Geluid

Bushman's Revenge

Jazz, Fritt Etter Hukommelsen

Artiest:Bushman's Revenge
Titel:Jazz
Label: Fritt Etter Hukommelsen
Distributeur:Rune Grammofon

www.runegrammofon.com/artists/bushman_s-revenge/rcd2185-bushman-s-revenge-jazz-fritt-etter-hukommelsen-cd-lp

De voorbije tien jaar is Bushman’s Revenge, samen met onder meer Elephant9 en het Hedvig Mollestad Trio, uitgegroeid tot een van de belangrijkste Noorse spelers op de wip tussen instrumentale rock-‘n-roll en broeierige jazz. Wat begon als een eerder jazzgericht project, groeide in de loop der jaren uit tot een koers die hen voerde langs donderende riffrock, complexe prog-uitspattingen en gierende jazzrock. De band (gitarist Even Helte Hermansen, bassist Rune Nergaard en drummer gard Nilssen) wordt door label Rune Grammofon nog altijd omschreven als de missing link tussen Black Sabbath en Albert Ayler, en daar viel tot het vorige ‘Thou Shalt Boogie!’ zeker iets voor te zeggen. Nu gebeurt er iets anders. Net als het Molledstad Trio enkele maanden geleden, komt het trio nu op de proppen met twee albums tegelijkertijd. Live release ‘Bushman’s Fire’ laat het als vanouds knetteren met onder meer een bevlogen versie van Sonny Sharrocks ‘As We Used To sing’, maar voor hun achtste studioplaat ‘Jazz, Fritt Etter Hukommelsen’ keert het trio terug naar zijn jazzroots. Verdwenen zijn de epische jams die regelmatig in een ander melkwegstelsels belanden. Idem voor het volume en de energie. Er zijn hier en daar nog wel een paar krachtige momenten, maar hier wordt resoluut de kaart van een meer bedeesde interactie getrokken. Die is nog altijd gloeiend, soms op het spirituele af, maar van een andere aard. De twee covers – van McCoy Tyners ‘Contemplation’ en Albert Aylers ‘Angels’ – keren inwaarts, waarbij het vooral knap is hoe de drie het materiaal blijven rondwentelen en de gitaar van Hermansen heel subtiel knikt naar de jammerklacht van Ayler. Elders herinneren ze vooral sterk aan het Belgische Dans Dans: nachtbrakersspul waar soms een geladen noir-sfeertje aan hangt en dat langzaam onder de huid kruipt. Dat gebeurt met een vanzelfsprekend gemak en een knappe elasticiteit, al zijn de Belgen hier intussen minstens even goed, zo niet beter, in. Fijne plaat dus, al kijken we stiekem alweer uit naar de versnelling hoger.

Reacties