Geluid

Lee Ranaldo

Electric Trim

Artiest:Lee Ranaldo
Titel:Electric Trim
Label:Mute
Distributeur:PIAS


Lee Ranaldo was altijd ons favoriete Sonic Youth lid. De paar songs die hij per plaat mocht zingen (‘Eric’s Trip’! ‘In the Kingdom #19′!) waren altijd hoogtepunten. Ons hart bloedde dan ook toen we in 2012 Ranaldo’s eerste post-Sonic Youth soloworp -‘Between The Times And The Tides’- in deze kolommen moesten wegzetten als ondermaats. Onze grootste besognes indertijd waren de aftandse classic rockarrangementen en de bij momenten tenenkrullende teksten. Het daaropvolgende ‘Last Night On Earth’ (met begeleidingsband The Dust) kon ons nauwelijks meer overtuigen. Goed nieuws: voor zes van de negen teksten op ‘Electric Trim’, heeft Ranaldo samengewerkt met top-auteur Jonathan Lethem (‘Chronic City’, ‘Motherless Brooklyn’) en is hij ambitieuzer aan het arrangeren gegaan. Ranaldo verliet het bandconcept en dook de studio in met de Barcelonese producer Raül Refree, om pas in een later stadium door andere muzikanten – trouwe hond Steve Shelley natuurlijk, maar ook Alan Licht (samen met Ranaldo Text Of Light) superieur snarengeselaar Nels Cline en Kid Millions (Oneida) en Sharon Van Etten tekenden present. ‘Electric Trim’ is een degelijke plaat, met een paar hoogtepunten. Zo zit ‘Uncle Skeleton’ met die geprogrammeerde beat ergens tussen disco en kraut in, en de titeltrack combineert een melancholische popmelodie, een psychedelische blazerssectie, een plinkeploinke bruggetje en een middenstuk dat aan het bombast van Spiritualized doet denken. Halverwege ‘Thrown Over The Wall’ klinkt Ranaldo warempel plots als een verrezen David Bowie. Ook prima: ‘Last Looks’, dat start als een dromerig duet met Sharon Van Etten en halfweg verandert in een uptempo parlando, met een glansrol voor een vingerbrekende solo die alleen uit de handen van Nels Cline kan gerold zijn. Rare song, maar liever een rare song dan een banale song. Helaas staan er van die laatste soort ook een paar op ‘Electric Trim’. ‘Let’s Start Again’ is bijvoorbeeld een banale ballade, die halverwege wordt opengereten door een zenuwachtig proto-techno intermezzo. Wisselvallig plaatje dus, maar de hoogtepunten nopen ons Ranaldo het voordeel van de twijfel te gunnen.

Reacties