Wolves In The Throne Room - Foto: Alison Scarpella

Onder de naam Wolves in the Throne Room hebben de gebroeders Aaron en Nathan Weaver vier erg goed ontvangen blackmetal-albums afgeleverd, waarvan het laatste, ‘Celestial Lineage’, afgelopen september uitkwam. De heren hebben de afgelopen jaren aardig wat opzien gebaard, wat niet alleen door hun sterke muziek komt, maar ook door hun keuze zich met regelmaat in een ecologisch georiënteerde leefgemeenschap terug te trekken.

Meer lezen?

Koop Gonzo (circus) #106 los via één van de verkooppunten of via de webshop.

www

www.wittr.com

Altar Of Plagues - Mammal

De Ieren (uit Cork) van Altar Of Plagues zijn na het fel gesmaakte ‘White Tomb’ (2009) eindelijk toe aan hun tweede langspeler. Eindelijk, omdat we dat debuut best wel goed te pruimen vonden. De combinatie van ambient, black metal en postcore werkte wonderwel en komt op ‘Mammal’ nog beter tot zijn recht. De nummers zijn beter uitgebalanceerd, en de toevoeging van wat psychedelisch aandoende elementen en een drone hier en daar maakt het klankenpalet breder. De aanwending van wat field recordings en het gebruik van beenderen, glas en hout als percussie-instrumenten geven een extra rituele toets, net als de toevoeging van Ierse rituele gezangen. De invloed van een band als Wolves In The Throne Room is nog steeds latent aanwezig, maar het trio geeft alsmaar meer blijk van een eigen sound. Vier songs die handelen over de zin van doodgaan of dood zijn is voldoende voor Altar Of Plagues om ons bij momenten volledig van de sokken te blazen. De teksten zijn voor een deel gebaseerd op het werk van Emily Dickenson en eigen ervaringen van de bandleden, wat de emotionaliteit en intensiteit van de tracks nog verhoogt. Het is dan ook meer dan logisch dat een mens niet echt vrolijk of blij wordt van wat deze band te vertellen heeft. Liefhebbers van rechttoe rechtaan metal blijven beter ver weg van dit stukje avontuurlijke doodsverachting. Wij vinden dit soort platen een godsgeschenk.

Meer info

Label: Candlelight
Distributeur: Bertus
www.altarofplagues.com

Poster Roadburn 2011

Vorig jaar kon zelfs de desastreuze vulkaanramp de pret niet drukken. Telkens wanneer Walter schoorvoetend het podium betrad om de laatste reeks updates van afzeggingen en programmawijzigingen aan te kondigen, werd hij met een warm applaus en troostend gejuich aangemoedigd. De tegenslagen werden door het publiek, de bands en de organisatie gedeeld, de sfeer werd er enkel sterker door. ‘Het belangrijkste bewijs dat onze aanpak nog steeds werkt’, zo besluit hij zelf. ‘Wie een kaartje bemachtigt, is zo blij dat ie erbij kan zijn. Dan heb je vanzelf de neiging om de ervaring voor jezelf en voor iedereen zo positief mogelijk te maken. De organisatie drijft ook nog steeds op die positieve mentaliteit.’

Daarmee lijkt Roadburn de uitzondering op de regel, dat een festival op den duur ofwel groeit met zijn succes, of ermee kapt wanneer het te groot dreigt te worden. Roadburn weet de evenwichtsoefening sierlijk vol te houden. ‘We blijven gaan voor een klein en gepassioneerd festival’, zo stelt Walter. ‘Mochten we naar een grotere locatie verhuizen, dan verliezen we meteen die intimiteit.’ Daarvoor moeten er soms harde keuzes worden gemaakt. ‘Het festival heeft ook bij bands een prachtige reputatie. We krijgen soms aanvragen om hier te spelen van bands die gewoon te groot zijn om op Roadburn te programmeren. En natuurlijk moeten we ook elk jaar veel mensen teleurstellen die geen kaart hebben bemachtigd. Van alle kanten probeert men toch binnen te raken, maar daar moeten we onverbiddelijk in zijn. Het is gewoon té belangrijk dat het festival ook een rechttoe rechtaan levensstijl uitdraagt.’

Roadburn heeft muzikaal een lange weg afgelegd, van de stonergrooves uit de begindagen naar een eclectische mengelmoes van diverse variëteiten aan metal, psychedelische rock, industrial en postcore, tot zelfs psychfolk en progrock. Met de komst van Sunn O))) dit jaar als curator wordt het spectrum nog wat opengetrokken. ‘We hebben aan Sunn O))) specifiek gevraagd om een avontuurlijke programmatie. We weten ondertussen dat ons publiek bestaat uit muziekfreaks met een zeer open geest. Dat geeft ons elk jaar een boost om met een creatieve programmatie op de proppen te komen.
Enkele namen op de affiche dit jaar zijn wel zeer opvallend. Wat bijvoorbeeld te denken van de donderende woestijncountry van Woven Hand? ‘Je moet weten dat we in het verleden al verschillende keren door David Eugene Edwards zijn benaderd met de vraag hier te mogen spelen. Vorig jaar waren we dan op het festival Hole In The Sky, en daar werd ik door heel wat blackmetalers aangesproken over Woven Hand. Blijkbaar wordt David Eugene in die kringen echt op handen gedragen! Dat heeft ons over de schreef getrokken om ze dit jaar gewoon erbij te zetten.’
Nog een vreemde eend in de bijt: Scorn, uitgenodigd door curator Stephen O’Malley. Alhoewel het éénmansproject zijn oorsprong vindt in de grindcore-legende Napalm Death, kent de wijdse industriële dub vooral navolging in de electronische scene. Scorn kent tegenwoordig zelfs een gesmaakte comeback binnen de dubstep scene. ‘Ik ben zeer blij dat Stephen die keuze voor ons heeft gemaakt. Ik leerde Scorn vorig jaar op een festival kennen, en ik moet zeggen: ik was aan de grond genageld, hoe zwaar psychedelisch die sound wel was! Wat mij betreft hebben zulke duistere breakbeats zonder twijfel hun plaats op ons festival. Maar ‘t blijft een gewaagde zet, en ik ga nauwlettend kijken hoe ons publiek erop reageert.’

Roadburn is ook het festival van de verrassing. Elk jaar zijn er weer een paar bands die op voorhand niet in het oog springen, maar dan met hun optreden een ware aha-erlebnis veroorzaken. Zo had je in het verleden Wolves In The Throne Room, en vorig jaar ook Yob, die voorheen zelfs nog nooit het vasteland hadden gehaald. ‘Het is natuurlijk moeilijk om op voorhand te voorspellen, maar ik merk wel dat er in het genre van de occulte rock iets broeit. Blood Ceremony en Sabbath Assembly hebben een originele sound, en een eigenzinnige live act. In de zware metalen zou Winterfylleth wel eens potten kunnen breken.’
En mogen we tot slot ook even polsen naar een persoonlijke favoriet voor Walter? ‘Winter is een band die twintig jaar geleden een legendarische cultplaat uitgebracht, ik ben benieuwd hoe ze die live zullen brengen. Verder verwacht ik ook veel van de terugkeer van Earth- toch één van de sterkste bands van het moment.’

Zucht. Terwijl ik het allemaal neerschrijf, begint het ongeduld te branden. Nog zeven nachtjes. Pasen valt dit jaar een week vroeger.

Gonzo (circus) zal u tijdens het hele Roadburn festival én de Afterburner op de hoogte brengen met regelmatige reviews en foto’s.

Year Of No Light - Ausserwelt

Nu ISIS de pijp aan Maarten gegeven heeft en Neurosis al een poos is ingehaald door de achtervolgers, kan het gevecht om de opvolging wat ons betreft écht in alle hevigheid losbarsten. De inkt van ISIS’ epitaaf is nog niet droog of er dient zich al een geduchte kandidaat aan om de troon op te eisen: Year Of No Light uit Bordeaux. ‘Ausserwelt’ is de opvolger van het vier jaar oude ‘Nord’, maar de verschillen met het debuut zijn frappant. In de eerste plaats door het vertrek van de zanger, waardoor de Fransen zijn getransformeerd tot een volledig instrumentale band. De line-up werd verder uitgebreid van vijf naar zes, met een gitarist van Monarch! en een extra mannetje voor elektronica en drums als opvallendste surplus. De nieuwe Year Of No Light telt bijgevolg niet minder dan drie gitaristen en twee drummers in haar rangen! Het ontbreken van vocalen betekent dat de band zich niet langer kon verschuilen achter stem en teksten en alle expressieve kracht bijgevolg diende te puren uit de muziek zelf. En die is ronduit indrukwekkend. In vier lange nummers trekt Year Of No Light een moddervette streep van heavy post-rock, slepende sludgeriffs, epische doom, harmonische shoegaze, dramatische post-hardcore en etherische black metal à la Wolves In The Throne Room (‘Abbesse’) onder haar verleden. ‘Ausserwelt’ laat horen dat ontwikkeling in het genre best nog kan. Het illustreert ook dat Frankrijk met bands als Blut Aus Nord, Alcest en Year Of No Light de Angelsaksen flink op de hielen zit. Eerst Italië met Ufomammuts ‘Eve’ en nu deze ‘Ausserwelt’: het zijn de Europeanen die lijken te gaan bikkelen om een plaatsje in de eindejaarlijstjes!

Meer info

Label: Conspiracy Records
Distributeur: Conspiracy
http://yearofnolight.free.fr

Klappen mocht pas na het vierde nummer, maar wisten wij veel! De oude meester Hermann Nitsch boog zich zelfs even over de reling van het oksaal in de Pauluskerk om de idioten die na het tweede nummer durfden te applaudiseren, even vermanend toe te spreken. Wat hij niet wist, was dat het een poging van het publiek was om een levensteken te krijgen van de orgelier in de verre hoogte. Sommige orgeltonen werden zodanig lang aangehouden dat menigeen zich bezorgd afvroeg of de 71-jarige niet dood voorover op het klavier was gevallen. Dat bleek niet het geval, dus de komende dagen mag hij de goegemeente nog de gordijnen injagen met zijn ‘Aktion’ die al zoveel ophef veroorzaakte in het Tilburgse.

De vrijdag begon met een uitrustsessie in het park van Tilburgs grootste verzekeraar. Om 14.30 uur startte in De Nieuwe Vorst, een mooi theater met een aangenaam cafe en binnentuin, de lezing van Andrew Keen. Voor een bijna volledig gevulde zaal (opmerkelijk op een zonnige dag als deze) herhaalde hij in grote, grove lijnen de boodschap uit zijn boek ‘Cult of the Amateur’. Een boodschap die ons in principe kon bekoren: de waarde van een digitale copie is gelijk nul, zodat de scheppende kunstenaar op zoek moet naar een ander verdienmodel waarbij interactie tussen mensen weer belangrijk is, middels lezingen en concerten; internet heeft voor grote democratisering van meningsuiting gezorgd, maar het meeste dat daar te lezen is, is crap.

Ongenuanceerd was zijn stelling in die mate, dat in de niches, waar waarde aan producten wordt toegevoegd met vinyluitgaven, opmerkelijke verpakkingen, gelimiteerde uitgaven en dergelijke, zijn stelling niet opgaat. Dergelijke niches voor muziekliefhebbers floreren namelijk. De stelling copie=waarde nul gaat vooral op voor de mainstream cultuur die zich richt op de muziekconsument. Deze kannibalisering van de mainstrean is enkel toe te juichen.

Een andere stelling waar we het niet mee eens waren, betrof het ‘verdwijnen van de middle man’; dat is de partij (journalist, tijdschrift, uitgever, ed) die als een soort filter tussen producent en consument staat. Natuurlijk zorgt internet ervoor dat het mogelijk is dat producent en consument met elkaar in direkte verbinding komen – en vaak is dat ook goed. Maar op een door overvloed gekenmerkte ‘markt’ als die van cultuur blijft het volgens ons nodig dat er ‘middle men’ zijn die het koren van het kaf scheiden, zie bijvoorbeeld onze rubriek ‘Vizier’ op de site en in het tijdschrift. Dat de rol van deze middle man verandert van ‘onaantastbare expert’ naar ‘iemand van ons naar wie we eens moeten luisteren’, is enkel toe te juichen. De discussie in het tweede deel richtte zich met name op de rol van de ‘middle man’, waarbij enkel meningen over en weer de revue passeerden.

Het avondprogramma begon voor ons met Core of the Coalman, een eenling die met zijn viool en effectapparaten (mooie) herinneringen opriep aan Tony Conrad (de kolenman is ook nog te zien tijdens Impakt in Utrecht).

In NS16 was het vervolgens Lasse Marhaug die met twee companen Manheim en Jon Wesseltoft zeer indrukwekkende noise-orkanen in gang zette – gebaseerd op het werk van Hermann Nitsch – die zonder oordopjes niet te verdragen waren. De dopjes filterden echter de helft van het geluidsspectrum weg, wat de vraag opriep over het waarom van muziek zo luid dat oordopjes nodig zijn. Jammer was wel dat de oude heer zelf niet aanwezig was om te horen wat de jonge garde in zijn naam aanrichtte.

In diezelfde ruimte speelde even later The Caretaker een set die zowel herinneringen aan Aphex Twin als Erik Satie opriep. De sfeer was speciaal: de ruimte was geheel donker, bijna iedereen was gaan zitten en staarde naar de einder of in zijn eigen ziel. James Kirby was in een meterkast gekropen om zijn zet te spelen, zodat we nooit zullen weten of het een live-set of een cdtje was waarop we ons lieten wegdrijven.

Om de hoek, in de Extase, speelde rond het middernachtelijke uur de Ierse black metalband Altar of Plagues een uitstekende set vol verwijzingen naar Mayhem (waarvoor ze openden tijdens hun Europese tour) en Wolves in the Throne Room.

Master Musicians Of Bukkake - (c) Marc Van Beneden

Een vrijdagavond in Antwerpen. We springen net op de fiets als de telefoon gaat.
“Randall hier. Wil je dat interview nog steeds doen?”
“Euh, ja, binnen vijftien minuten ben ik daar.”
“Allright, wil je het morgen doen, of vandaag?”
Lichtjes in de war vragen we of Master Musicians of Bukkake dan misschien ook mòrgen in de stad zijn.
“Euhm nee, eigenlijk alleen in de voormiddag.”
Een half uur later zitten we – geheel volgens planning – tegenover een onverwacht nuchtere Randall Dunn.

Meer lezen?

Koop Gonzo (circus) #93 los via één van de verkooppunten of via de webshop

Meer info

Discografie

The Visible Sign of the Invisible Order (Abduction, 2004)
Totem One (Conspiracy, 2009)

WWW

Roadburn 2009

Want vandaag kunnen ze alvast terugblikken op een legendarisch goede driedaagse, die puur muzikaal plezier combineert met een vooruitstrevende staalkaart van… tja, hoe vatten we dat brede palet eigenlijk onder één noemer? ‘Stoner’ lijkt zo denigrerend (al was ‘Grass Company’ natuurlijk wel een prominente sponsor), en geeft net als ‘psychedelisch’ teveel connotaties bij wat eigenlijk gewoon goeie muziek is om je -al dan niet nuchter- compleet in te verliezen. Bovendien hoorden we doorheen het festival zo’n verscheidene klanken- weidse woestijnblues, extreme blackmetal, Twin Peaks jazz- dat we ons aan dergelijk labelplakken niet gaan bezondigen. Een overzichtje van al dat lekkers dan maar?

Donderdagnamiddag, en de verkeersgoden waren ons alvast niet gunstig gezind, de heidense pelgrims uit het zuiderland. Volop file, en daarmee onze afspraak voor het podium gemist met Ufomammut en Baroness. Dus hebben we het uit tweede hand, dat UM wat verloren gingen in een zelfs voor hen te zompig geluid, terwijl Baroness zich kweet van een keurige doch wat routineuze set. Ach, die jongens staan toch vooraan in de rij om een volgende Mastodon te worden- met wat geluk krijgen we ze nog genoeg te horen.

We betraden pas de zaal op de tonen van Amon Duul. Beetje jammer, want oudbakken krautrock was geen goede voorbode van het innovatief geestverruimend geweld dat we voor de komende dagen verwachtten. Alle respect voor wegbereiders en zo, maar het pleit waarschijnlijk voor de huidige navolgers dat het origineel anno nu hopeloos gedateerd oogt en klinkt.

Over naar Zu in de Kleine Zaal, een trio Italianen met bas, drum en een vette sax, die vanop een punk-metalbedje opwindende freejazz serveren, en daarmee in een oogwenk een zaal weten in te pakken. Of zo blijkt toch hier. En al gauw wordt ons een sterkte van het festival duidelijk: alhoewel vele van de geprogrammeerde bands al een heel palmares aan cd- of vinyluitgaven hebben, wordt hier vooral met liveprestaties geschermutseld. Onbekend maakt interessant, en een pakkende show trekt enthousiast volk. De vrijwel perfecte omstandigheden maken de ervaring voor beide partijen, publiek én muzikant, alleen maar beter: een zuiver geluid ondanks het forse volume van de meeste bands, piekfijne visuals, zelfs de puike dj’s tussen de bedrijven door.

Motorpsycho is anders geen onbekende voor de gemiddelde Roadburner, en m’n pet verwed dat de meesten hier al verschillende van hun shows hebben gezien. Bovendien is het een band die onvermoeibaar toert, al bijna twintig jaar lang. Begrijpelijk dus, dat hun doortocht op het hoofdpodium niet dezelfde evenementswaarde kreeg toebedeeld als bijvoorbeeld Cathedral op vrijdag, of Neurosis/Neurot als afsluiter. Het gros van het publiek kwam even in de jams hangen, om dan weer andere, minder vertrouwde oorden op te zoeken. En zo miste het optreden wat sfeer, alhoewel de heren bijzonder op dreef waren, en alleen al in hun openingsnummers spreiden ze hun fenomenale gevoel voor samenspel en -zang  tentoon (de verse drummer Kenneth Kapstad is duidelijk al helemaal méé). Maar ik steek m’n hand in eigen boezem: de honger naar nieuwe verrassingen was te groot om dit helemaal uit te zitten, en even later stonden we in de Green Room, klaar voor Wolves In The Throne Room.

Die hadden zich bij hun vorige doortocht alhier een dijk van een reputatie gespeeld, wat de verwachtingen hoog deed oplopen. Die losten ze slechts ten dele in- het was gewoon steengoed, in plaats van weergaloos overrompelend (zoals mij was beloofd). Verschrikkelijk sfeervolle blackmetal, waar de overdonderende geluidsstorm je in het gezicht striemt. Maar tegelijk dwarrelen door de muur, bijna onmerkbaar verborgen in de chaos, serene melodielijnen naar boven. Een uiterst precair evenwicht dus, en jammer dat de band het zelf af en toe die balans uit het oog verloor, waarbij dan meteen ook even de sfeer zoek raakte. Gelukkig waren daar de prachtige visuals- bergtoppen in een sneeuwstorm, onpeilbare valleiwouden- om ze toch vast te houden. Een volgende keer gaan we zeker weer kijken, en misschien is het dan wel hélemaal raak.

Het einde van Motorpsycho wilden we nog even meemaken, en daar leek het of we nooit waren weggeweest. En dan meteen terug naar de Green Room, voor een inlandse uitsmijter: The Devil’s Blood, een met uitgestreken, en letterlijk bloedbesmeurd gezicht vertolkte pastiche op de seventies horrorrock van pakweg Alice Cooper of ouwe Pentagram.  Druipkaarsen op het podium, en een bezwerende toverkol op de vocals. En verrassend genoeg ook enkele sterke songs in huis, die samen met puik muzikantenschap (wel niet overboord gaan met die psychjams, jongens) de band een pure gimmickstatus deden overstijgen. Niet iedereen z’n meug, maar wat mij betreft de perfecte late night show als slaapmutsje.

(dv)