Sic Alps

Deze band uit San Francisco is bij ons bekend als het geluid van de Californische zon. Het nieuwe album Napa Asylum werd zeer goed ontvangen en belooft zeker wat voor deze editie van Incubated. Na de release is de band nog een aantal keer van leden gewisseld. Het is dan ook nog maar de vraag in welke formatie ze op het podium zullen staan op 3 mei en of ze de hoge verwachtingen van het album waar kunnen maken.. Wil je zelf kunnen oordelen?

WIN!WIN!WIN!

Wat? 2 x 2 kaartjes voor Incubated #17

Hoe? Mail ons voor 26 april je naam en adres.

Mijn kater kan het u vertellen: een avondje Leffe Tripel doorspoelen met een paar scheuten Bombay Sapphire gin als slaapmutsje is géén goed idee. Het goede voornemen om de dag rustig in te zetten met akoestische Wino en Hexvessel is er meteen aan voor de moeite, en onze tweede dag Roadburn wordt ingezet met het kamerorkest Manorexia van J.G. “Foetus” Thirlwell. Van achter zijn laptop leidde de spichtige Thirwell een handvol strijkers, pianist en slagwerker (ik durf te wedden de eerste vibrafoon ooit op het festival) doorheen zijn eigen cinematische composities- vol met knipogen naar zijn indrukwekkende kennis van soundtrackcomponisten en steeds subtiel op het randje van het experimentele. De fraaie medisch-klinische projecties maakten letterlijk het plaatje af. Jammer dat op dit uur (en misschien ook wel op dit festival) enkel connoisseurs op de afspraak verschenen, zodat de zaal voor de Main Stage slechts voor de helft gevuld was. Het gaf de performance geheel een eerder vrijblijvend karakter, en dat was volledig onverdiend.

Vervolgens hadden we een afspraak met ons eigen verleden. Kong vormde zowat de toevallige soundtrack van mijn studententijd. Ik heb de band toen zeker een dozijn keren aan het werk gezien, meestal zonder er enige moeite voor te doen- ze waren vaste prik op kleinere festivalletjes en in het clubcircuit. Destijds was het dan ook een opvallende live-ervaring, met hun quadrofonische opstelling met in elke hoek van de zaal een muzikant. Die aanpak lieten ze achterwege op Roadburn- iedereen stond gewoon netjes op een rijtje. Het ouwe repertoire sloot naadloos op het nieuwe aan, of zeg ik dat beter omgekeerd? Want hoe vernieuwend hun groove metal in de jaren negentig ook was, de laag electronica die ze over de strakke riffs laten lopen klonk bijwijlen jammerlijk gedateerd- de tijdsgeest zit nu eenmaal als een watermerk in de ‘Amen’-jungleloop gevangen. Als tijdsdocument had dit optreden zijn waarde, maar meer dan een lichte vlaag van nostalgie voelden we hier niet bij.

Valient Thorr

Mijn collega Niels zei het gisteren al, dus we gaan niet zeuren, maar: het is gewoon onmogelijk om het kleinste kamertje Stage01 een optreden te zien als je geen half uur op voorhand voor het podium postvat. We wierpen één blik op de rij die vanuit de zaal de hoek omdraaide voor Conan en we maakten rechtsomkeer. In de plek gingen we dan maar een biertje drinken aan de bar, waar ons door een doomfreak in blazer en zijn kalende compagnon op het hart werd gedrukt dat we zeker Valient Thorr niet mochten missen. “Die jongens zijn gewoon uit een cartoon weggeplukt!”- er was geen woord van gelogen, en dat is de bespreking van één zin die u hier mee krijgt. Met voorsprong het meest hilarische optreden op Roadburn, en de eerste échte energiestoot die we vandaag kregen. Voor de rest ga ik het komende fotoverslag voor zich laten spreken. Valient Thorr beweert van Venus te komen en we geloven ze blindelings. Dat er daar vooral high-octane motard-rock wordt gespeeld is een leuke opsteker.

Yob is ondertussen de poulain van Roadburn geworden. We zouden bijna zeggen “wereldberoemd in Tilburg”, ware het niet dat ze met steeds meer laaiende recensies en een Amerikaanse tour met Tool steeds meer een gevestigde waarde is aan’t worden. Tijdens hun vorige Europese tournee was de band echter niet in topvorm (het ontbreken van vaste drummer Travis Foster was daar vast niet vreemd aan) en van bij de eerste noten op Roadburn was het duidelijk dat Mike Scheidt- op en top bij stem- zich had voorbereid op een onontkoombare revanche. We werden getrakteerd op een volledige uitvoering van het meesterlijke album ‘The Unreal Never Lived’, met als absoluut hoogtepunt een verschroeiende versie van het opus ‘The Mental Tyrant’. Twintig minuten lang sleurden Scheidt en de zijnen een volgepakte Main Stage doorheen de constant muterende Escherconstructie van tergend trage doomriffs, met een denderend euforisch applaus als orgelpunt. Missie geslaagd: een hoogtepunt van het festival, en alle verwachtingen ingelost.

Gnod

Maar waar deze Roadburn nog aan ontbrak, was een compleet onbevangen revelatie- zo’n band waar je slechts zijdelings van hebt gehoord en die je over de spanne van één optreden tot een slaafse volger transformeert. En voor ondergetekende was die benijdenswaardige rol dit jaar weggelegd voor GNOD. Iemand vertelde ons dat hij een bandlid die middag al had horen pochen over de onaards goeie geluidsinstallatie die hun optreden naar een hoger niveau zou tillen. We kunnen enkel hopen dat de band vanaf nu voor élk optreden over zo’n PA mag beschikken, want dat betekent dat GNOD in geen tijd zal uitgroeien tot een mondiale religie. Om te beginnen was het bij voorsprong het meest kleurrijke ensemble op het festival: twee crustpunks met mohawk en dreadlocks, een piepklein grietje met een oversized bas, en als zanger-volksmenner een Ian Brown adept. En dat was niet de enige link met de baggy scene van dit Madchester collectief. De basis werd gevormd door afgekalfde doom en psych riffs en ritmes, maar de seismografische bassen maakten het geheel op een vreemde manier compleet dansbaar. Stilstaan was dan ook fysiek onmogelijk- de onmogelijk diepe basfrequenties vulden de volledige ruimte en het Patronaat veranderde van een provinciaal feestzaaltje tot een psychotronisch zwart gat van onmogelijk diepe grooves. Ik zou hier nog een boom kunnen opzetten over de immer muterende geluidslaag die een onzichtbare man achter de knoppen dubgewijs tevoorschijn toverde, maar eigenlijk is het zinloos om Gnod in menselijke bewoordingen proberen te vatten. Gaat dat zien, gaat dat zien- of haal ze zelf in huis, want ze gaan er prat op om al hun boekingen compleet break-even te houden.
A propos: na het optreden strompelde ik compleet verweesd de zaal uit, half struikelend over elke stap die ik zette en met slechts een vaag besef van richting. De eerste bekende die ik tegenkwam kreeg een onsamenhangende versie van voorgaande lofzang op z’n bord, liet me beleefd uitspreken en vertelde dan dat enkele andere vrienden  zonet Gnod hadden uitgeroepen tot het absolute dieptepunt van het festival. Het beste bewijs dat dit een band is die fanatieke zieltjes gaat winnen.

Op zoek naar méér ging ik nog even Huata uitchecken. Zeer verdienstelijk, met een potige sound die schipperde tussen Sunn O))) en meer traditionele doom. Maar het was duidelijk dat ik geen tweede keer van de sokken zou worden geblazen deze avond. Bovendien begon de cold turkey van de rechtstreekse basinjectie in het lijf begon zijn tol te eisen, en lichtjes natrillend zochten we de bedstee op.

Roadburn logo 2012

Nog zeven keer slapen, en het is weer zover: ROADBURN aflevering vijftien. De Tilburgse hoogmis voor all things hard, traag, bezwerend en geestverruimend was nog nooit zo snel uitverkocht, maar dat kunnen we elk jaar zeggen- aan dit tempo duurt de voorverkoop binnen drie jaar nog exact 23 seconden.  Het curatorschap van de Canadese progmetalaars Voivod deed ons niet direct watertanden toen het werd aangekondigd, maar we hadden er vertrouwen in dat het programma ook dit jaar al gauw weer deed vingerkruisen dat we er bij mochten zijn.

En ziet! Volgende week kunnen we u weer drie dagen lang in woord en beeld verslag doen van Roadburn 2012. En bij het overlopen van het programma trekken we ons de haren uit het hoofd bij het besef dat we voor elke vette naam die we live mogen aanschouwen tegelijkertijd twee laten schieten. Een lijst met prioriteiten is dus een absolute vereiste, en dit jaar dachten we die op te stellen aan de hand van een gevarieerd dieet dat uit een vijftal ingrediënten mag bestaan:

1. LEKKER TRIPPEN
Zoals het er nu voorstaat, zal het de laatste keer zijn dat de buitenlandse pelgrims nog probleemloos hun muzikale trip kunnen ondersteunen met lokaal verworven rookwaar. Maar geen nood: onderstaande bands kunnen op een nuchtere geest al meer dan genoeg effect sorteren met hun psychedelisch gitaargeweld.

SATURNALIA TEMPLE
Zoals we in de afgelopen Gonzo al konden melden: een stelletje Satan-aanbidders dat ook wérkelijk gevaarlijk bezeten klinkt en zich hult in een waas van geheimzinnigheid. Kan dus in levende lijve lelijk tegenvallen, maar het voordeel van de twijfel hebben ze al- hun Youtube filmpjes pendelen tussen zeer degelijk en vrij beroerd. U hoort wel van ons wat het wordt.
ELECTRIC MOON
Een relatief jonge Duitse band die zich de laatste jaren bescheiden maar netjes een reputatie heeft bij elkaar gespeeld met oerdegelijke spacerock. Weinig vernieuwend, maar de jongens kunnen spelen en de gitarist heeft goed naar Steven Hillage geluisterd. En wij ook! We vertrekken dus op goede voet.
GNOD
Elke plaat van Gnod klinkt alsof ze ter plekke en zonder enige voorbereiding werd geconcipieerd- iets wat de leden zelf overigens bevestigen. Daar gaan we dus niet op af om onze verwachtingen in te stellen. Maar elke plaat klinkt tevens als een extatische primitieve hoogmis en daar hebben we best zin in. Gaan!
AUN
Van het handvol drone-acts die we op de affiche aantroffen, draagt deze onze voorkeur weg. Op het randje van zweverige ambient, maar altijd tegen de grond gehouden door bezwerende ritmes en zeer subtiel gelaagde ruistapijten- een van de mooiste plaatjes die we de laatste tijd in het genre mochten horen.
ORANSSI PAZUZU
Fantastisch opwindende sound die misschien wel de avontuurlijkste van dit aanbod mag genoemd worden. Nietsontziend psychedelisch, maar met een nijdige drive op het kruispunt van black metal en doom- verpakt in ambitieuze en complexe prog. Als ze dit live kunnen waarmaken, is Oranssi Pazuzu ondanks de vreselijke naam met stip m’n persoonlijke ontdekking van het jaar.

2. VREEMDE EEND IN DE BIJT
Roadburn lijkt elk jaar z’n spectrum wat te verbreden, zonder daarbij aan identiteit in te boeten. Lees de beschrijving bij volgende namen, en misschien kijk je in eerste instantie raar op dat ze op de Roadburn affiche opduiken. Maar even doordenken, en je beseft: in alle gevallen klopt hun aantreden als een bus.

CHELSEA WOLFE
Langzaam zie je de occulte muzikale underground naar boven doorsijpelen, en dat lukt vooral via de folk. Chelsea Wolfe is de nieuwe poulain en zou volgend jaar rond dit tijdstip wel eens vrij groot kunnen zijn. Het ideale moment dus om erbij te zijn- en los daarvan heeft ze een moordplaat uit en zijn alle livevideo’s om te watertanden. “A sure thing”, noemen ze dat.
BARN OWL
De voorhoede van een stilletjes naar de oppervlakte drijvende drone scene, met gelijke delen kraut ambient en americana in hun uniek geluid. Onze verwachtingen zijn alvast torenhoog gespannen.
NECRO DEATH MORT
Net als vorig jaar wordt er ook nu voorzichtig met electronica gestunt op Roadburn. Deze jongens mengen overstuurde beats met goeie ouwe riffage, en hebben een unieke, opwindende sound die ze blijkbaar ook live kunnen waarmaken. Kan wel eens een verrassing worden in de beste zin van het woord.
BOB WAYNE
Volbloeds country op Roadburn- voor alles een eerste keer. Maar Roadburn-organisator Walter geeft via Facebook wel vaker z’n liefde voor het genre te kennen, en Bob Wayne mag ondermeer Scott Kelly en Randy Blythe tot zijn bewonderaars rekenen. We hebben zo’n bruin vermoeden dat de ontvangst door het Roadburnpubliek in zekere mate de programmatie van de komende jaren zal sturen, dus wij zijn erbij.

3. DOOOOOOOM:
Nu het programma van Roadburn elk jaar avontuurlijker wordt, zou je bijna vergeten dat het af en toe toch deugd kan doen om nog eens lekker ouwerwets in een doomriff te gaan hangen. Deze vijf hofleveranciers gaan naar alle waarschijnlijkheid niks doen dat onze verwachtingen onderuit haalt, maar fuck it, een lekkere stoemp op z’n tijd kan ook smaken.

HUATA
Fransozen die hun op Electric Wizard gestoelde doom zo nu en dan doorklieven met een streepje orgel. Maar bovenal is dit zompig riffwerk tot ze neervallen.
CONAN
Wat voor muziek verwacht u van een band die zich Conan noemt en albums uitbrengt als ‘Horseback Battle Hammer’? Dat is exact het soort muziek dat Conan speelt.
BONGRIPPER
Goed, Bongripper is wél verantwoordelijk voor het toonzettende magnum opus ‘Satan Worshipping Doom’ – kwestie van dan maar meteen voor de gouden standaard te gaan, moeten ze bij de organisatie hebben gedacht. U hoort ons niet klagen.
THE WOUNDED KINGS
…verzorgen dit jaar uw lekker traditioneel Britse Doom-fix. Meer volgens het boekje gaat het dit jaar op Roadburn niet worden, maar zo moet er ook eentje tussen zitten.

4. ROCK OUT WITH YOUR COCK OUT:
Een staalhard feit: een volgepakte Batcave en onversneden rock’n'roll- meer heb je niet nodig voor de wildste feestjes van Roadburn. Voor wie het ook al eens rechttoe-rechtaan mag zijn, kan het volgens ons best hierheen.

RED FANG
Biererock! Okee, de jongens zetten het in hun video’s misschien wat té dik in de verf wat hun favoriete drankje (bier) en tijdsbesteding (dat bier drinken) is. Maar ze weten het wel te onderstrepen met overtuigend scheurende rock die ons doet denken aan Big Business met de pils-in-de-lucht toegankelijkheid van AC/DC. Tijdens de Europese tour met Mastodon wisten ze ook op een podium te overtuigen, en ze sluiten de keet op donderdag. We zullen er zijn.
HORISONT
Stelletje Zweden dat hun voorliefde voor de seventies niet onder stoelen of banken steekt. Dermate dat je gewoon aanneemt dat ze simpelweg uit het tijdperk zijn overgeflitst- compleet met jeansvestje en druipsnor. Bluesy hardrock met geweldige vocals en vakwerk van songs? Sign me up.
BLACK BREATH
Southern Lord stunt de laatste tijd steeds harder met allerlei op death en black metal geënte brutaliteiten, en Black Breath is één van hun nieuwe paradepaardjes. Vuil, hard, snel, en opzwepend als een boze zwerm horzels- kan zo goed als niet fout gaan.
DOOM
Onze ironisch meta-moment voor dit festival: gaan kijken naar een band die DOOM heet en dan ultrasnelle crustpunk speelt. Lache!
VALIENT THORR
Nog meer biererock! Vooral de aanstekelijke leutigheid van de teksten en de charismatische frontman doen ons vermoeden dat dit een crowd pleaser van jewelste wordt. Hey alright! It’s judgement time!

5. THE ANCIENT ONES:
Zonder al te veel commentaar- Roadburn heeft elk jaar enkele Eerbiedwaardige Grijsaards te gast en zorgt ook daar voor een mix van verplichte kost en aangename verrassingen.

KILLING JOKE
We zijn niet echt fan, en toch kijken we hier retehard naar uit. Dat mag te denken geven hoe “incontournable” Jaz Coleman en Co zijn geworden. Dat mag volstaan.
KONG
Ah, de jaren negentig. Toen Kong wel elke week ergens te lande leek te staan met hun veelbesproken quadrofonische opstelling. Dus het wordt een weerzien met een ouwe vriend, en die zijn altijd welkom.
JAY MASCIS
Het gebeurt niet al te vaak dat je Jay Mascis in deze contreien aan het werk ziet met z’n stoner nevenproject Witch. Maar we zijn nog véél benieuwder naar de zonder twijfel tandensmeltende jamsessie die hij zal houden met het virtuoso-combo Earthless.
SLEEP
U leest dit, u behoeft geen verdere uitleg.
LEAF HOUND
Ouwe stonerglorie- het is altijd een dubbeltje op z’n kant. Maken de knarren er met hun weggeblowde harses een potje van, of is het een formidabele blast from the past? In elk geval: ze brengen hun meesterwerk ‘Growers Of Mushroom’, goeie reden om dié nog eens onder het stof uit te halen.

SPECIALE VERMELDINGEN:

HORS CATEGORIE: YOB, en verder geen commentaar.
Behalve misschien om te zeggen dat hoofdman Mike Scheidt te elfder ure nog is toegevoegd aan de line-up met een akoestische solo-set. Zijn album verschijnt binnenkort bij Thrill Jockey. Overbodig te stellen dat we zeer benieuwd zijn.
BELGSTE BAND: Alkerdeel.
We vonden ze nergens in de oplijsting terug, maar we weten dat ze er spelen en dat is voldoende. Binnenkort in uw Gonzo, en volgende week zomaar even op Roadburn! Faut le faire, of zoals de heren zelf zouden zeggen: jemoejtmodoen.
ROSTE GITARISTE: Jucifer.
Niet bepaald een combo waarvan de Youtubes ons spoorslags de plaatjes doen zoeken. Maar de helft van het duo is een weergaloze rosse gitariste, en het oog wil ook wat- zeker op een festival waar meer dan vier vijfde van de bands bestaat uit langharig vententuig met een baard. Dus heren organisatoren: dank voor Jucifer!
GEWELDIGSTE/ONNOZELSTE NAAM: Admiral sir Cloudesly Shovell.
Oftewel: Whimsical! The band. Ze spelen psych die zo Brits is dat ie zwarte thee met melk zweet, en die klinkt niet slecht. Wat we niet zullen zeggen van de bandnaam, want daar zijn we nog niet uit. Gek en geniaal, of gewoon gek? In elk geval intrigerend genoeg om een kijkje te gaan nemen.

Why Not? Festival

FESTIVAL: Why not?

De derde editie van het spontane en toegankelijke ‘underground’ festival Why Not? vindt van 23-25 maart plaats in W139 (Amsterdam). Naar eigen zeggen moet je erbij zijn voor de lange rij bij de deur en de leuke kassadames, maar wij kijken toch vooral uit naar het werk ‘Loie Fuller’ van Ola Maciejewska over de negentiende-eeuwse Amerikaanse danspionier die gigantische robots creëerde van zelfgemaakte jurken, ‘The Critical Piece’ van Jochen Stechmann die een dans creëerde als reactie op een bestaande recensie, de diverse interventies van performer Willi Dorner en de installatie ‘Silent Dancer’ waarbij telkens één persoon wild kan gaan dansen op muziek die alleen te beluisteren is via een koptelefoon. Ik dans wel met mezelf… so, why not?

WIN!WIN!WIN!
Wat? 3 x 2 kaartjes voor een avond naar keuze.
Hoe? Mail je naam en adres naar klikenwin@gonzocircus.com met het antwoord op de vraag op welk liedje jij wel met jezelf zou willen dansen.

Strange Boys

CONCERT: Incubated #16

We geven ook 3 x 2 kaartjes weg voor alweer een nieuwe Incubated: de maandelijkse fijnproeversavond van Incubate in Paradox, Tilburg. Tijdens Incubated #16op 5 april kun je luisteren naar de Amerikaanse band Strange Boys – die haar mix van garage rock, blues en country laat horen – en de Eindhovense band Woody & Paul die zich laat inspireren door Alan Lomax.

WIN!WIN!WIN!
Wat? 3 x 2 kaartjes voor Incubated #16.
Hoe? Mail voor 28 maart je naam, adres naar klikenwin@gonzocircus.com.

WIN WIN WIN

WIN: Wat? 2 x 3 kaarten voor het optreden van Library Tapes en Sleepingdog op Incubated 14. Hoe? Mail voor 27 januari je naam, onder vermelding van ¨Library Tapes¨, naar klikenwin@gonzocircus.com

Ook al is het even behelpen met een streaminglink, het lastige nevenverschijnsel wentelde zich comfortabel in de spaarse slowcore van Luik en pamperde het lege gevoel. Luik doet qua geluid meteen denken aan de uitgepuurde traagheid van Codeine, de stem van spilfiguur Lukas Dikker roept herinneringen op aan Geoff Farina (Karate). Goed gezelschap waar de band zich dan ook uitermate bij  thuis voelt.

Echt vernieuwend kan je hun sound niet noemen. Of opwindend. Integendeel, Luik kan je afdoen als redelijk saai, vervelend en ‘perfect voer voor tienerliefdesverdriet’. Als je oppervlakkig luistert. Maar zodra je je wentelt in hun songs, in hun wereld van bescheiden blues, ontdek je een van de mooiere Nederlandse undergroundacts.

Het is dan ook met enige trots dat Incubate Luik van een plaatsje voorzag als support voor de Schotse bard Malcolm Middelton. Een week voor de release van ‘Owls’ lijkt het broodje gebakken voor de jonge Rotterdammers die eerder al dingen probeerden met Eklin, Bebe Fang en Bonne Aparte. In het echt, op een podium, is de band zo ver nog niet. De hechtheid van de songs dwarrelt een beetje verloren op het voor hen te grote podium van Paradox. De mini-drumkit en de strakke bas houden de songstructuren in bedwang, maar weten geen blijf met hun kunnen wanneer een outro te uitgebreid wordt uitgepuurd en gefriemeld. Alsof elk bandlid van Luik alleen nog maar zijn eigen melodielijn kent, niet weet wat Lukas van plan is, en dan doelloos rondtuurt op zoek naar opvang. Zodra de band weet hoe zij elkaar moeten op- een aanvullen zullen zij één van de mooiere liveacts van de Lage Landen kunnen worden.

Malcolm Middleton daarentegen heeft al muzikale spannendere tijden beleefd als gitarist bij Arab Strap. Ook dit Schots duo wist met verdriet en pech in de liefde een indrukwekkende discografie bijeen te schrijven die door hun soloprojecten nadien onderdrukt worden. Aidan Moffat en Malcolm Middleton zijn het typische voorbeeld van ‘som der delen’. Apart lijkt niemand van hen er echt muzikaal gedurfd uit te springen.

Aidan moppelt over zijn vele seksuele verzetjes, Malcolm gaat als een troubadour met zijn liefdesverleden om. Een pijnlijk verleden waar hij vorig jaar met zijn huwelijk een einde aan breidde. Waarbij hij ook openlijk toegeeft dat hij enkel oude songs zal spelen want ‘sinds ik getrouwd ben ik gelukkig en kan ik geen liedjes meer schrijven’. Dit soort humoristische kwinkslagen voert Malcolm na elk nummer opnieuw op. Leuk in het begin, maar wanneer hij zijn grappen begint te mompelen, verdwijnt ook de glimlach bij het grote publiek. Net zoals de zin om naar zijn akoestische songs te luisteren. Leuk voor even, maar al snel treed verveling op. De eerder zo stille zaal verliest zijn aandacht. Het babbelen weerklinkt luider dan Malcolms’ gitaar, iets wat hem ook opvalt. Maar in al zijn schuchterheid blijft hij gewoon verder zijn ding doen, beetje mompelen, liedje zingen en alles aankondigen als ‘this is my last song’. Net wanneer hij besluit er toch nog veel meer te zingen, valt op hoe leeg Paradox gelopen is en beweegt ook ondergetekende zich naar de deur.

De kleine groep fans beleefden een topavond. Al de rest onthoudt enkel Luik als naam voor 2012.

[Show as slideshow]

Foto’s: Tjeerd Van Eerve

Still uit Peter & The Farm

Broderick verbleef in mei dit jaar tien dagen in bioboerderij ’t Schop in Hilvarenbeek, waar hij hielp met alle daar voorkomende klussen – van het ter wereld brengen van een kalf tot de slacht – en ondertussen inspiratie opdeed voor nieuw werk. Het resultaat van de residency was uiteindelijk iets magerder dan Incubate wellicht gehoopt had; hij schreef er twee liedjes en een korte piano-instrumental, en er werd een film van 20 minuten geschoten. Niet verkeerd, maar Broderick schreef ook al eens een compleet album in 3 dagen.

Still uit Peter & The Farm

Enfin, de kwantiteit-kwestie even latend voor wat hij is; het optreden dat hij tijdens Incubate gaf in ’t Schop was prachtig, de liedjes die hij er debuteerde eveneens, en ook de korte film, die bij een optreden van Broderick in de Catharinakerk in première ging, is zeer de moeite waard. En gelukkig tonen ze bij Incubate weer eens hun liefde voor open source en delen: de film in kwestie, ‘Peter & The Farm’, is nu te zien op hun website. Twintig minuten prachtige, soms indringende beelden van het boerderijleven, vergezeld van Broderick op zijn meest folky.  Een prachtig document van een mooi project. Wij zeggen: ga dat zien!

Bekijk ‘Peter & The Farm’ op de website van Incubate

Als eerste werd het podium betreden door Night Beast, een trio dat uiterlijk zo uit een afdeling van Tour Of Duty lijkt te zijn gevallen. Te grote legerjas, daarop een enorme button en daarboven een iets wat gedrogeerde blik achter een bos van verward haar. Night Beast heeft de vintage uitstraling in ieder geval perfect in orde. Anders is dat met de apparatuur. Bij aanvang blijkt het pedalenblok niet in orde, wat meteen voor een vertraging en ongemakkelijk moment zorgt. Als dat echter is verholpen, trapt Night Beast de garagedeuren open met ronkende en rammelende rock. Een hoopvol begin, maar gedurende het half uur dat het trio speelt, blijkt dat de heren vergeten zijn de handrem los te zetten. Hoewel vermakelijk komt de jaren 1960 garagerock van het drietal nooit echt opgang. Het is eerder de geur van een brandende motor dan van brandend rubber die de band omschrijft. En zelfs als de bassist het publiek in tuimelt (meer vallen dan springen), mist Night Beast de sensatie om meer te worden dan een leuke opwarmer. Geen foute noot gevallen en de verveling ook niet toegeslagen, maar over een week vergeten.

Geheel anders is dat met The Black Angels. Om de auto analogie doortrekken, gaat bij dit vijftal de handrem er wel af zonder een significante verandering in de snelheid. Maar daar waar het voorprogramma voortdurend tegen een begrenzing leek te botsen, verkiest The Black Angels er voor te cruisen. De motor prachtig rammelend op een constant toerental met hier en daar een kleine versnelling. Het kwintet passeert in een kleine anderhalf uur invloeden variërend van Spacemen 3, Spiritualized tot The Jesus And Mary Chain en Joy Division, maar anders dan het gros van de revivalbands weet The Black Angels er werkelijk een eigen draai aan te geven. Natuurlijk is er de referentie aan The Doors, vooral door het uiterlijk maar soms ook de stem van voorman Alex Maas. Nooit is deze echter de leidraad. The Black Angels broeit en laat een al zwetende zaal uit de poriën gutsen. Veel van Phospene Dream komt voorbij, niet altijd even sterk als op de plaat, maar zeker overtuigend. Eenduidige en gerichte vintage, raak en pakkend, als een perfect opgeknapte ’69 Chevy. Aangevuld met wat moderne middelen en versie olie voor de eigen stijl en souplesse. En met zeer passende koplampen, maar daar zou ik deze keer niets over zeggen.

013, 9 september 2011, Tilburg

Ons aanbod:

a) een groot landhuis in de buurt van Maastricht (het prachtige Heuvelland), voor max. 10 personen. Ideaal voor een vriendengroep die er een weekendje erop uit wilt of voor wie graag fietst en/of wandelt. Met verse groenten en fruit uit de tuin. Er is een bbq, hangmat, open haard en internet. In de buurt zijn ook een zwembad, diverse goede restaurants en vele bezienswaardigheden. Beschikbaar tussen 11 en 18 september.

b) een loft-appartement in een oude fabriek op 5 min. van het centrum van Amsterdam, geschikt voor max. 4 personen.

Wij zoeken 1 of 2 huizen in Tilburg tussen 15 en 18 september voor max. 7 personen, met internet (liefst wifi)

Uiteraard respecteren we je eigendommen (en hopen van jou hetzelfde). En we brengen onze eigen handdoeken en slaapzakken mee.

Ben je geïnteresseerd? Mail ons!

Kwamen, want sinds de jaren ’60 verlaat ook in Brabant het katholicisme de harten van de gelovigen, maar tradities en volksgeloof blijven. En dus ook de volkskathedralen, de centra van deze volksbeleving. Een volksbeleving die op vrijdag 27 mei centreerde rond de presentatie van Maria Kapel, de uitwerking van Ben Chasny’s ervaringen een jaar geleden in het kader van Glocal; het globale regionale project van Incubate. Een serene en intense avond in een woonkamer waar God de ruimte reeds had verlaten, maar de Geest nog niet.

Toeval – of, meer waarschijnlijk, een goede planning van de heren Incubate – wil dat Peter Broderick momenteel in Hilvarenbeek op ecologische boerderij ’t Schop verblijft. Tien dagen lang ruikt hij aan het Brabantse landleven in het kader van Glocal, zoals Ben Chasny een jaar terug langs de kapellen trok. Aan hem de opdracht om de dienst in de Ursulinenkapel te openen. Dat doet hij met vijf liefelijke werken. Broderick bijt nergens, maar de multi-instrumentalist levert muzikaal technisch perfect werk af, maar kan onderstaande niet raken. Alleen het moment dat Broderick de viool onder de kin schuift om midden tussen het publiek de zaal bespelen, komt er wat spanning in de set die echter geen moment slecht is. Broderick – bijgestaan door een zekere Laura – sluit af met een werk dat de afgelopen week is ontstaan. Hiermee onderschrijft hij – (wellicht) onbedoeld – de totale vervreemding van de stadsmens met het platteland, die een conversatie probeert aan te gaan met de koeien, kalveren en schapen op ’t Schop. Een mooie opener, maar niet direct memorabel.

Dat wordt de tweede helft van de avond wel. Na een voordracht van Paul Spapens – de man die Ben Chasny vorig jaar rondleidde langs Mariakapellen – over opkomst en verval van het Rijke Roomsche Leven en de daarbij horende Volkskathedralen is de bühne aan Six Organs Of Admittance. Terwijl het fallusvormige glas-in-lood steeds minder licht van buiten binnen laat, neemt Ben Chasny ons de eerste drie nummers mee op pad door het Brabantse land. Langs de Maria-verering, brandende waxinelichtjes, herdenkingskapellen en volksreligie.

Geen liefelijke dromerigheid bij Chasny, maar directe beelden. De spanning tussen ontkerkelijking en de centrale plaats van de Mariakapel in de Brabantse gemeenschap. Het is haast alsof je half Tilburg traditioneel langs de snoepjeskraam bij de Hasseltse Kapel ziet schuifelen. Zoetigheid en daarna Maria, Maria en daarna zoetigheid. Chasny houdt het echter op drie vanwege de technische complexiteit en omdat we ze allemaal al in de Pauluskerk hebben gehoord tijdens Incubate het afgelopen jaar. Daarna volgt Shelter From The Ash, meesterlijk uitgevoerd. De Amerikaan is in vorm, een enkele slip daargelaten, beheersen zijn vingers magie. Een magie waarin voortdurend ruimte is voor scheuren, schuiven en krassen. In een set die voortdurend de aandacht vast houdt. Van iedereen. Six Organs Of Admittance is een van de sterren die de free folk momenteel te bieden heeft. Een ster die zich duidelijk thuis voelt in Tilburg, en daarmee ongedwongen kan spelen. Mocht er nog iemand in de zaal zijn geweest die zich niet had voorgenomen de lp Maria Kapel te kopen; hij of zij is na de eerste drie nummers snel overtuigt. Een lp die na het optreden grof aftrek kent. Helaas zelfs aan het eind van de avond niet meer te krijgen is. Een goed teken, maar niet zo voor ondergetekende die helaas net achter het net vist. Een goed teken en goede graadmeter voor de show, waarin hij zijn laatste twee bezoekjes aan Tilburg met verve overtrof.