WIN WIN WIN

WIN: Wat? 2 x 3 kaarten voor het optreden van Library Tapes en Sleepingdog op Incubated 14. Hoe? Mail voor 27 januari je naam, onder vermelding van ¨Library Tapes¨, naar klikenwin@gonzocircus.com

Ook al is het even behelpen met een streaminglink, het lastige nevenverschijnsel wentelde zich comfortabel in de spaarse slowcore van Luik en pamperde het lege gevoel. Luik doet qua geluid meteen denken aan de uitgepuurde traagheid van Codeine, de stem van spilfiguur Lukas Dikker roept herinneringen op aan Geoff Farina (Karate). Goed gezelschap waar de band zich dan ook uitermate bij  thuis voelt.

Echt vernieuwend kan je hun sound niet noemen. Of opwindend. Integendeel, Luik kan je afdoen als redelijk saai, vervelend en ‘perfect voer voor tienerliefdesverdriet’. Als je oppervlakkig luistert. Maar zodra je je wentelt in hun songs, in hun wereld van bescheiden blues, ontdek je een van de mooiere Nederlandse undergroundacts.

Het is dan ook met enige trots dat Incubate Luik van een plaatsje voorzag als support voor de Schotse bard Malcolm Middelton. Een week voor de release van ‘Owls’ lijkt het broodje gebakken voor de jonge Rotterdammers die eerder al dingen probeerden met Eklin, Bebe Fang en Bonne Aparte. In het echt, op een podium, is de band zo ver nog niet. De hechtheid van de songs dwarrelt een beetje verloren op het voor hen te grote podium van Paradox. De mini-drumkit en de strakke bas houden de songstructuren in bedwang, maar weten geen blijf met hun kunnen wanneer een outro te uitgebreid wordt uitgepuurd en gefriemeld. Alsof elk bandlid van Luik alleen nog maar zijn eigen melodielijn kent, niet weet wat Lukas van plan is, en dan doelloos rondtuurt op zoek naar opvang. Zodra de band weet hoe zij elkaar moeten op- een aanvullen zullen zij één van de mooiere liveacts van de Lage Landen kunnen worden.

Malcolm Middleton daarentegen heeft al muzikale spannendere tijden beleefd als gitarist bij Arab Strap. Ook dit Schots duo wist met verdriet en pech in de liefde een indrukwekkende discografie bijeen te schrijven die door hun soloprojecten nadien onderdrukt worden. Aidan Moffat en Malcolm Middleton zijn het typische voorbeeld van ‘som der delen’. Apart lijkt niemand van hen er echt muzikaal gedurfd uit te springen.

Aidan moppelt over zijn vele seksuele verzetjes, Malcolm gaat als een troubadour met zijn liefdesverleden om. Een pijnlijk verleden waar hij vorig jaar met zijn huwelijk een einde aan breidde. Waarbij hij ook openlijk toegeeft dat hij enkel oude songs zal spelen want ‘sinds ik getrouwd ben ik gelukkig en kan ik geen liedjes meer schrijven’. Dit soort humoristische kwinkslagen voert Malcolm na elk nummer opnieuw op. Leuk in het begin, maar wanneer hij zijn grappen begint te mompelen, verdwijnt ook de glimlach bij het grote publiek. Net zoals de zin om naar zijn akoestische songs te luisteren. Leuk voor even, maar al snel treed verveling op. De eerder zo stille zaal verliest zijn aandacht. Het babbelen weerklinkt luider dan Malcolms’ gitaar, iets wat hem ook opvalt. Maar in al zijn schuchterheid blijft hij gewoon verder zijn ding doen, beetje mompelen, liedje zingen en alles aankondigen als ‘this is my last song’. Net wanneer hij besluit er toch nog veel meer te zingen, valt op hoe leeg Paradox gelopen is en beweegt ook ondergetekende zich naar de deur.

De kleine groep fans beleefden een topavond. Al de rest onthoudt enkel Luik als naam voor 2012.

[Show as slideshow]

Foto’s: Tjeerd Van Eerve

Still uit Peter & The Farm

Broderick verbleef in mei dit jaar tien dagen in bioboerderij ’t Schop in Hilvarenbeek, waar hij hielp met alle daar voorkomende klussen – van het ter wereld brengen van een kalf tot de slacht – en ondertussen inspiratie opdeed voor nieuw werk. Het resultaat van de residency was uiteindelijk iets magerder dan Incubate wellicht gehoopt had; hij schreef er twee liedjes en een korte piano-instrumental, en er werd een film van 20 minuten geschoten. Niet verkeerd, maar Broderick schreef ook al eens een compleet album in 3 dagen.

Still uit Peter & The Farm

Enfin, de kwantiteit-kwestie even latend voor wat hij is; het optreden dat hij tijdens Incubate gaf in ’t Schop was prachtig, de liedjes die hij er debuteerde eveneens, en ook de korte film, die bij een optreden van Broderick in de Catharinakerk in première ging, is zeer de moeite waard. En gelukkig tonen ze bij Incubate weer eens hun liefde voor open source en delen: de film in kwestie, ‘Peter & The Farm’, is nu te zien op hun website. Twintig minuten prachtige, soms indringende beelden van het boerderijleven, vergezeld van Broderick op zijn meest folky.  Een prachtig document van een mooi project. Wij zeggen: ga dat zien!

Bekijk ‘Peter & The Farm’ op de website van Incubate

Als eerste werd het podium betreden door Night Beast, een trio dat uiterlijk zo uit een afdeling van Tour Of Duty lijkt te zijn gevallen. Te grote legerjas, daarop een enorme button en daarboven een iets wat gedrogeerde blik achter een bos van verward haar. Night Beast heeft de vintage uitstraling in ieder geval perfect in orde. Anders is dat met de apparatuur. Bij aanvang blijkt het pedalenblok niet in orde, wat meteen voor een vertraging en ongemakkelijk moment zorgt. Als dat echter is verholpen, trapt Night Beast de garagedeuren open met ronkende en rammelende rock. Een hoopvol begin, maar gedurende het half uur dat het trio speelt, blijkt dat de heren vergeten zijn de handrem los te zetten. Hoewel vermakelijk komt de jaren 1960 garagerock van het drietal nooit echt opgang. Het is eerder de geur van een brandende motor dan van brandend rubber die de band omschrijft. En zelfs als de bassist het publiek in tuimelt (meer vallen dan springen), mist Night Beast de sensatie om meer te worden dan een leuke opwarmer. Geen foute noot gevallen en de verveling ook niet toegeslagen, maar over een week vergeten.

Geheel anders is dat met The Black Angels. Om de auto analogie doortrekken, gaat bij dit vijftal de handrem er wel af zonder een significante verandering in de snelheid. Maar daar waar het voorprogramma voortdurend tegen een begrenzing leek te botsen, verkiest The Black Angels er voor te cruisen. De motor prachtig rammelend op een constant toerental met hier en daar een kleine versnelling. Het kwintet passeert in een kleine anderhalf uur invloeden variërend van Spacemen 3, Spiritualized tot The Jesus And Mary Chain en Joy Division, maar anders dan het gros van de revivalbands weet The Black Angels er werkelijk een eigen draai aan te geven. Natuurlijk is er de referentie aan The Doors, vooral door het uiterlijk maar soms ook de stem van voorman Alex Maas. Nooit is deze echter de leidraad. The Black Angels broeit en laat een al zwetende zaal uit de poriën gutsen. Veel van Phospene Dream komt voorbij, niet altijd even sterk als op de plaat, maar zeker overtuigend. Eenduidige en gerichte vintage, raak en pakkend, als een perfect opgeknapte ’69 Chevy. Aangevuld met wat moderne middelen en versie olie voor de eigen stijl en souplesse. En met zeer passende koplampen, maar daar zou ik deze keer niets over zeggen.

013, 9 september 2011, Tilburg

Ons aanbod:

a) een groot landhuis in de buurt van Maastricht (het prachtige Heuvelland), voor max. 10 personen. Ideaal voor een vriendengroep die er een weekendje erop uit wilt of voor wie graag fietst en/of wandelt. Met verse groenten en fruit uit de tuin. Er is een bbq, hangmat, open haard en internet. In de buurt zijn ook een zwembad, diverse goede restaurants en vele bezienswaardigheden. Beschikbaar tussen 11 en 18 september.

b) een loft-appartement in een oude fabriek op 5 min. van het centrum van Amsterdam, geschikt voor max. 4 personen.

Wij zoeken 1 of 2 huizen in Tilburg tussen 15 en 18 september voor max. 7 personen, met internet (liefst wifi)

Uiteraard respecteren we je eigendommen (en hopen van jou hetzelfde). En we brengen onze eigen handdoeken en slaapzakken mee.

Ben je geïnteresseerd? Mail ons!

Kwamen, want sinds de jaren ’60 verlaat ook in Brabant het katholicisme de harten van de gelovigen, maar tradities en volksgeloof blijven. En dus ook de volkskathedralen, de centra van deze volksbeleving. Een volksbeleving die op vrijdag 27 mei centreerde rond de presentatie van Maria Kapel, de uitwerking van Ben Chasny’s ervaringen een jaar geleden in het kader van Glocal; het globale regionale project van Incubate. Een serene en intense avond in een woonkamer waar God de ruimte reeds had verlaten, maar de Geest nog niet.

Toeval – of, meer waarschijnlijk, een goede planning van de heren Incubate – wil dat Peter Broderick momenteel in Hilvarenbeek op ecologische boerderij ’t Schop verblijft. Tien dagen lang ruikt hij aan het Brabantse landleven in het kader van Glocal, zoals Ben Chasny een jaar terug langs de kapellen trok. Aan hem de opdracht om de dienst in de Ursulinenkapel te openen. Dat doet hij met vijf liefelijke werken. Broderick bijt nergens, maar de multi-instrumentalist levert muzikaal technisch perfect werk af, maar kan onderstaande niet raken. Alleen het moment dat Broderick de viool onder de kin schuift om midden tussen het publiek de zaal bespelen, komt er wat spanning in de set die echter geen moment slecht is. Broderick – bijgestaan door een zekere Laura – sluit af met een werk dat de afgelopen week is ontstaan. Hiermee onderschrijft hij – (wellicht) onbedoeld – de totale vervreemding van de stadsmens met het platteland, die een conversatie probeert aan te gaan met de koeien, kalveren en schapen op ’t Schop. Een mooie opener, maar niet direct memorabel.

Dat wordt de tweede helft van de avond wel. Na een voordracht van Paul Spapens – de man die Ben Chasny vorig jaar rondleidde langs Mariakapellen – over opkomst en verval van het Rijke Roomsche Leven en de daarbij horende Volkskathedralen is de bühne aan Six Organs Of Admittance. Terwijl het fallusvormige glas-in-lood steeds minder licht van buiten binnen laat, neemt Ben Chasny ons de eerste drie nummers mee op pad door het Brabantse land. Langs de Maria-verering, brandende waxinelichtjes, herdenkingskapellen en volksreligie.

Geen liefelijke dromerigheid bij Chasny, maar directe beelden. De spanning tussen ontkerkelijking en de centrale plaats van de Mariakapel in de Brabantse gemeenschap. Het is haast alsof je half Tilburg traditioneel langs de snoepjeskraam bij de Hasseltse Kapel ziet schuifelen. Zoetigheid en daarna Maria, Maria en daarna zoetigheid. Chasny houdt het echter op drie vanwege de technische complexiteit en omdat we ze allemaal al in de Pauluskerk hebben gehoord tijdens Incubate het afgelopen jaar. Daarna volgt Shelter From The Ash, meesterlijk uitgevoerd. De Amerikaan is in vorm, een enkele slip daargelaten, beheersen zijn vingers magie. Een magie waarin voortdurend ruimte is voor scheuren, schuiven en krassen. In een set die voortdurend de aandacht vast houdt. Van iedereen. Six Organs Of Admittance is een van de sterren die de free folk momenteel te bieden heeft. Een ster die zich duidelijk thuis voelt in Tilburg, en daarmee ongedwongen kan spelen. Mocht er nog iemand in de zaal zijn geweest die zich niet had voorgenomen de lp Maria Kapel te kopen; hij of zij is na de eerste drie nummers snel overtuigt. Een lp die na het optreden grof aftrek kent. Helaas zelfs aan het eind van de avond niet meer te krijgen is. Een goed teken, maar niet zo voor ondergetekende die helaas net achter het net vist. Een goed teken en goede graadmeter voor de show, waarin hij zijn laatste twee bezoekjes aan Tilburg met verve overtrof.

Cloud Nothings

Iets totaal nieuws was niet te vinden op Here’s Your Future. Maar met die gedachten de toekomst in stappen lijkt ook te verkeerde. Het wiel mag dan immers niet meer van steen zijn, heeft zich over millennia heen ontwikkeld tot een rubber geval onder gestroomlijnde kunststof creaties, het is een wiel gebleven en daarmee een succes constructie die haar weerga niet kent. De basis is dan dat het werkt, daarmee zal het wiel haar succes in de toekomst ook voortzetten. En dat is de grondslag van waaruit Here’s Your Future moet worden beschouwd, de potentie van succes. Een introductie aan de hits van morgen. Dat gekaderd, begon de avond.

En die begon – helaas – in een welhaast lege Bat Cave Stage01. Zeven uur was net iets te vroeg om de etenstafel te verlaten om Prince Rama te komen kijken. Toch begint het duo braaf op de aangegeven tijd. Camera’s bijgesteld voor de visuele ondersteuning op het achterdoek – live gemixt door het derde lid – trapt het tweetal af met door een echoput getrokken psychedelische en tribale neofolk. Syncopate ritmiek, gelaagde toetspartijen, doorspekt met een zeker oriëntalisme en mystiek, kleuren de zaal. Een zaal die langzaam aan volloopt voor een spannende en enerverende opener van de avond. Dat daarbij de toon soms wordt gemist, of het samenspel tussen percussioniste en zangeres/toetsenist hapert, is nooit storend. Op den duur gaan de zanglijnen wel wat vervelen (heeeeeee, haaaaaaaaaaa, hooooooooooo), maar de entourage met live visuals en energieke speelwijze laten niets te wensen over.

Anders is dat bij Secret Cities, die direct daarna aftrappen in de Kleine Zaal. Een band die bewijst dat het hebben van twee drummers niet meteen de beste band maakt. Het nog jonge kwartet speelt een liefelijke variant op sixties westcoast pop met een grote nadruk op ritmiek. Maar het blijft vooral liefelijk zonder ooit echt van zich af te bijten. Muziek die nergens storend is, zelfs niet als in het midden van de set het even rommelig wordt, maar die helaas ook niet blijft hangen. De drie heren en dame doen vooral veel denken aan een soft-versie van Grizzly Bear. Muzikaal vrij sterk, maar de nummers missen overtuigingskracht. Tegen het einde van de set is een groot gedeelte van het publiek dan ook al de trap op naar Blues Brother Castro.

Vijf jaar was het relatief stil rondom de Amsterdamse indierockers, maar dit jaar is de band dan eindelijk gekomen met het derde album. Indierock zoals dat het grootste gedeelte van de jaren negentig al werd uitgevoerd. Maar nog steeds piepend en krakend, een energieke liveshow. Wat dat betreft weinig veranderd aan de veteranen op Here’s Your Future. Helaas moest ik zelf roken na Secret Cities (tja) en pik daarom maar vijf nummers mee. Maar dat de band in haar element is op het podium, dat was in die vijf ook wel evident. Wat echter precies de toekomst is aan deze in Nederland toch al redelijk gevestigde naam, is echter wat onduidelijk.

Cloud Nothings heeft zeer letterlijk de toekomst. Bij deze hyperactieve staccato indiepopband hangt de jongste bezoeker van het festival werkelijk aan de lippen. Haar armen op de rand van het podium gevouwen, oren tegen de gehoorsbescherming zingt zij met de band mee en kijkt voortdurend de ogen uit. En terecht. De jeugdige energie straalt van deze band af, slaat zowaar zelfs over op het jongste gedeelte van het publiek dat van begin tot einde op de band in beweging is. Aanstekelijk en in tegenstelling tot de band eerder in de Kleine Zaal met pakkende popmelodieën. Het soort indiepop waarbij je stiekem droomt weer zestien te zijn, zodat je nog mee durfde te springen.

Waarop het baden in shoegaze is. In de huidige shoegaze revival zijn er meer dan genoeg bands die de stempel REDUNDANT verdienen, bands die niets – maar dan ook helemaal niets – toevoegen aan het al oude geluid. Zegen voor Nederland – en vanavond Here’s Your Future – is dat het Eindhovense sextet Nikoo niet tot deze groep behoort. In tegenstelling tot de show op Incubated aan paar weken terug, straalt de band het spel plezier uit. Dat gecombineerd met de pakkende pophooks gepakt in lagen aan gruis en ruis kan een liefhebber van het beter feedback werd natuurlijk niet anders dan gelukkig maken. Spijtig alleen dat de het gezelschap nog steeds niets heeft om onder de naald te leggen of in de schuif te laten glijden, maar het gerucht gaat de rondte dat daar snel verandering in gaat komen. Laten we wel wezen, zo’n USB-stick is vrij schadelijk voor de platenspeler.

The Luyas

The Luyas daar en tegen kwam begin dit jaar met een zeer verrassende langspeler, vol met eigenwijze popliederen met een experimentele knipoog naar het Franse chanson. Feeërieke nummers, mede door de combinatie van de kleine – maar sterke – stem van Jessie Stein en het voor pop bijzondere instrumentarium. Hoorn en Yuri Landman gitaar zorgen voor een zeer eigen geluid. De Canadezen zet dan ook makkelijk de zaal naar hun hand, met een overtuigende live set en kleine spielerei tussen de nummers door. Een set die door goed werk van de lichttechnicus ook nog eens op een hoger plan wordt getild. Niet onwaarschijnlijk dat de heren en dame de volgende keer voor een vollere zaal staan met de eigen naam als enige op de bill.

Dan rest er nog een act; Ty Segall. Op London Calling dit zelfde weekend al gevierd als de sensatie, op Here’s Your Future klaarblijkelijk de naam die het meeste bezoek trok. Als ik namelijk Stage01 binnenkom na een korte rookpauze (tja), is het vrijwel onmogelijk om nog vooraan te komen. De zaal staat al vol in afwachting van de aftrap. En als Ty Segall aftrapt is ook meteen duidelijk waarom. Rauw, rommelig en rammelend – precies dat wat je van garagerock verwacht – knalt de band over de zaal. Elke klap is raak en elk nummer werpt de vlam in de pan. Scheurend, energiek, maar vooral ook gemeend en puur. Wat Ty Segall doet mag dan op weinig vlakken origineel genoemd worden, authentiek en verdomde goed is het wel. Het kwartet presenteert het wiel als zij verantwoordelijk zijn voor de uitvinding. En Segall zelf lijkt een goede veertig minuten als door de duivel bezeten. Een aanstekelijke bezetenheid, die al snel leidt tot stage-dive perikelen in een stad die bekend staat om de afwachtende houding. Een afsluiter elke toekomst waard.

En op dat vlak maakt het festival haar naam over de hele avond zeker waard. De nodige belofte passeerde de revue. Bands die een grotere aanhang verdienen, en wellicht ook snel zullen opbouwen. Hopen dat die toekomst er ook is voor Here’s Your Future zelf, wat na een lange dag Meimarkt helaas door teveel Tilburgers toch links werd gelaten.

Terwijl de rij voor de deur van Paradox gestaag naar binnen trekt en een enkeling nog voor de deur van het zonnetje staat te genieten, neemt Kim Ki O binnen het podium. Twee schuchter ogende dames trappen de avond af met een mix van dromerige synthpop en krautrock. Het contrast tussen de zijige, wat ijle, stemmen met de rechte en voort dreunende bas en de bij tijd en wijlen schelle synths zijn aan het begin veel belovend. Na verloop van tijd wordt het echter wat eentonig. Te weinig afwisseling en een aantal abrupt afgesloten nummers breken de hypnose die opgewekt zou moeten worden.

Anders is dat bij Jefre Cantu-Ledesma. Beter bekend als deel van Tarentel en onder de naam Colophon, werkt de Amerikaan de laatste tijd onder zijn eigen naam. De muzikale basis blijft echter hetzelfde. Minimal drones, opgebouwd uit meerdere gitaarlagen, elektronische noise en deze avond vrouwelijke vocalen. Rakend aan de drones van On, met de sfeer van Pantha Du Prince zet het duo een mysterieuze en bedwelmende set neer. Slechts 25 minuten, en helaas ondersteund door geklets achter in de zaal tijdens kwetsbare stilte momenten, maar toch weet het duo als sjamanen de aandachtigen te vangen met hun loops en drone.

Daarna is het weer een stap in de tijdmachine. Met Moon Duo terug naar het midden van de jaren ’80. Een klein half uur proberen zanger/gitarist Erik Johnson van Wooden Shjips en toetseniste Sanae Yamada als een helikopter op te stijgen in een afgeladen Paradox – allen gekomen voor dit tweetal. En het publiek krijgt waar ze voorkwam. Een overtuigende set krautrock, bouwend op het geluid van Suicide. Sterk, strak, maar ook voortdurend erg dicht bij de uitvoering op de plaat. Moon Duo vliegt nergens uit de bocht, laat de helikopter nooit even neerstorten. Erik Johnson blijft in zijn gitaarwerk te veel hangen op dezelfde riff, waardoor er nooit echt gepiekt wordt. Ondanks dat wordt het nooit saai, maar hangt er wel een erg sepia waas over de retro golf die het tweetal over ons heen werpt.

En dan wordt het donker in Paradox. Een uil vliegt uit in de nacht, een barre nacht, en wij mogen meevliegen. Tegen scherp snijdende wind in. Windvlaag op windvlaag jaagt zich door de veren. Het eten heeft zich verscholen voor de barre koude, terwijl het ijs zich op de klauwen slaat. Het onheil slaat onherroepelijk toe en werpt de uil, uitgeput, hongerig, te neergeslagen, neer. De vleugels gebroken gloort er toch wat hoop. Een sprankje licht in de vorm van een muis die de kou trotseert en net iets te dicht langs de snavel passeert. In een hap weg, maar de kracht ontbreekt voor het spugen van de uilenbal waar onze uil uiteindelijk in stikt. Barn Owl (aan het einde samen met Jefre Cantu-Ledesma) schildert met een spacey gitaardrone een beeldende geluidsmuur die de fantasie van de toehoorders prikkelt. De ogen dicht en wegdromen. Een afsluiter, elke avond waardig.

Boduf Songs op Incubated06

De opening van de avond was deze keer aan Boduf Songs. Een trio dat de edele kunst van het weglaten duidelijk beheerst. Trage, donkere slowcore die ergens in de triangel tussen Low, Codeine en Slint lijkt ontstaan. Enkel verlicht door een klein schemerlampje brengen de drie trage, zware tonen de zaal in. Soms zijn de tonen nog spaarzamer dan het licht waar de band in zit. Vooral de drummer zit meer over zijn potten en pannen gebogen dan hij er op mept. Een intense set van een goed half uur, waarbij menig bezoeker de ogen sluit. Niet om even weg te dutten, maar om de ervaring en intensiteit dieper op je in te laten werken.

Nikoo op Incubated06

Ook bij Nikoo – de tweede band van de avond – kunnen de ogen beter gesloten blijven. Het powerpop sextet dat tegelijkertijd herinneringen aan Teenage Fanclub, Superchunk en My Bloody Valentine weet op te roepen, klinkt vanavond beter met de ogen dicht. Hun charmante nonchalant rommelige houding op het podium komt tegen het einde namelijk over als irritant ongeïnteresseerd. En hoewel muziek uiteraard om muziek moet draaien, werken de andere zintuigen weldegelijk mee aan de ervaring van die muziek. Gelukkig valt er muzikaal niets op de zes aan te merken. Nikoo is wellicht het beste dat Nederland momenteel op noisepop gebied te bieden heeft. Een band die zo met Ariel Pink of Los Campensinos op tour kan, en geen cent voor hen onder zal doen. En bij deze beide uiterste ook aansluiting zal vinden. Iets wat ze vanavond zeker laten horen.

Actress op Incubated06

En dan eindigt de avond met Actress. Deze dance, elektronische muziek act moet het ook niet van de podium presentatie hebben. Die is beperkt tot knikken met het hoofd met de ogen op de laptop en de modules gericht. Darren J Cunningham begint zijn set met haast recht toe recht aan techno, maar improviseert zich al snel een baan door de gehele encyclopedie “Electronische muziek, van Detroit tot Nu”. Stukken techno worden afgewisseld met tekno, doorwoven met minimal en gemodificeerd met dubeffecten en vervormd tot elektronische noise. De mensen die zijn gekomen om te dansen zullen wellicht wat teleurgesteld weder huis zijn gekeerd, maar muzikaal was Actress het spannends te wat er op Incubated06 gebeurde. Darren J Cunningham is een van die artiesten – net als bijvoorbeeld Flying Lotus – die bezig is de grenzen van de dance op te rekken door überhaupt niet in grenzen te denken. Dat leidt tot een voortdurend verrassende set, die ook hier weer de ogen doet sluiten om op te gaan in zijn organische elektronische muziek. En daarmee had Incubated wellicht toch stiekem weer de toekomst op haar programma staan.

Cam Deas

Iets over negenen begint Cam Deas met de mededeling dat hij een vinger verwond heeft. Niet dat dit hem tegenhoudt om een prachtset neer te zetten op zijn twaalf-snarige gitaar. Hij mag dan hier en daar wat aanpassingen hebben gedaan en af en toe verbeten uit de ogen kijken, zijn experimenteel fingerpicking werk, doorspekt met Arabische invloeden breekt de hemel op om zonnestralen in Paradox te laten vallen. In één lang ononderbroken stuk van 30 minuten houdt de zaal van beginnen tot eind aan zijn vingers – al dan niet verwond – gebonden. Helder open tonen, snelle patroontjes afgewisseld met flageolet en stukken waar het snaarinstrument als percussie-instrument wordt gebruikt. Cam Deas groeit steeds verder op zijn instrument en in de werken die hij schrijft. Kan niet anders dan dat hij deze avond er weer zieltjes bij heeft gewonnen.

Ignatz

Een ander verhaal is dat bij Ignatz. Vroeger, toen we nog klein waren en de telefoon nog een ding met een krulsnoer en een draaischijf. In de tuin speelde je dan telefoontje met twee blikjes en een nylondraad. Een rammelend geluid bereikte via dat draadje het ene blikje, wanneer er in het ander werd gesproken. Dat was lachen, we voelden ons zelf uitvinders. Ignatz moet dit als kind vroeger ook hebben gedaan, en verliefd zijn geworden op dat geluid. Dat is namelijk precies het geluid dat hij ons voor een goed half uur voorschotelt, psychedelische (delta) blues alsof gezongen en gespeeld door een blikjestelefoon. De eerste twee a drie nummers is dit behoorlijk boeiend. Gezeteld achter zijn effect- en looppedalen, verminkte en storende blues spelend terwijl hij getormenteerd in de microfoon kreunt. Maar naar een tijdje krijg je de indruk te luisteren naar de gewiste Alan Lomax opnames te luisteren. Opnames die niet voor niets zijn gewist. Misschien was de verwachting na Cam Deas te hoog, maar de uitkomst viel in ieder geval een beetje tegen.

Shackleton

En ergens is dat bij Shackleton ook het geval. Na Ignatz neemt de keurige kantoorklerk plaats achter de hoge tuintafel waarop zijn werkcentrum is geïnstalleerd. Nauwelijks komen de eerste tonen vooruitstrevende dubstep uit de boxen gerold of de eerste mensen staan te bewegen op de plek waar eerder nog de klapstoeltjes stonden. Muzikaal technisch klopt alles, de Brit weet duidelijk wat hij doet. Toch komt het niet geheel over. Iets wat in de locatie lijkt te liggen. Paradox is een heel fijn podium, maar niet alles werkt op een heel fijn podium. In het geval van Shackleton zou je hem liever zien tegen de achtergrond van industriële leegstand of onder een afgelegen brug terwijl aan de horizon de zon net opkomt. Blazend over een ruige soundsystem. Het is prachtig dat hij op Incubated staat. Zeker met de huidige dubstep generatie die meer bezig zijn met hip zijn achter de dj set, en minder met de muziek. Een zaak die op hem zeker niet van toepassing is. Deze houtenklaas weet hoe dubste te maken, en brengt dat live ook in actie. Maar in Paradox kwam het deze keer toch net niet over, hoe ver zijn witte bloes ook open stond en het zweet op zijn voorhoofd aan het eind van zijn set. Alles gegeven, dat zeker.

(klik op een kleine afbeelding om de fotogalerij te openen)