GC #128 Blog Geluid Recensies

Ruimte is een centraal gegeven in het werk van Zeno van den Broek. Dat lijkt een open deur voor een kunstdiscipline gebaseerd op golven die zich door de ruimte verplaatsen, afketsen tegen elk voorwerp dat ze op hun weg ontmoeten, en elkaar beïnvloeden als ze vanuit verschillende richtingen samenkomen. Vanwege een opleiding tot architect is ruimte een thema met een speciale betekenis voor Van den Broek. De omsluiting en de vormgeving van ruimte, en wat zich daarin afspeelt, is het materiaal waar hij mee speelt, waar hij in denkt. Dat geldt voor zijn beeldende werk, voor zijn installaties en voor zijn muziek. Op ‘Divergence’ gaat hij een stap verder. In vier ongetitelde stukken creëert en kneedt hij ruimte. Om dat goed te horen is het wel zaak om de plaat over luidsprekers af te spelen. De muziek is een samenspel van ruis, tikken die soms klinken als het ratelen van typemachines soms doorkomen als dorre knallen, kolossale bassen en een slepend sissen – en allerhande variaties daarop. Het ene moment lijken die klanken vlak voor je neus vorm aan te nemen, dan waaien ze als hoog optorenende donderkoppen door het vertrek waar je je in bevindt. Maar ook lijkt het of zich een ruimte opent áchter je luidsprekers, een ruimte waarvan de omvang pulseert op de golven van de muziek. Van den Broek mag dan afstand genomen hebben van zijn artiestennaam Machinist, hij laat je rondwaren in een wereld die eerder bevolkt wordt door spookmechanieken dan door wezens van vlees en bloed. Het laatste stuk betekent een ommekeer. Ineens klinken er tonen die uit een orgel zouden kunnen komen, stemmen van mensen achter een scheidingswand die hun spraak vervormt. Van den Broek maakt constructies die bestaan trillingen. Abstract en monumentaal.

Agenda Blog

PAUME presents: the release of L´Anormalité // La Deviance, a meditation on the human condition in an indifferent suburban environment.

—-
Program Thursday 11-12-2014:
EXTENDED-ALBUM RELEASE PARTY.
Exhibition [17:00] of prints by Willem Besselink, Zeno van den Broek, Lard Buurman, Julie Dassaud and Uli Kürner.
Exhibition of FRAMEWORK project by Mads Emil Nielsen (DK).
Performances by:
Martijn Pieck (Cinema Perdu) / Fani Konstantinidou [GR]

—-
Program Friday 12-12-2014:
Exhibition [17:00] of prints by Willem Besselink, Zeno van den Broek, Lard Buurman, Julie Dassaud and Uli Kürner.
Exhibition of Framework project by Mads Emil Nielsen (DK).
Performances by:
Emmanuele Gattuso [IT] / Gargaud-Gomez [FR]

GC #114 Abonnees Geluid Recensies

Vanuit zijn architecturale achtergrond, vult Zeno van den Broek locatiegebonden tijd en ruimte. In het geval van deze gelimiteerde (100 stuks) cd SMART in Amsterdam. In november 2011 waren we zelf in een ander tijdperk en in een andere ruimte, dus we moeten het stellen met de neerslag in onze eigen Cultuurtempel. Ook in deze vijandige omgeving maakt de lang uitwaaierende pianoaanslag, die deze vierendertig minuten durende compositie opent, ons meteen alert. Geleidelijk aan nemen aangename drones en penetrante geluidsgolven de bovenhand, om uiteindelijke tot ontploffing te komen in krakende noise. Wellicht nemen onze persoonlijke obsessies weer een loopje met ons, maar we visualiseren een pianobar op een zeedijk in 1941, waar de repetitie verstoord wordt door een bomalarmsirene. Na de daaropvolgende ontploffing horen we het vuur dat het hout doet knappen en de pianosnaren vibreren. Straatkinderen worden aangetrokken door het brandende puin. Tot een gure wind het laatste restje as wegblaast tegen de echo van een gebarsten doodsklok.

GC #105 Abonnees Geluid Recensies

Voor zijn vierde album laat Zeno van den Broek zich inspireren door de ‘monotone symfonie’ (1949) van Yves Klein. Machinist blijft echter uit de buurt van extremen, en laat de tonen veel minder lang en gevarieerder uitwaaieren dan één toon per twintig minuten, en bijgevolg valt het zelfs nauwelijks op dat ook stilte een belangrijk deel van de oorspronkelijke compositie uitmaakt. ‘Mono Tone In d’ is in elk geval goed voor een aangename zweefvlucht van net geen tweeëntwintig minuten. Het titelnummer vult de andere helft van deze cd met live geïmproviseerd materiaal. De golvende gitaardrones blijven primeren, maar het klankenpallet is rijker dankzij de inbreng van nevengeluiden van de versterkingsapparatuur, omgevingsgeritsel en gecontroleerde noise. ‘Of What Once Was’ zal dus zeker in een goed oor vallen bij liefhebbers van de gitaarexperimenten van Oren Ambarchi of het minimalisme van Microphonics.

GC #98 Abonnees Geluid Recensies

Als Machinist ventileert Zeno van den Broek zijn liefde voor drones en architectuur. Zijn melancholische interpretatie van leegheid uit zich met dreigend gedreun en ingetogen gitaartonen. Op deze cd wil Machinist zich claustrofobisch gedragen in een open ruimte. Deze studie lijkt machinaal en kil, maar toch hebben sommige tracks een organisch en sfeervol karakter, dankzij het gebruikte klankenpallet en enkele gestolen stemmen. Zou er hoop zijn in de Leegte?