Geluid

Joel Van Droogenbroeck

Biomechanoid


Artiest:Joel Van Droogenbroeck
Titel:Biomechanoid
Label:Aguirre
Distributeur:

Artiest:Komodo Haunts

aguirrecords.com

‘Outsider music’, zo betitelde iemand die veel wijzer is dan wij dit soort vreemde, experimentele en voor de meeste luisteraars quasi niet te behappen releases. Moeilijk, pretentieus, weird, hermetisch, maar ook avant-gardistisch, visionair, eigenzinnig, et cetera: we kunnen nog wel even doorgaan met adjectieven om het muzikale universum (trachten) te peilen van componist, pianist en fluitist Joel Van Droogenbroeck. Voor alles bestaat hoe dan ook een markt, hoe klein de niche ook moge zijn. Dat blijkt uit het feit dat de reissue van ‘Biomachanoid’ van Joel Van Droogenbroeck toe is aan een tweede persing. Dat omwille van de grote vraag. Enige relativering is hier op zijn plaats – het gaat tenslotte om strikt beperkte oplages – maar het is tegeijkertijd wel significant. Oorspronkelijk verscheen het album in 1980 op het Duitse Coloursound Library, dat in 1979 in München werd opgericht en nog altijd actief is. In datzelfde jaar liet regisseur Ridley Scott zijn sci-fi film ‘Alien’ los op de mensheid; en die bleek van grote invloed op Van Droogenbroeck. De cover art van ‘Biomachnoid’ pronkt dan ook niet toevallig met een werk van H.R. Giger, de Zwitser verantwoordelijk voor het iconische monster. Hoewel de Belg, bijna 77 ondertussen, al die tijd een obscure naam gebleven is, geldt hij in bepaalde middens als een cultfiguur. Zo speelde hij verschillende (exotische) instrumenten bij de illustere Zwitserse psychedelische krautrockers Brainticket. Voor wat het waard is: Brainticket prijkt op de beruchte lijst van Steven Stapletons Nurse With Wound. Verder heeft hij meer dan twintig soloplaten op zijn naam. ‘Biomechanoid’, waarvan originele exemplaren nog steeds voor véél geld worden verhandeld, is een haast surrealistische botsing van analoge synth-soundscapes en freejazz, waarbij de grenzen die Tangerine Dream of Popol Vuh ooit verkenden nog verder worden verlegd. Van Droogenbroeck baseert zijn elektroakoestische sound, net als bijvoorbeeld Silver Apples, in hoge mate op oscillatoren, maar het verschil kon niet groter en vooral vrijer zijn. Met een huisgemaakte windharp, piano, diverse fluiten, percussie-instrumenten, een EMS Synthi A en een primitieve computer en dito sampler brouwt Van Droogenbroeck als een moderne alchemist een abstracte, in grote mate geïmproviseerde ambient kosmos die zowel fascineert als enerveert. Om ‘Suijin’ van Komodo Haunts (de Brit Ollie Tutty) te duiden, refereert Aguirre zowel naar ‘Persian Surgery Dervishes’ van Terry Riley als naar de films van de Russische cineast Andrej Tarkovski. Tweemaal te hoog gegrepen, vrezen we. Na vijf cassettes presenteert Tutty zijn eerste vinylplaat, bestaande uit twee lange en twee korte tracks, waarop hij ons meeneemt op een psychedelische trip in droneterritorium. Geen drones volgens Troum -of SunnO)))-receptuur, maar een evengoed beproefde variant vol meditatieve new age en mystiek. Sujin is namelijk de Shintoïstische god van het water. Komodo Haunts werkt zowel met analoge als digitale apparatuur, maar opereert bovenal op een erg minimalistische manier waarbij het gitaarspel soms deed denken aan Ignatz. Potten breken doet ‘Suijin’ niet, maar met de voeten vooruit in Tutty’s wereld duiken resulteert wel in een half uur reizen naar een aliënrende bestemming.

Reacties