Geluid

Cheiron

Land After Life


Artiest:Cheiron
Titel:Land After Life
Label:Onderstroom
Distributeur:

Artiest:Palais Des Bauzards

www.onderstroomrecords.net

De muzikale erfenis van de Nederlandse multi-instrumentalist en producer Lex Grauwen is lange tijd quasi onbekend gebleven. Tot Onderstroom de kans kreeg om het werk dat hij in de jaren 1980 (op cassette) had uitgebracht als/met Tranquil Eyes en Frozen Ducks op gelimiteerd vinyl heruit te geven. ‘Walks’ en de titelloze lp van Frozen Ducks bleken pure pareltjes te zijn in de minimal wave-poel. Hiermee was het verhaal van Grauwen echter niet volledig verteld; er blijkt ook nog Cheiron te zijn – zijn samenwerking met zangeres José Van Waveren – waarvan op ‘Land After Life’ zes tracks worden gepresenteerd. Cheiron ontstond midden jaren 1980 toen Grauwen werd gevraagd om een track te leveren voor de ‘Pas De Deux’- compilatie (op het Spaanse Auxilio De Cientos), waarop verder ook Bene Gesserit, Algebra Suicide en Psyclones stonden. Cheiron staat voor dansbare electropop waarvan de vocalen dwingen om kamp te kiezen: ofwel ben je mee ofwel ga je over je nek. Hard Corps is de eerste en hardnekkigste vergelijking die in ons opkomt. Van Waveren heeft namelijk een distinctieve manier van zingen, fraseren én een accent waarmee je een flinke boom klieft. Dat vertaalt zich ook in een tweespalt op het album zelf. De titeltrack bijvoorbeeld enerveert, terwijl ‘Ping Pong’ intrigeert. Het pulserende ‘No Trace’ dirigeert naar de dansvloer; ‘Serenity World’ is ronduit zeurderig. ‘Land After Life’ is nergens ondermaats: het is simpelweg niet voor iedereen weggelegd. ‘In The Grassfield’ wijkt aanzienlijk minder af van de ongeschreven postpunk en cold wave-normen. Palais Des Bauzards is in werkelijk alles een kind van zijn tijd: de eerste helft van de jaren 1980 meer bepaald. In 1983 bracht het vijftal uit Leuven een cassette uit (‘Art Complications’) met een geluid even rudimentair als de prille output van Cabaret Voltaire (‘It’s Disgusting’, ‘Money’) en The Neon Judgement (‘Knowing Too Much’), dus met doorjakkerende primitieve ritmebox en krassende gitaar. Een jaar later jaar leverden ze twee nummers voor ‘Mask Promotion’, een destijds gratis uitgedeelde (maar nu peperdure) compilatie waar ze het gezelschap kregen van onder andere Front 242, Polyphonic Size en Parade Ground. Gaandeweg evolueert de sound echter van minimal naar meer uitgewerkt. In ‘My Life Is A Sin’ bijvoorbeeld snauwen en grauwen die gitaren zoals vroeger bij The Arch en schuift het geluid op naar een meer rockgetinte vorm van postpunk. Uitgerekend omdat het allemaal zo gedateerd klinkt, is het anno 2015 bijzonder charmant.

Reacties