GC #145

Nog maar een paar maanden geleden maakten we kennis met de band Modern Studies, die met hun debuut ‘Swell To Great’ een onvatbare plaat maakten vol wondermooie liedjes. De stem van Emily Scott was daarbij de prominente aandachtstrekker. De duetten of nummers die alleen door tweede kernlid Rob St. John werden gezongen, vonden we toen net iets minder. Daar mogen we nu op terug komen, want zijn zang is er behoorlijk op vooruit gegaan. Ook wat betreft de nummers zelf ziet Modern Studies het deze keer nog een heel stuk grootser. Waar op het debuut minutieus in elkaar gepuzzelde glamoureuze pop alom tegenwoordig is, komt nu een behoorlijk peloton gasten het geluid weidser en voller maken. Daaronder veel familieleden, vaders, zonen, dochters die viool, viola, cello, trombone en koor toevoegen. Dat bovenop het al indrukwekkende instrumentarium waarin onder meer harmonium, mellotron, loops, orgels, piano naast contrabas, basgitaar en drums voor een onwerelds geluid mogen zorgen. De koortjes schurken soms aan tegen soul en funk, of gospel zelfs, maar dat doet de muziek meestal niet. Die zit dichter bij ongrijpbare folk (op hun debuut coverden ze Shirley Collins), en soms neigt het naar de gestroomlijnde zwoele pop van bijvoorbeeld Sade zonder zo gelikt en platgeprodcueerd te zijn. Modern Studies is als een alternatieve versie van met koortjes overladen Motown-bandjes. Met veel zorg wordt elke klank ingepast tot er een sfeervol, volgeladen geheel ontstaat dat slechts traag zijn geheimen prijsgeeft. Zo hoort reguliere popmuziek te klinken.

Op ‘Messier Objects’ (Tourette, 2013) was het kwartet Almagest! vooral in de weer met liedjes waarin een piano de hoofdrol speelde. Voor ‘Fun House Mirrors’ slaan de Italianen een andere weg in. Gedaan met die piano en volop aandacht voor mystiek, verontrustende dromen en sensualiteit. Het onvangbare van de vijf nummers (toch drie kwartier) trekt Almagest! door in het gebruik van diverse Europese en zelf verzonnen talen, waardoor de plaat een universeel, of naar de ruimte reikend, karakter krijgt. Onder de vier Italianen herkennen we de ons enigszins bekende Paul Beauchamp, die vorig jaar het mooie ‘Grey Mornings’ (Boring Machines) uitbracht. Verder bestaat de kern uit Evor Ameisie, Fabrizio Modonese Palumbo (ook Larsen, dat in 2016 het schitterende ‘Of Grog Vim’ op Important het levenslicht liet zien) en Ernesto Tomasini. Deze laatste neemt de zang, een variant op Klaus Nomi , voor zijn rekening. Hij was twintig jaar acteur en zanger in het theater, en werkte sindsdien met onder meer Current 93 en Andrew Liles (Nurse With Wound). Voor de gelegenheid doet nog een stel bevriende buitenaardsen mee waaronder celliste Julia Kent en Marco Schiavo (Larsen). Experiment en industrial gaan hand in hand op dit bevreemdende schijfje, dat ongetwijfeld een verrijking van de collectie kan betekenen voor liefhebbers van eerder geciteerde bands en projecten. Het is trouwens niet alleen de stem van Tomasini die ‘Fun House Mirrors’ interessant maakt. Net als zijn zang is de muziek al net zo bevreemdend en indringend, wat ons meteen doet snappen waarom hij met de groten uit het experimentele industrialveld kan samen werken. De cd is bovendien verpakt in een vreemd soort plastic zakje, een stuk groter dan het schijfje zelf. Een verzamelobject.