Blog Magazine

YOUNG FATHERS


Zo bitter als cacao, zo zoet als suiker: die dualiteit is zowel muzikaal als thematisch kenmerkend voor het op Ninja Tune te verschijnen ‘Cocoa Sugar’, de nieuwe plaat van het Schotse collectief Young Fathers. Het album is een verdere perfectionering van hun lichtvoetige, maar tegelijkertijd eigenzinnige popmuziek.

Sinds hun debuuttape ‘Tape One’ uit 2011 verliet Young Fathers langzaamaan hun oorspronkelijke hiphopinvloeden om steeds meer nadruk te leggen op het popelement van hun muziek. ‘Cocoa Sugar’ blijkt een verdere vervolmaking van dat geluid: “Het album is lichter en opener, maar ook zekerder, gestructureerder: we zijn volwassen geworden”, aldus klatert het vriendelijke Schotse accent van spraakwaterval Alloysious Massaquoi door de telefoon. Die volwassenwording zorgt voor een bezinning op de paden die de bandleden van Young Fathers, naast Massaquoi ook Kayus Bankole en ‘G’ Hastings, bracht waar ze nu zijn: “‘Cocoa Sugar’ is een samenkomst van hoe wij de wereld hebben ervaren: levenservaringen, sterke relaties, de muziekindustrie… Het album heeft iets melancholisch: een contrast tussen zoet en bitter, een balans tussen licht en donker.”
Deze ambivalente houding kenmerkt Young Fathers’ terugblik. Massaquoi vergelijkt het afgelegde pad met een pyrrusoverwinning, maar dan met een positieve uitkomst: “Je blikt op een bepaald moment terug, en overdenkt wat voor offers je hebt moeten maken om te komen waar je nu bent. Iedereen kan zich daar wel in herkennen, zo gaat dat. Maar het gaat erom die weg te accepteren: de ondertoon is melancholisch, maar optimistisch.”

Vingertje

Dat Young Fathers dikwijls geportretteerd wordt als een politieke band lijkt in eerste instantie niet vreemd: de liedteksten zijn vaak politiek geladen, net als de titel van het voorgaande album ‘White Men Are Black Men Too’ (2015). Daarnaast nam de band een politieke stelling in toen ze na het winnen van de Mercury Prize een interview met het Engelse nieuwsblad The Sun om ideologische redenen weigerden.
Toch zou het aan nuance ontbreken om Young Fathers eenzijdig als uitgesproken politieke band te beschrijven: “Soms voel je je politiek, en soms is dat helemaal niet het geval. Ik denk dat wanneer je in het dagelijks leven een mening hebt, dat al politiek is. Ik denk alleen dat niemand graag met een belerende vinger wordt nagewezen. Je moet meningen niet noodzakelijk verabsoluteren, omdat je zomaar fout kan zitten: je moet rekening houden met de context. Een persoon kan in een situatie ergens toe besluiten, en doet dat op basis van zijn eigen ervaringen. Wat voor de een waarheid is, is voor de ander een leugen, wie voor de een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder. Daar moet je je bewust van zijn, en dat is de reden waarom we liever niet op een belerende manier te werk gaan.”
De band heeft eerder aangegeven graag te willen dat mensen met racistische denkbeelden in aanraking komen met hun muziek als een ander geluid: “Niettemin leven we in een verstoorde wereld, en je moet proberen dat op een of andere manier tegen te gaan. Niet door politieke statements, maar door jezelf als persoon daartegenover te plaatsen. Ik wil dat mensen me door de stereotypen heen zien, dat mensen me op een andere manier horen.” Daarbij zijn de schrijfstrategieën van Young Fathers het toepassen van ambiguïteit en het zingen vanuit verschillende vertelperspectieven: “Die ambiguïteit maakt het voor de luisteraar mogelijk om zijn eigen mening te vormen. Je plaatst een vraagteken achter elke zin, zoals in een retorische vraag. Weet je, het maakt niet eens uit om welke reden een lied is geschreven: soms is iemands uitleg van een lied zoveel beter dan hoe ik het bedacht had. Voor mij is dat creativiteit: dingen mogelijk maken.”

Zelfvertrouwen

“Je komt op het punt dat je genoeg zelfvertrouwen hebt om je te uiten: je ontmoet nieuwe mensen, spreekt met ze, en leert daarvan dat het prima is om jou te zijn. Als mens heb je dat nodig. Mensen zijn geketend door regels en voorschriften, en worden door de maatschappij gestereotypeerd. Maar fuck it, breek daarmee! Dat is het dapperste dat een mens kan doen: mens zijn. De werkelijkheid is alleen dat niet iedereen daartoe in staat is, of de mogelijkheid daartoe heeft: men heeft een familie te verzorgen, of heeft een baan die ze niet op het spel kunnen zetten. Daarmee te willen breken maakt je menselijk: hoop houden, en geloven dat het mogelijk is om dingen te veranderen, zelfs als het lijkt alsof dingen niet kunnen veranderen: je kunt ervan losbreken. Hoe vaker je verteld krijgt dat je iets niet kunt, hoe meer je daarin gaat geloven. Dat is wat we onze luisteraars willen meegeven: heb vertrouwen.”
Dat zelfvertrouwen blijkt uit de videoclip van de nieuwe single ‘Lord’, waarin Massaquoi op heldhaftige wijze en met ontbloot bovenlijf op het zadel zit van een paard dat in een kolkende zee staat. Toch conformeert die houding niet aan een stereotype alfamannelijkheid, doordat Young Fathers in dat zelfvertrouwen ruimte laat voor het tonen van emoties: “Ik ben opgegroeid in een vrouwenhuis: zusjes, moeder, luisterend naar hun gesprekken. Zij vertelden dat je vertrouwen moest hebben in jezelf. Opgroeien als man in Schotland is een machoding. Het gaat erom man te zijn door te laten zien dat je dit of dat kunt, maar zo was ik nooit. Ik kon me als de mannen gedragen, met ze in dezelfde ruimte zijn, maar ook een autonoom persoon blijven, en van ze weglopen omdat ik wist dat dit niet mijn hele persoonlijkheid was. Ik wilde creatief zijn, maar men denkt al snel dat je dan een softie wordt gevonden. Maar uiteindelijk is mijn fundament een groep mensen die om me geeft, die het mogelijk maakt om mijzelf te zijn. Dat maakte het mogelijk om deel uit te maken van een multiraciale groep die op een podium staat, dat is iets geweldigs.”

Elvis

“Je hebt iets nodig dat je inspireert, iemand die iets zegt op een manier waarin je jezelf herkent, en denkt: ‘hé, zo ben ik ook!’ Sommige mensen krijgen dat vertrouwen door hun muzikale helden, doordat bijvoorbeeld iemand als Elvis of James Brown op een gegeven moment aantoonde dat je je haar op een bepaalde manier kunt dragen, of dat het prima is voor een bepaalde bevolkingsgroep om een bepaalde muziekstijl te waarderen. Maar ik wil muzikanten niet op een voetstuk plaatsen: muziek maken is voor mij ook het vernietigen van je helden. Op muzikaal gebied schrijven we als Young Fathers graag vanuit onszelf.” Massaquoi vindt de bron van zijn zelfvertrouwen dichter bij huis: “Voor mij is dat mijn moeder. Als je bedenkt wat zij allemaal heeft meegemaakt, de oorlog, zaken in haar leven, en hoe ze daarmee is omgegaan, fucking hell, dan is mijn moeder God.
We zijn overigens benieuwd wat mensen van onze nieuwe plaat vinden. En zelfs als de plaat niet bevalt: als er maar iemand ergens, waar dan ook ter wereld, onze plaat hoort en beseft dat die gemaakt is door een willekeurig groepje gasten uit het koude noorden van Schotland, en dat zij ertoe in staat waren een album te maken, en diegene zich realiseert dat dat iets is dat mogelijk is, dáár zou ik al tevreden mee zijn. Nu gaan we ons voorbereiden op onze tour, hard werken, en proberen onze liedjes weer te onthouden.”

Comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #144.

Koop deze editie in onze webshop!

Live

06/04
07/04

Discografie

Cocoa Sugar (Ninja Tune, 2018)
White Men Are Black Men Too (Big Dada, 2015)
DEAD (Big Dada, 2014)
Tape Two (Anticon, 2013)
Tape One (Anticon, 2011)

Reacties


Geen facebook? Reageer hier

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.



%d bloggers liken dit: