Geluid

Blueneck

King Nine


Artiest:Blueneck
Titel:King Nine
Label:Denovali
Distributeur:Sonic Rendezvous

Artiest:Nite Fields

www.denovali.com

Blueneck is afkomstig uit North Somerset in het Verenigd Koninkrijk en maakt een kruising van post- en progrock, al sinds hun ontstaan in 2000. Ze maakten eerder vier albums, een aantal filmscores, motiefjes voor een resem tv-series en bouwden zo naam en faam uit zonder echt bekend te zijn bij het grote publiek. En dat zal met ‘King Nine’ evenmin het geval zijn. Duncan Attwood, de leidersfiguur en de liedjesschrijver van Blueneck, werkte drie jaar aan het album met de bedoeling ook wat popelementen in het geluid te smokkelen. En daarvoor was, in tegenstelling tot de instrumentale voorganger ‘Epilogue’ (’12) de inbreng van zijn ietwat dromerige stem uitermate belangrijk. Afsluiter ‘Anything Other Than Breathing’ is daar een mooi voorbeeld van. De piano in de hoofdrol, zoals op veel stukken op de plaat, en de stem die een dromerig, ietwat gotisch geluid produceert en zo belandt bij een ingehouden versie van Arcade Fire en Radiohead. Voordien speelde Blueneck met de friemelelektronica van bijvoorbeeld Boards Of Canada en hun vele uitstapjes richting filmmuziek laten natuurlijk ook hun sporen na. De drang naar perfectie en naar popgevoeligheid zorgt er echter voor dat de plaat net dat ietsje te toegankelijk en gladjes is gaan klinken. Alsof het allemaal te mooi moet zijn en het gevoel, de emotie, ietwat wordt ingetoomd. Het kwartet Nite Fields uit Brisbane, Australië debuteert met een negen nummers tellende plaat die Factory ademt. Het label dat groot werd met Joy Division biedt soelsaas voor deze Aussies, die echter wel dieper graven dan de grootste naam. Vroege A Certain Ratio, vroege Section 25, de sfeer van Durutti Column (‘Pay For Strangers’), Royal Family & The Poor: het zijn bands waar Nite Fields ongetwijfeld fan van is. En als ze onbekend zijn, zullen ze die bands zeker weten te smaken als ze die eenmaal hebben gehoord. Hier en daar gaat het iets breder, al blijft de sfeer melancholisch tot depressies opwekkend. In ‘You I Never Knew’ horen we de verslavende popgevoeligheid van The Woodentops in een muzikaal bedje Echo And The Bunnymen. Hun afkomst doen ze trouwens net zo goed eer aan, met mogelijke verwijzingen naar The Church en The Go-Betweens. Dromerige postpunk die nergens kopieert, maar stijlvol recycleert.

Reacties