanneer anderen hen als invloed citeren, een lot dat ook bijvoorbeeld The Passage eeuwig moet ondergaan. Het werk uit 1982 maakt duidelijker waarom een roman van Aldous Huxley als groepsnaam geadopteerd werd: meer mystieke sferen, spiritueel aandoende poëtische gezangen, een rijker instrumentarium (piano, violen, een jachthoorn enzovoort) en een heel arsenaal (vaak Oosterse) percussie-instrumenten. Dat het op ‘Pale Hands I Loved So Well’ soms allemaal wat overdreven kunstzinnig en pretentieus overkomt, nemen we er graag bij: ook literatuurstudenten die hun natte lange regenjas aanhouden als ze in de stadsbibliotheek iets opzoeken in een oude dichtbundel, hebben recht op hun kunstpopmuziek! Wie zich aangesproken voekt, mag nota nemen dat de obligate vierde cd obscure tracks en andere b-kantjes bevat, maar ook bekendere visitekaartjes, waaronder het even typische als bezwerende ‘Kodak Ghosts Run Amok’.

Reacties