Blog Magazine

Werk aan de top


Door de affaire-Weinstein is afgelopen maanden duidelijk geworden dat in de ‘vooruitstrevende’ culturele sector structureel misbruik wijdverspreid is. In de muziekwereld zijn seksisme, intimidatie en seksueel geweld eveneens alomtegenwoordig. Eigen ervaringen en mijn vele gesprekken en interviews met vrouwelijke muzikanten bevestigen dit beeld. Op onze website heb ik hierover al een aantal artikelen gepubliceerd. Ook in de media duiken steeds meer getuigenissen op, recent nog onder meer Matt Mondanile (Ducktails). Het bewustzijn over de ernst van de situatie in de muziekwereld ontbrak tot voor kort echter bijna volledig. ‘Is dit nog nodig?’ Dat was de verbaasde reactie toen we in de voorjaarseditie van 2015 vrouwelijke artiesten het hoofdpodium gaven. ‘Ja, het is nodig.’

Tijdens een debat van het platform New Emergences op TodaysArt in Den Haag in september 2016 kon ik in een ‘safe space’ mijn persoonlijke ervaringen en observaties delen met de aanwezigen. De toehoorders, waaronder veel mannen, reageerden geschokt op de verhalen en op de hardnekkige vooroordelen. Toch was er hoop: mannen vroegen wat ze konden doen om te helpen of vertelden trots wat ze al deden om de muziekwereld te veranderen.

Om uit die ‘safe space’ te treden is moed nodig. Heel veel moed. Als in het verleden muzikanten werden aangeklaagd, werd doorgaans de psychische stabiliteit van het slachtoffer in twijfel getrokken; of werd op een andere manier de schuld afgeschoven op het slachtoffer. Er werd echter vooral gezwegen.
Intussen blijkt uit duizenden #metoo-verhalen dat het om een cultureel ingesleten machtspatroon gaat, waaronder ongelijke sociaaleconomische en juridische verhoudingen schuil gaan. De voorheen gangbare praktijk om beschuldigingen af te kopen is daarvan de cynische bevestiging.

Een divers (directie-)team is een eerste stap om tot gelijkwaardige verhoudingen te komen. Begin 2017 vroeg ik bij Kunstenpunt de cijfers voor Vlaanderen op. Bij de professionele kunstenorganisaties die tot de muzieksector kunnen worden gerekend, een subsidie ontvangen en die over een zakelijk én artistiek directeur beschikken, bekleden er slechts twee vrouwen op negentien die laatste functie. En als we kijken naar het aantal vrouwelijke muziekprogrammeurs bij instellingen in Vlaanderen, dan is die op één hand te tellen. Er is dus nog veel werk te verrichten.

Het is nu eind 2017 en er wordt niet langer gezwegen. De toon is bovendien strijdvaardig geworden. Dat lees je ook terug in interviews zoals met Waxahatchee (“Het zouden juist de grote festivals en de belangrijke promotors moeten zijn die minderheden de plek moeten geven die zij verdienen”) of in het essay over metal in Nederland waaruit blijkt dat vrouwen niet meer als ‘sexy’ uithangbord worden gevraagd, maar een volwaardige inbreng hebben.

Intussen moet er gerechtigheid voor de slachtoffers geschieden. En is er actie nodig van alle verantwoordelijken én muziekliefhebbers om samen tot een inclusieve muziekwereld te komen waarin ieders talent tot zijn of haar recht komt, ongeacht gender, sociaaleconomische positie of geografische herkomst. Bij een rijker, diverser en uitbundiger muziekaanbod wint immers elke muziekfan.

Tot slot, na bijna vijftien jaar hoofdredacteurschap was Gé Huismans toe aan wat rust. We kijken ernaar uit om hem in 2018 met nieuwe ideeën terug in ons midden te hebben. En samen vormden Janine Hendriks en Wouter Medaer de afgelopen jaren een hecht én divers team dat een eigen stempel drukte op ons prachtige blad. Intussen ontwikkelde Wouter zich tot een veelgevraagd animatiemaker voor onder andere Absolutely Free Festival en Pukkelpop. We danken hem van harte voor zijn inzet en wensen hem veel spannende avonturen bij Visuals International. Vanaf januari gaat design studio Thomas & Jurgen samen met Janine Hendriks aan de slag: Gonzo (circus) blijft vertrouwd, maar begint fris aan 2018!

Ruth Timmermans
managing director

Comments

comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #142.

Koop deze editie in onze webshop!

Reacties