Slift


Eigenlijk had Slift uit Toulouse nu in een tourbus moeten zitten. Op pad met de nieuwe langspeler ‘Ummon’. Het spacepunktrio hoopt in september weer de weg op te kunnen. ‘Concerten zijn echt hét ideale moment om te kijken of ideeën werken.’

Als de magie overslaat, voel je dat meteen. Als het zuigt overigens ook.

In plaats van op een podium te staan zweten, zit Jean Fossat nu achter zijn computer om een aantal vragen te beantwoorden. ‘We zijn net weer begonnen met repeteren,’ schrijft de zanger-gitarist over deze hachelijke tijden. ‘Gewoon weer kunnen afspreken en samen kunnen spelen, dat is nu het belangrijkst. Maar we kunnen niet wachten om weer op tour te gaan. Als alles goed gaat, kunnen we dat weer oppakken in september.’ Dat is ook wel wat hij het meest mist: samen in een te klein busje met zijn bandmaten onderweg zijn. Vrijwel heel 2019 was Slift onderweg. Touren kan zwaar zijn, maar samengepakt in die kleine bus zijn het vooral vrienden onderweg.

Psychedelisch

Het trio kent elkaar al een leven lang, letterlijk en figuurlijk. Jean en Rémi Fossat leerden Canek Flores kennen op de middelbare school. Ze speelden gedrieën enkele jaren in verschillende punkbands voordat ze Slift begonnen. Een idee dat ontstond na een optreden van Moon Duo in een museum in Toulouse. En ook doordat de heren meer naar andere muziek gingen luisteren, meer Hendrix, meer instrumentale bands tot op het punt dat Fossat nu de beweeglijke groep van muzikanten rondom Jimi Hendrix, The Electric Church, als de grootste invloed op Slift benoemt.

Geen verrassende referentie wanneer je ‘Ummon’ hebt gehoord. Het is een gigantische spacetrip van elf lang uitgesponnen psychedelische nummers, waarin uitgerekte gitaarjams over een ronkende batterij van soulvolle baspartijen en fel, repetitief ritmewerk worden gelegd. Op momenten is het alsof je luistert naar een mix van de vroege Pink Floyd, The Moody Blues, Jimi Hendrix en Wipers. Heerlijk rauw, repetitief en met een sterk livegevoel in zich, haast alsof het trio in je woonkamer staat te spelen. Het is een direct gevolg van het drukke tourschema van de band, die alle nieuwe nummers ook meteen live uitprobeert om er al spelende achter te komen wat wel, en wat niet werkt. ‘Concerten zijn echt hét ideale moment om te kijken of ideeën werken. Als de magie overslaat, dan voel je dat meteen,’ weet Fossat. ‘Als het zuigt overigens ook. En dan ga je ermee terug naar de tekentafel.’

Jean Fossat is de hoofdverantwoordelijke voor dat schrijfproces. ‘Wanneer we gaan repeteren, heb ik het skelet voor de nummers eigenlijk al klaar. De teksten, de grote lijn van het album. Voor ‘Ummon’ had ik zelfs het artwork al,’ schrijft hij. ‘In de oefenruimte gaan we rond die ideeën jammen. De jongens komen daar met hun toevoegingen en daarmee gaan we dan het podium op, om uiteindelijk – na al het schaafwerk – de studio in te duiken.’ Daar, in de studio gebeurt er nog iets waardoor ‘Ummon’ zo een sterke livevibe in zich draagt. Gedrieën in een ruimte speelt de band alles live en direct in. Zang en kleine effecten worden daarna nog wel toegevoegd, maar de basis wordt in één zit en met z’n allen tegelijkertijd ingezet. Een groepsprestatie dus, waarbij Fossat de grote lijnen uitzet.

Sciencefictionreis

In het promopakket bij de langspeler werd ‘Ummon’ beschreven als een soundtrack van een niet geschoten sciencefictionfilm. Dat wenst Fosset wat recht te trekken. ‘Het is niet echt een soundtrack van een denkbeeldige film, maar het was makkelijker om het zo uit te leggen. In feite is het meer een episch verhaal, iets waar we zelf helemaal gek op zijn. Het is voornamelijk geïnspireerd op de ‘Odyssee’ van Homerus en een sciencefictionreis.

Het eerste deel vertelt over de opstijging van de titanen van de midden-aarde naar het aardoppervlak. Daar bouwen ze een citadel op een drijvende asteroïde en van daaruit vertrekken ze vervolgens naar de sterren op zoek naar hun scheppers, een reis voor de eeuwigheid.

Het tweede deel gaat over Hyperion (een Titan geboren in een nevel tijdens de eindeloze drift door de ruimte) en zijn ballingschap uit de citadel. Na miljoenen jaren te hebben rondgedoold, zal hij alleen op aarde terugkeren en dan met zijn blote handen de grot van Son Dong graven. Daar, aan het uiteinde van die door hemzelf gegraven grot, ligt uiteindelijk zijn lichaam als broedplaats voor het leven, dat vanuit daar uit de afgrond zal klimmen en snel de aarde zal bedekken.’

Bevrijding

Het is een uitgebreid en doorwrocht verhaal, getuigende van een grote fantasie die niet alleen in het concept achter de plaat terug te vinden is, maar evenwel in de reeds beschreven psychedelische spacepunk. En nu er niet getourd wordt om deze dubbelaar aan de wereld kenbaar te maken, is Fossat in de Covid-19-quarantaine al aan het schrijven gegaan voor de opvolger van de vierde release in het vierjarige bestaan van de Franse band. Een begerenswaardige productiviteit, die nu met de matiging van alle coronamaatregelen – ook in Frankrijk – aan de tweede stap van het schrijfproces is gekomen: weer samen spelen in het oefenhok.

Maar laten we hopen dat het drietal inderdaad in september weer in een klein busje zit, onderweg van zwetend zaaltje naar zwetend zaaltje. Zelf ziet Fossat zich graag spelen als opener voor Sleep op Desertfest, of op een groot jazz festival. Maar ook Botanique doet hij graag aan, een epische zaal in zijn woorden. Hopen dat vanuit daar Slift ook de rest van de Benelux kan bestrijken, want als de band live net zo klinkt als op plaat, dan is dat de ultieme bevrijding na maanden van coronapathie en muzikale doodslag.


Dit artikel verscheen eerder in GC #158.

Koop deze editie in onze webshop!

Discografie

Ummon (Vicious Circle, 2020)
La Planète Inexplorée (Howlin Banana Records, 2018)
Space Is The Key (Howlin Banana Records, 2017)
Spacetrip for Everyone (Six Tonnes de Chairs records, 2016/2019)

Reacties