Geluid

Brant Bjork

Mankind Woman


Artiest:Brant Bjork
Titel:Mankind Woman
Label:Heavy Psych
Distributeur:Purple Sage

Artiest:Brant Bjork

Artiest:Brant Bjork

www.heavypsychsounds.com

Twee oudjes en een nieuwe plaat van de godfather van de Californische desertrock. Dan kan het alleen maar over Brant Bjork gaan, wiens solocatalogus stap voor stap wordt heruitgebracht met een nieuw hoesontwerp en op vinyl. Mooi meegenomen om er twee uit te pikken en ze even later dan het echt nieuwe album op de markt te gooien. De aandacht voor het ene wekt aandacht voor het andere, zoiets. Voor wie Brant Bjor niet kent, en dus waarschijnlijk onder het zand lag begraven, de man zat onder meer Fatso Jetson, Fu Manchu, het onvermijdelijke Kyuss, Mondo Generator en de befaamde The Desert Sessions. Laten we gewoon beginnen met zijn nieuwe, elf nummers tellende, plaat ‘Mankind Woman’. Het is zijn dertiende soloplaat en vanaf de openingsakkoorden van ‘Chocolatize’ herkenbaar als vintage Brant Bjork. Blues, jaren 1970 hardrock, wat boogie (‘Somebody’) en zijn heel herkenbare stem zorgen voor weinig vernieuwing. De man is dan ook al drie decennia actief (het debuut van Kyuss, ‘Sons Of Kyuss’, dateert van 1990) maar slaagt er wel nog steeds in om genietbare platen te maken. Akkoord, sommige van zijn soloplaten zijn geen hoogvliegers. ‘Mankind Woman’ is echter een zeer degelijke en gevarieerde rockplaat die ook live voor gensters kan zorgen. Dat ligt voor een deel aan zijn maatje Bubba Dupree, waarmee hij voor dit album nauw samenwerkte en die hij kent uit Low Desert Punk Band. Oudje Nick Oliveri duikt ook al op waardoor het album heel vertrouwd klinkt. Als we daarna ‘Local Angel’, zijn vierde soloplaat opzetten, klinkt die best wel minder dan zijn nieuwe. ‘Local Angel’ is als het ware zijn barbecue-plaat. Achteroverleunend met een biertje, liedjes spelend op de akoestische gitaar bij het kampvuur, zijn geliefde Denise bezingend. Hier en daar flakkert het wel eens op, stopt hij een reggaebeat tussen de AC/DC-riffs die net zo goed opduiken. Daardoor houdt hij het net spannend genoeg om iets meer te zijn dan louter achtergrondmuziek. ‘Tres Dias’ is eigenlijk nog intimistischer qua opzet. Bjork ziet de acht liedjes als een soort woestijnfolk, die hij met niemand speciaal in gedachten en ook zonder publiek voor zichzelf zo op een ban in het park, slechts gewapend met zijn akoestische gitaar en zijn stem, zou kunnen spelen. De plaat werd opgenomen toen hij volop de hort op was met Brant Bjork And The Bros, waarmee hij net ‘Somera Sól’ had gemaakt. Een paar van de nummers overlappen, en bieden zo een mooie inkijk in de werkwijze van Bjork, met en zonder band. Voor degenen die de rockkant van Bjork verkiezen, waarin zijn adoratie voor Jimi Hendrix en Thin Lizzy volop hoorbaar is, raden we zijn nieuwste werk aan. Voor degenen die liever luilekkerlandliedjes tot zich nemen, zijn de twee heruitgaven ideaal.

Comments

Reacties




%d bloggers liken dit: