Blog

Gratis is niet kosteloos


Een tijdje geleden wist een nieuw kunstinitiatief de mainstreammedia te halen: een groep instellingen gaat reclamezuilen huren om kunstwerken op te tonen. De achterliggende gedachte is dat veel kunst ‘verborgen’ zou zijn in galerieën en musea. De deelnemende kunstenaars zijn onder andere Melanie Bonajo en Daniëlle van Ark, zeker geen namen die geen voet tussen de deur kunnen krijgen in het reguliere circuit. Het is een sympathiek, mediageniek idee – je kunt het zelfs linken aan de sixties, waar het hele jaar al uitgebreid op teruggeblikt wordt –, maar moet kunst per se worden bevrijd, zoals de initiatiefnemers graag willen?
Er zijn immers genoeg galerieën en andersoortige expositieruimtes waar je gratis naar binnen kunt, ook als je budget het niet toelaat zelf een werk aan te schaffen. Bovendien: hoe zit dat nu financieel? Er worden genoeg culturele activiteiten geïnitieerd onder het mom van ‘iedereen moet gratis naar binnen kunnen’, maar het geld moet ergens vandaan komen. Kunstenaars – in de brede zin, want ook muzikanten en schrijvers bijvoorbeeld hebben hiermee te maken – zijn vaak de sluitpost, áls ze al op de begroting staan. Als alles gratis moet, wie betaalt hen dan? Hoe moeten zij dan hun carrière van de grond krijgen?
Volgens de initiatiefnemers van de kunstreclamezuilen zullen de kunstenaars via deze weg een groter publiek bereiken dan met hun exposities. Wie ons artikel over speelkansen voor Belgische muzikanten in Nederland leest – en andersom! –, ziet echter dat als je aandacht voor je eigen praktijk wilt genereren, geld een cruciale rol speelt.
Als de inhoud van dit tijdschrift echt vorm begint te krijgen en de artikelen binnenstromen, blijken er opvallende, toevallige connecties te zijn ontstaan. Deze Gonzo (circus) gaat grotendeels over werelden: van specifieke culturele scenes tot de manier waarop nationale geschiedenissen nauw verbonden zijn met culturele uitingen. Voor componist Kate Moore zijn de planeet en de ruimte zelfs innig verstrengeld met haar muziekstukken. Hoe een eigen wereld – isolatie zelfs – de culturele scene kan laten floreren, lees je in het uitgebreide scenereport over Moskou. Een even boeiende tegenhanger van dat artikel is de duik in de Japanse psychedelica, waarvan de ontwikkeling innig is verbonden met de geschiedenis van het land. En muzikant N1L? Hij maakte een overstap van de kunst- naar de muziekwereld, nadat hij de eerste zat begon te worden.
Zo’n overstap moet natuurlijk mogelijk zijn, bewijst ook het afscheidsinterview met Gé Huismans, onze voormalige hoofdredacteur die ruim een decennium lang trouw dit editoriaal schreef. Het hoofdredacteurschap werd hem te veel om zich bezig te kunnen houden met duurzaamheid. Vanaf pagina 40 blikken we terug met hem, maar kijken we ook vooruit. Want dat is duurzaamheid: vooruit kijken en voorbereid zijn. En bovenal moet er de mogelijkheid zijn om te groeien. Veel leesplezier!

Comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #147.

Koop deze editie in onze webshop!

Reacties




%d bloggers liken dit: