Geluid

Moebius

Ding


Artiest:Moebius
Titel:Ding
Label:Bureau B
Distributeur:Sonic Rendezvous

Artiest:Moebius

www.bureau-b.com

Dieter Moebius overleed op 20 juli 2005, maar toen had hij zichzelf al lang een plaats verzekerd in het pantheon van de grote elektronische muziekpioniers. Zelfs toen hij nog leefde, was de Duitser namelijk al een legende. Samen met Conrad Schnitzler en Hans Joachim Roedelius maakte hij deel uit van Kluster; later met Roedelius ingedikt tot Cluster. Moebius werkte verder nog samen met onder andere Conrad ‘Conny’ Plank, Michael Rother (Neu!, Harmonia), Brian Eno, Mani Neumeier (Guru Guru), Jürgen Engler (Die Krupps) en Asmus Tietchens. Hij heeft met andere woorden muziekgeschiedenis geschreven, meer bepaald in die sectie waar bruggen werden gebouwd tussen krautrock en elektronica. Zijn carrière overspande ruim vier decennia en daarbij verkende hij zowat het volledige elektronische spectrum, van ambient tot abstracte techno, niet zelden vanuit een experimentele insteek, maar even goed met veel gevoel voor melodie en textuur. Op zijn lauweren rusten heeft Moebius nooit echt gedaan, getuige deze re-issues van twee van zijn vier laatste soloalbums: ‘Kram’ uit 2009 en het twee jaar jongere ‘Ding’. (De andere twee zijn ‘Blotch’ (’99) en ‘Nurton’ (’16).) Moebius was toen al een kranige zestiger en toch kunnen er veel jonge(re) artiesten en producers een puntje zuigen aan ’s mans ideeën en uitvoeringen. Geen enkel moment wordt er gekozen voor de simpelste weg of voor gemakzuchtige herhaling. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Roedelius maakt hij ook geen brave oude mannen-muzak. Beide albums grossieren integendeel in experimentele elektronica, met een output die we eerder vereenzelvigen met jonge (sic) iconoclasten zoals Clock DVA dan met een bebrilde grijsaard. ‘Ding’ neigt -onder andere door mechanische, slepende ritmes (zoals in ‘Walksol’ of de titeltrack bijvoorbeeld), glitches en loops- immers naar industriële muziek. Ronduit unheimisch is ‘Flink’, dat wriemelt en ritselt als opwaaiende kranten in een spookstad. Is ‘Ding’ de verklanking van een dystopisch wereldbeeld, dan is ‘Kram’ zijn speelsere en veel meer ontspannen tegenhanger. ‘Dauert’ bijvoorbeeld doet met zijn licht exotische ondertoon denken aan het frivoolste van Richard H. Kirk ten tijde van ‘Virtual State’ of ‘Maps Of The Impossible’ van Xingu Hill. Met Moebius kan het namelijk alle kanten uit. Hetgeen nogmaals de veelzijdigheid van deze pionier postuum in de verf zet.

Reacties