GC #146

Op zijn eerste platen leek Rival Consoles Ryan West nooit helemaal zeker wat hij nou wilde maken: ambient techno, IDM of acidhouse. Met als gevolg dat hij nooit netjes in een hokje paste, tegelijk interessant en een beetje ongrijpbaar. Op ‘Persona’ heeft hij in ieder geval de acid laten varen, en schommelt hij heen en weer tussen melodische techno en ambient. Eerlijk gezegd zijn de nummers uit die tweede categorie het best, omdat er duidelijker uit blijkt wat West probeert te bereiken. Met bescheiden arpeggio’s en zachte, ruisende synths ontlokt hij mooie klanken aan zijn apparatuur die heen en weer gaan tussen introspectief, meditatief en een beetje melancholisch. Sommige nummers nemen weinig ruimte in en hebben daardoor iets intiems, maar elders bouwt West het geluid steeds juist uit, met dramatisch, filmisch effect (het album is overigens vernoemd naar de gelijknamige film van Ingmar Bergman). Daartussen zijn de nummers met beats, die in het vaarwater van Jon Hopkins of Plaid zitten, eigenlijk een beetje vlak, alsof West er niet helemaal weet hoe hij zijn ideeën daar tot uiting moet te laten komen. Hopelijk probeert hij een keer een plaat die 100% beatvrij is, want dat zou een heel fraai resultaat kunnen hebben.

Nocturnal Projections was een Nieuw-Zeelandse postpunkband die tussen 1981 en 1983 een handvol singles maakte en veelvuldig live speelde. Maar Nieuw-Zeeland is ver weg, en de band was lang alleen bekend onder Kiwi rock-connaisseurs. En dan ook vaak nog als verwijzing, en niet zo zeer vanwege de eigen muziek, omdat de band die er uit volgde, This Kind Of Punishment, (iets) beter bekend werd. Vice versa bereikten de platen uit die tijd uit Europa Nieuw-Zeeland wel, en het geluid van Nocturnal Projections was sterk beïnvloed door bands als Joy Division, The Fall en Wire. Maar de band had zeker ook eigen karakter, uitbundiger en minder somber dan hun Engelse tijdgenoten. Dat is goed te horen op deze verzameling van nooit eerder uitgebrachte live-opnamen, samengesteld uit het archief van de band. Het is een bescheiden verzameling, negen nummers in minder dan veertig minuten, zeker omdat de pers blurb rept van ‘bijna 100 nummers’ die de band in haar bestaan schreef (waarvan ze er overigens slechts tien in de studio vastlegden). Maar ‘Inmates In Images’ pretendeert geen archief te zijn, maar is de weerslag van een ideaal optreden: ‘als je er niet bij was, dan is dit waarschijnlijk zo dichtbij als je kunt komen’, aldus ex-lid Peter Jefferies. Als dat geen reden genoeg is, dan zouden twee nooit eerder uitgebrachte nummers én twee nummers die later door This Kind Of Punishment werden opgenomen (maar door die band nooit live werden uitgebracht) genoeg moeten zijn om je over de streep te trekken.