Geluid

Troum & Raison d'Etre

De Aeris In Sublunaria Influxu


Artiest:Troum & Raison d'Etre
Titel:De Aeris In Sublunaria Influxu
Label:Essence Music
Distributeur:Import

Artiest:Troum & Yen Pox

www.dronerecords.de

Het moet ons weer overkomen: voor één keertje vinden de we de kleurencombinatie op het artwork van een Essence Music release iets minder geslaagd, en dan blijkt het uitgerekend van de bekroonde ontwerper Ritxi Ostariz te komen. Schoonheid zoeken met de ogen dicht dan maar, een positie die we toch verkiezen bij zowel de droomdreunen van Troum als de sacrale ambient van Raison d’Etre. Aan hun samenwerking is jarenlang geschaafd en dat hoor je: af en toe springen hun typische vingerafdrukken ons tegemoet in herkenbare flarden (onderwatergedreun of een resonerend stuk metaal dat klinkt als een gebarsten kerkklok), maar dit album heeft natuurlijk meer waarde wanneer de beide invloeden samensmelten tot iets van Hogere Orde. Bijvoorbeeld het punt waar je niet meer weet of de ijle zalvende geluidsgolven nu afkomstig zijn van een elektrische gitaar, een menselijke stem, een synthesizer, of een accordeon. De inhoudelijke verwijzingen naar het thema vloed zijn hier ook een voorbeeld van: Troum heeft al meerdere albums gevuld met meditaties over overstromingen en andere vormen van onderdompeling. En Raison d’Etre vindt zijn inspiratie allang niet meer uitsluitend in vervallen Gregoriaanse kloosters, maar ook in wegroestende havens. Met titels als ‘Atmosphaera’, ‘Meditatonum’ of ‘Ad Infinitum’ weet je ook meteen in welke richting je Verlossing moet zoeken. Deze geslaagde samenwerking is uitgebracht in een beperkte oplage van 700 exemplaren, en wie investeert in de box-versie (120 stuks), krijgt er drie tracks bovenop. Meestal kunnen we een grijns niet onderdrukken wanneer we ergens ‘verbeterd artwork’ zien staan, maar wat de heruitgave van ‘Mnemonic Induction’ betreft is hier geen woord van gelogen. Op dit album uit 2002 zinkt Troum richting oceaanbodem in het duistere gezelschap van de opiumrokers van Yen Pox. Als je nog nooit van dit trio gehoord hebt, stel je dan de laatste zucht van Lustmord voor in een luchtledige kamer. Hier zijn de onpeilbaar diepe dreunen wel dodelijke draaikolken, is de sfeer wel verstikkend, en zit er wel heel wat dualiteit in de thematiek. Want onze dromen kunnen heilzaam zijn en ons van waanzin genezen, maar evengoed waanzin veroorzaken. Wie een perfect gevoel van balans wil ervaren (of de ultieme scheiding tussen lichaam en geest), speelt best beide albums tegelijk af, en gaat dan in het midden van de kamer liggen. Vergeet de muntstukken, om de veerman te betalen, niet op jouw ogen te leggen.

Reacties