In je nieuwe tweemaandelijkse portie muziek., kunst., en meer. vind je deze onderwerpen:

  • OCTOBER DRIFT hecht waarde aan dynamiek en textuur.
  • RED BRUT is een werveldwind met tapes.
  • ANDREA TAEGGI is een alchemist met klanken.
  • Techno in Legoland van YANN LEGUAY.
  • ANDY KING maakt kunst over eenzame forumbezoekers.
  • Tegencultuur is de bron voor MARIA W HORN.
  • HIRO KONE uit creatieve kritiek op het kapitalisme.
  • SILVIA KASTEL is solo op zoek.
  • RADAR MEN FROM THE MOON zijn zelfverklaarde holbewoners met synths.
  • De landkaart vol geluidshiërogliefen van PUCE MARY.
  • IDLES legt verbinding door plezierig verzet.
  • Schrijver JMH BERCKMANS – en zijn kunstgebit! – herdacht.
  • Harolds Hoofd Stuk over WILLIAM S. BURROUGHS en boemdenken.
  • OLIVIA LAINGs boek CRUDO valt – op de goede manier – rauw op het dak.
  • RYOJI IKEDA’s bigdata-expositie onder de loep.
  • Gewezen Schatten: de nostalgische surveillance van SCANNER.
  • Beeldbank over RIJKDOM: Stop being poor!
  • De positieve desoriëntatie van platenlabel GENOT CENTRE.
  • Eclectisme zonder elitisme van mobiele curatoren BOUND CENTRE.
  • KAAP SCHERMER: kan technologie menselijkheid imiteren?

Heb je een technisch probleem, neem dan contact met ons op via het contactformulier onderaan deze website.

 

GEBRUIKSVOORWAARDEN

  • Onze downloads zijn enkel geschikt voor gebruik in iBooks of andere platforms waarin het ePub-formaat kan worden gelezen. Conform de Europese wetgeving geven wij geen refund bij verkeerdelijk bestelde items;
  • Downloads zijn voor strikt persoonlijk gebruik en mogen niet verder online worden verspreid;
  • De epublicaties vind je meteen na betaling op je scherm en later in de overzichtspagina van je webshop-account. Indien je geen account hebt aangemaakt, dien je epublicatie meteen te downloaden;
  • Bij epublicaties ontvang je geen gratis Mind The Gap-cd. Toegang tot het online archief is evenmin inbegrepen;
  • Onze volledige verkoopsvoorwaarden vind je hier.

 
 



In je nieuwe tweemaandelijkse portie muziek., kunst., en meer. vind je deze onderwerpen:

  • OCTOBER DRIFT hecht waarde aan dynamiek en textuur.
  • RED BRUT is een werveldwind met tapes.
  • ANDREA TAEGGI is een alchemist met klanken.
  • Techno in Legoland van YANN LEGUAY.
  • ANDY KING maakt kunst over eenzame forumbezoekers.
  • Tegencultuur is de bron voor MARIA W HORN.
  • HIRO KONE uit creatieve kritiek op het kapitalisme.
  • SILVIA KASTEL is solo op zoek.
  • RADAR MEN FROM THE MOON zijn zelfverklaarde holbewoners met synths.
  • De landkaart vol geluidshiërogliefen van PUCE MARY.
  • IDLES legt verbinding door plezierig verzet.
  • Schrijver JMH BERCKMANS – en zijn kunstgebit! – herdacht.
  • Harolds Hoofd Stuk over WILLIAM S. BURROUGHS en boemdenken.
  • OLIVIA LAINGs boek CRUDO valt – op de goede manier – rauw op het dak.
  • RYOJI IKEDA’s bigdata-expositie onder de loep.
  • Gewezen Schatten: de nostalgische surveillance van SCANNER.
  • Beeldbank over RIJKDOM: Stop being poor!
  • De positieve desoriëntatie van platenlabel GENOT CENTRE.
  • Eclectisme zonder elitisme van mobiele curatoren BOUND CENTRE.
  • KAAP SCHERMER: kan technologie menselijkheid imiteren?
Opgelet: bij backissues ontvang je geen Mind The Gap-cd wegens auteursrechten-wetgeving.

 

Agenda Blog

Trio Jean Philippe Collart, Pierre Tanguay et Jean Derome: Rencontre transatlantique entre musiciens au talent panoramique : ce concert réunit un trio d’improvisateurs dont le spectre musical ne semble pas connaître de limites. Avec, tout de même, une prédilection pour l’expérimentation. Les Québécois Pierre Tanguay (batterie) et Jean Derome (flûte, saxophone) jouent régulièrement ensemble, notamment sur les disques de l’excellent label Ambiances Magnétiques, fondé par ce dernier ; le pianiste belge Jean-Philippe Collard-Neven a collaboré avec Art Zoyd, Luc Ferrari ou Ryoji Ikeda (avec l’ensemble Musiques Nouvelles).

Jean Derome : saxophone, flûte, petits objets
Pierre Tanguay: batterie, voix
Jean-Philippe Collard-Neven : piano

GC #120 Abonnees Geluid Recensies

De essentie van ‘Poing’, de baanbrekende, vroege (1992) gabbersingle van Rotterdam Termination Source, was dat het geluidje waar de titel op sloeg het hele nummer lang, onveranderd, op iedere tel te horen was. Dat, plus een basale drumtrack, en verder niks anders, was gelijk HIT. Top 40, wel te verstaan, 11 weken lang. Novelty? Misschien, maar eerlijk gezegd kan ik er nog steeds wel inkomen, op een manier die ik niet helemaal kan omschrijven, maar die, laat ik zeggen, “100% Nederlands” aandoet (excuses aan onze Vlaamse lezers). Twee decennia later is ‘dance’ een Nederlands exportproduct dat in één adem genoemd wordt met bloemen en Dutch Design. Maar hoewel Armin van Buuren ongetwijfeld een aardige en capabele jongen is, met genoeg hits en omzet om de crisis een paar jaar te bekorten, zullen hij, Afrojack, Hardwell of Chuckie nooit geschiedenis schrijven op de manier dat het eigenzinnig en stompzinnige anarchisme van ‘Poing’ dat deed. Punt. Dat was dat, hoop je dan (en we nemen de ’98, 2000 en 2007-versies gewoon voor lief), maar nee. Zelfverklaarde “computer hooligans” EVOL, die eerder al aan de loop gingen met het stofzuigergeluid van Human Resources ‘Dominator’ (ook al een mijlpaal), meenden zich over ‘Poing’ te moeten buigen. Waarom ook alweer? Oh ja, EVOL is “een esthetische verkenning van algoritmische compositie en de deconstructie van rave culture”. Dat klinkt als een concept dat we Peter Rehberg of Rioji Ikeda wel toe zouden vertrouwen, maar het ontbreekt EVOL net even teveel aan ideeën (volledig, zeg maar) om de klus te klaren. Dus krijgen we twee plaatkanten lang gekloot met een geluid dat niet eens echt op de originele cartooneske sample lijkt, en al helemaal niet tot gekmakens toe op de tel door stuitert of op een andere manier enige essentie bloot legt. Dat, en helemaal niks anders, is gelijk drie keer niks. Daar redden ze zich met rood vinyl niet uit.

GC #120 Abonnees Geluid Recensies

Pregnante minimale elektronica op het derde en laatste album uit Ikeda‘s trilogie die begon in 2005 met Dataplex en in 2008 vervolg kreeg in de vorm van het album Test Pattern. Het album Supercodex voegt daar niet zo veel meer aan toe, maar één van deze drie albums moet je ervaren hebben. De trilogie is een uitvoerig onderzoek naar de mogelijkheden tussen wat hij noemt “data of sound” en “sound of data”. Begonnen als componist, tegenwoordig voornamelijk visueel kunstenaar met steeds nieuwe versies van bijvoorbeeld zijn performance Test Pattern: dan eens op een muurvullend scherm, dan weer als een honderd meter lange lichtprojectie in een fabriekshal, in beide gevallen voorzien van een eindeloze compositie van droge monotone klanken; een combinatie die visuele en auditieve waarneming op de proef stelt. Ook op dit album een eentonig klankpalet bestaande uit hoge piep- en ruistonen, lage droge kliks die een baslijn vormen en patronen die langzaam of helemaal niet veranderen. Voor het gehoor nare tot zeer nare geluiden, in een af en toe haast dansbaar ritme, maar dan opeens weer die verschrikkelijke klanken… Afgezien van het overpeinzen van de theoretische benadering van Ikeda die muziek genereert uit kwantuminformatie, vraag je je gedurende dit album af wat muziek eigenlijk is. Wat is geluid? Wat is luisteren? Wat is horen? Wanneer wordt je murw door wat je hoort? Waar begint gekte? Voor wie in Joe Banks als Disinformation of Fred Szymanski als A Laminar Project een uitdaging zag en nog verder wil gaan.