Geluid

Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo

Aithein


Artiest:Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo
Titel:Aithein
Label:Karl Records
Distributeur:Sonic Rendezvous

Artiest:Licht-Akiyama Trios

orenambarchi.com

Met brommende en ijl sissende gitaarklanken de grootste stresskippen zachtjes tot meditatie en introspectie dwingen. Het is één van de dingen waarin improv/hedendaags klassiek/elektronicamuzikant Oren Ambarchi zich de laatste jaren in specialiseerde. Bijgestaan door Zu– bassist Massimo Pupillo en Il Sogno Del Marinaio-gitarist Stefano Pilia bewees hij dat verleden jaar nog eens in Bologna. Het optreden valt nu te herbeluisteren op ‘Aithein’. Het twaalf minuten durende ‘Burn’ begint als doomy ambient die niet zou misstaan op de soundtrack van ‘Eraserhead’. Haast onopgemerkt sluipen- schijnbaar door e-bows en allerlei andere prullaria bewerkte- luidere en fuzzy gitaren de compositie binnen. Dat ritmeloos sludgefestijn moet naar het einde wel plaats ruimen voor een deugddoende verstilling. Die domineert aanvankelijk ook ‘Burn’, maar die postrock-, drone- en improvisatietrip klinkt door Ambarchi’s drumpartij en onderhuids kolkende gitaarnoise al snel rustelozer. Onheilspellend en freaky ook, naarmate het stuk vordert. Om uiteindelijk net niet te ontsporen. Dat doen de soundscapes vanop de studioplaat ‘Tomorow Outside Tomorrow’ ook niet. Alan Licht, de Japanse gitarist en instrumentenmaker Tetuzi Akiyama, hoornspeler Rob Mazurek en Ambarchi maakten als Licht-Akiyama Trios twee pruttelende en borrelende, lichtjes bevreemdende klanktapijten. De in -en uitfadende gitaren blenden prima met de subtiele elektronica tijdens het heerlijk gecontroleerd feedbackende ‘Blues Deceiver’. Dat is trouwens een nummer dat alsmaar dreigender en dronier wordt, en niet onbelangrijk: alsmaar beter. Nog straffer is het titelnummer; lieflijk bluesy gitaargetokkel raakt verstrengeld in een inventieve, gesofisticeerde wirwar van genuanceerd deraillerende gitaren en blazers. Als je je al eens afvraagt hoe een schilderij van Edward Hopper zou klinken hebben wij daar nu het antwoord op: zoals de nachtelijke, jazzy, friemelende en wroetende tweede helft van deze compositie. En dus is ‘Tomorow Outside Tomorrow’ werkelijk een prachtplaat. ‘Aithein’ ook, trouwens.

Reacties