NAH


In rap tempo brengt de in Brussel residerende Amerikaanse drummer Michael Kuhn (NAH) al jaren impulsieve en persoonlijke muziek uit, variërend van urgente, gemanipuleerde noisebeats tot kalmerende soundscapes. In afwachting van zijn optreden op het In Utero-festival, spreekt Gonzo (circus) met hem over zijn gefragmenteerde muziek, die recht doet aan de complexiteit die inherent is aan emoties. “Ik wil gewoon dat mensen voelen wat ik voel.”

De muziek van de in Philadelphia geboren, maar momenteel in Brussel residerende Michael Kuhn laat zich niet gemakkelijk onder een noemer brengen. Terwijl op het dreigende en urgent klinkende ‘Michael’ (2016) gemanipuleerde drumritmes het fundament vormen voor krachtige raps – met als hoogtepunt de bijtende gastbijdrage van de activistische hardcore-poëet Moor Mother (GC#138) – staan de meditatieve soundscapes zoals op ‘Necessary Moods Vol. 1’ (2017) door hun kalmerende werking daar juist lijnrecht tegenover. De rode draad die door het meeste van Kuhns werk loopt is echter zijn drumstel. “Maar dan niet een doorsnee drumgeluid,” vertelt Kuhn via de telefoon. “Ik werk veel met manipulaties en heb een grote geluidendatabase die ik daarvoor gebruik. Dat kunnen opnames zijn die ik op straat met mijn mobieltje heb gemaakt, zoals een alarm, het gepiep van een kapotte roltrap of de muziek van een straatmuzikant, maar ik gebruik net zo goed albumsamples of synthesizeropnames. Die geluiden hak ik in stukken, stop ze in een sampler, sequencer of muziekprogramma, koppel ze aan mijn drums en speel daar dan mee. Ik wil niet dat iets klinkt zoals je het de eerste keer hoort: je moet het opknippen, er wat aan veranderen, het origineel een beetje vernietigen.”
Kuhns teksten rusten op een vergelijkbare manier op datgene dat wordt ‘gevonden’. “Ik schrijf woorden op die in mijn hoofd zitten, terwijl ik drum improviseer ik daaromheen gedachten. Dat beluister ik vervolgens nog een keer, waarna ik er nog wat aan sleutel. Het belangrijke is dat je de eerste gedachte die je hebt op een directe manier kunt overbrengen. Vervolgens presenteer je het op een iets andere manier, maar het doel is om de directheid van die gedachte enigszins te behouden. Dat is niet iets dat je moet overdenken, het gebeurt gewoon. De betekenis ervan volgt later.”

Dubbel

Zijn muziek komt zodoende spelenderwijs ter wereld. “Muziek is waarmee ik me elke dag bezighoud. Ik druk gewoon uit wat er op dat moment in me omgaat en probeer zo goed mogelijk mijn gevoelens te vangen, zonder daar te veel bij na te denken. Als ik ’s ochtends wakker word, rustig een kopje koffie drink en buiten de vogels hoor tsjilpen, dan maak ik iets dat dit gevoel reflecteert. Als iets me frustreert, komt er iets agressievers uit. Het doel is dan dat gevoel uit mijn systeem te krijgen, zodat ik daarna een opgewekt en productief persoon kan zijn.” Muziek maken werkt zodoende therapeutisch voor Kuhn: “Weet je: je kunt niet voortdurend in de shit blijven zitten.”
Dit resulteert echter niet in het eenvormig afwisselen van afgebakende emoties, maar in een gelaagde collageachtige emotieflux. “Ik probeer muziek te maken waarbij op één moment verschillende emoties samenkomen: muziek kan aan de ene kant vreugdevol klinken en vrolijk stemmen terwijl het tegelijkertijd iets pijnlijks met zich meedraagt. Dat dubbele waardeer ik in muziek. Ik hoop dat een zekere eerlijkheid in mijn muziek bij het publiek overkomt. Dat ik mezelf ben, daar ben ik zeker niet te perfect of te heilig voor.” Die houding impliceert een zekere directheid. “Ik zoek naar iets dat natuurlijk klinkt. Als ik ergens te veel tijd aan besteed, voelt het niet goed en dan gooi ik het weg. Stukken waar ik een minuut of tien aan heb gewerkt blijken meestal de stukken te zijn waar ik het meest tevreden over ben. Dan werkt het gewoon. Als ik ergens een maand aan moet werken, ben ik daarin gewoon niet geïnteresseerd.”

Fysiek

Die directheid komt het sterkst naar voren tijdens Kuhns energieke liveoptredens, waarbij het publiek wordt uitgenodigd om zich vlak om het drumstel heen op te stellen. Concerten van NAH zijn dan ook vaak een fysieke aangelegenheid waarbij podium en publiek samen lijken te smelten: “Ik wil vooral dat mensen voelen wat ik voel. Vaak lijkt er bij optredens een denkbeeldige muur te bestaan tussen performer en publiek. Die muur wil ik doorbreken. Ik wil niet dat mensen vanaf een paar meter afstand naar me kijken alsof ik een spektakelstuk ben. Het liefst heb ik ze zo dicht mogelijk tegen me aan, alsof ik niet degene ben die optreedt.”
Tijdens zijn optredens presenteert Kuhn vaak zijn hardere materiaal: “Je hebt live maar een minuut of dertig waarin je het publiek moet overtuigen.” Het overrompelende karakter dat het drumstel als fysiek instrument kan kenmerken leent zich ervoor die krachttoer te bewerkstelligen. “Laten we zeggen dat als ik naar een concert ga waarvan ik de artiest niet ken, en vervolgens iemand met een gitaar het podium betreedt, ik vooral denk: oh, een gast met een gitaar, om er vervolgens niet meer naar om te kijken. Met een drumstel is dat al anders: als iemand keihard op een drum slaat, zal iedereen in de zaal dat horen, omdraaien en opkijken. Het is een luid en aanwezig instrument dat de aandacht trekt: je interesse is meteen gewekt. Niet dat ik gitaarliefhebbers wil beledigen, maar ik vind een gitaar gewoon saai, als een dood instrument. Er is maar een beperkt aantal geluiden dat je met een gitaar kunt maken. Bij drums is dat anders: het is het instrument met de langste muziekgeschiedenis, maar tegelijkertijd een waarbij constant gezocht wordt naar manieren om het te verbeteren, zoals in de elektronische muziek zich dat tot beats heeft ontwikkeld, of bijvoorbeeld heeft geleid tot de opkomst van hybride drumkits met akoestische en synthetische geluiden.”

Traditieschuw

“Van nature probeer ik traditie te mijden, me voor te veel invloeden van buitenaf af te sluiten. Het heeft niet mijn interesse omdat ik het nut ervan niet in zie om te doen wat al is gedaan. Misschien is dat omdat ik nooit echt onderdeel van een brede traditie ben geweest, en dat de keren dat ik daar wel de kans toe kreeg ik me niet op mijn plek voelde. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat als je bijvoorbeeld bij een punkshow net het voorprogramma hebt zien spelen, je vervolgens de tweede band krijgt te horen en dat die precies dezelfde muziek blijkt te spelen als de band die je net hebt gehoord. Natuurlijk word je onbewust beïnvloed, maar ik probeer vanuit mijn eigen gevoelens te vertrekken. Alsof ik mijn persoonlijke bubbel heb gecreëerd vanwaaruit ik muziek maak. Ik wil voor mijzelf spreken, dat is mijn creatieve doel. Meestal luister ik niet eens naar muziek, maar naar de geluiden die door mijn raam naar binnen komen. Wat dat betreft is de wereld waarin ik leef invloedrijker dan een gecreëerde wereld als de muziekwereld.”
Recent bracht Kuhn nieuw werk uit onder een andere naam: Michul Kuun. “Ik wilde gewoon wat anders doen. Uiteindelijk wil ik me meer op die naam gaan toeleggen. Voornamelijk vanwege een praktische oorzaak: er zijn meer mensen die de naam NAH gebruiken, op het moment een stuk of vier. Ik heb geen zin ze op te bellen en proberen te overtuigen hun naam te veranderen. Toen ik mijn eigen naam googelde kwam ik nog steeds te veel mensen tegen, Michul Kuun leverde geen zoekresultaten op.”
Onder die naam komen binnenkort twee ep’s uit. “Het werk daarop is nog fysieker dan voorheen, volwassener, gereserveerder en vooruitstrevender. Ik gebruik daarop geen cymbalen, alleen drie drums waarmee ik alles aanstuur. Het ene project gaat ‘Hold Me No Break Me Fall’ heten, met abstracte teksten en drums gecombineerd met wilde geluiden. Het andere gaat ‘Stayed Inside Today’ heten, waarop ik meer speel met soundscapes en beattape-geluiden, gebruikmakend van samplers en andere mixtechnologie.
Zijn muzikale toekomst staat volgens Kuhn niet vast. “Als ik vandaag het ene doe, wil ik morgen iets anders. Ik heb al dingen gemaakt zonder drums, soundscapes en meditatieve muziek, heb zelfs meerdere keren zonder drums opgetreden. Weet je, ik wil me niet te veel aan iets vasthouden. Ooit zullen mijn drumriffs niet meer werken, dan sta ik vast als oude muzikant met modulaire synthesizers te spelen.”


Dit artikel verscheen eerder in GC #145.

Koop deze editie in onze webshop!

Live

06/06
26/05

Discografie

Michul Kuun - True Beauty (and other things) (Bone Soda, 2017)
NAH - Hiver En Neuf Morceaux (Ranch Jams, 2017)
NAH - Necessary Moods Vol. 1 (Ranch Jams, 2016)
NAH - Michael (Ranch Jams, 2016)

Reacties