Santiago Lascurain

Vervolgens beginnen we ons muzikaal dieet van de dag met een zwaar liflafje: Santiago Lascurain is een getalenteerde experimenteel-akoestische gitarist, die ons aanvankelijk wat té hard wil overdonderen met zijn technisch kunnen. Daardoor verworden de eerste twee composities die hij brengt wat te zeer tot kunstjes kijken- leuk om te zien wat voor aparte geluiden je allemaal uit een gitaar kan halen waar die niet voor dient, maar de afstand tussen de intens geconcentreerde artiest en alvast ondergetekende blijft even te groot om op te gaan in het resultaat. Tijdens de tweede helft echter verrast Santiago met eerst een zeer spaarse, op flageoletten gebaseerde drone die op den duur allures krijgt van de minimalistische Aphex Twin. Zijn laatste uitvoering gaat terug de abstracte kant op, maar vindt wederom een beheerste balans tussen virtuositeit en inleving. We verlaten de zaal als een tevreden klant.

De oorspronkelijke Amerikaanse folk- gedeeltelijk door Alan Lomax voor de eeuwigheid vastgelegd maar soms zelfs uitsluitend mondeling overgeleverd- is recent weer helemaal onder de aandacht. Films als ‘Winter’s Bone‘ en ‘White Lightnin’‘ werpen een blik op de cultuur waar deze muziek mee is verbonden, en je hoort de invloed opduiken bij bands die er nieuwe elementen aan toevoegen (bvb. USX die er drones onder mengen). Met de jonge bard Sam Amidon wordt ons een mix beloofd van Appalachenfolk en Nick Drake, begeleid op banjo en gitaar. Voeg er nog een snuif John Martyn (die fluwelen stem) en heel oude Smog aan toe, kruiden met de heel eigen humor van Amidon en het publiek wordt helemaal betoverd. Amidon balanceert soms op het randje van alomtegenwoordige inhoudsloze ironie- met non sequitur verhalen over kosmische kippen of een spontane freejazzpersiflage op de banjo- maar het gaat gelukkig nooit over de schreef. In de finale wordt de cover van R. Kelly‘s ‘Relief’ door iedereen inclusief het barpersoneel meegezongen. Maar goed dat er door het rookverbod steeds minder rokers zijn, anders waren er misschien voor het eerst aanstekers de lucht in gegaan in de Paradox. En toen verscheen Jezus en het barpersoneel deelde gratis bier uit en het was vrede tot 22u05 en Nick Drake leeft.

Sylvain Chauveau

De Franse componist en multi-instrumentalist Sylvain Chauveau gunt zichzelf minder ruimte voor interactie met het publiek. Zijn tribute aan The Smiths bestaat uit een lange subtiele track gemaakt met geprepareerde gitaar, zoemende speakers en oosterse percussie. Zo word het publiek gedwongen tot stil luisteren, maar dat blijkt geen probleem. Geen gekwebbel aan de bar, en volle aandacht voor alle kleine geluidjes die hij in zijn muziek verwerkt. Chauveaus stem doet bij tijd en wijle denken aan David Sylvian. Alleen jammer dat de Paradox niet de allerintiemste setting biedt waardoor de muziek van Chauveau niet helemaal tot zijn recht komt en geen trance induceert. Wat er ook van zij: wie het gemist heeft krijgt een herkansing op het Rewire festival begin november.

We kunnen nu zeggen dat we een band hebben gezien die Anne Frank Zappa heet. Vinden we nog steeds een fenomenale naam. Jammer dat ze zo’n verwaarloosbare trashpunk spelen. Niettemin: de T-shirt met de mashup waar de naam naar verwijst, die zouden we nog steeds kopen.

Over Screaming Females wat later op de avond kunnen we overigens even kort zijn: doet ons erg denken aan Shocking Blue. Niet slecht gedaan, maar niet shocking dus.

Aura Noir

Ondertussen is in de 013 al een heftig metalfestijn aan de gang, en wanneer ons ter ore komt dat we met Obliteration alvast een topper van het festival hebben gemist, besluiten we daar in elk geval de apotheose te gaan meemaken. Die wordt verzorgd door de Noorse extreme metal van Aura Noir- samengesteld uit een allegaartje van plaatselijke blackmetalers (uit ondermeer Gorgoroth en Mayhem) die in deze bezetting rechtstreeks hun inspiratie halen uit vroege thrash à la Kreator. Gitarist Carl-Michael Eide (Aggressor voor de vrienden) ziet er trouwens uit als de broer van Clement Peerens (sorry Nederlandse vrienden, inside Belgenjoke! dv), spreekt zoals Lemmy zingt, en zingt zoals Lemmy klinkt na vijf pakken Marlboro en twee flessen Jack’s. De sfeer zit er helemaal in, en dat is vooral te wijten aan de werkelijke onstopbare stortvloed aan killer riffs die worden afgevuurd- helemaal zoals het dit soort ongein betaamt. We voelen ons helemaal een vent wanneer we de zaal verlaten, en als een echte vent parkeren we ons voor de rest van de avond op het terras van de Cul-de-Sac met een pint en veel kletspraat.

]]> http://www.gonzocircus.com/gonzo-goes-incubate-2011-donderdag-15-september/feed/ 0 http://www.gonzocircus.com/barbeque-in-tilburg/ http://www.gonzocircus.com/barbeque-in-tilburg/#comments Sun, 20 Sep 2009 19:25:54 +0000 Ge Huismans http://www.gonzocircus.com/?p=1948

Klappen mocht pas na het vierde nummer, maar wisten wij veel! De oude meester Hermann Nitsch boog zich zelfs even over de reling van het oksaal in de Pauluskerk om de idioten die na het tweede nummer durfden te applaudiseren, even vermanend toe te spreken. Wat hij niet wist, was dat het een poging van het publiek was om een levensteken te krijgen van de orgelier in de verre hoogte. Sommige orgeltonen werden zodanig lang aangehouden dat menigeen zich bezorgd afvroeg of de 71-jarige niet dood voorover op het klavier was gevallen. Dat bleek niet het geval, dus de komende dagen mag hij de goegemeente nog de gordijnen injagen met zijn ‘Aktion’ die al zoveel ophef veroorzaakte in het Tilburgse.

De vrijdag begon met een uitrustsessie in het park van Tilburgs grootste verzekeraar. Om 14.30 uur startte in De Nieuwe Vorst, een mooi theater met een aangenaam cafe en binnentuin, de lezing van Andrew Keen. Voor een bijna volledig gevulde zaal (opmerkelijk op een zonnige dag als deze) herhaalde hij in grote, grove lijnen de boodschap uit zijn boek ‘Cult of the Amateur’. Een boodschap die ons in principe kon bekoren: de waarde van een digitale copie is gelijk nul, zodat de scheppende kunstenaar op zoek moet naar een ander verdienmodel waarbij interactie tussen mensen weer belangrijk is, middels lezingen en concerten; internet heeft voor grote democratisering van meningsuiting gezorgd, maar het meeste dat daar te lezen is, is crap.

Ongenuanceerd was zijn stelling in die mate, dat in de niches, waar waarde aan producten wordt toegevoegd met vinyluitgaven, opmerkelijke verpakkingen, gelimiteerde uitgaven en dergelijke, zijn stelling niet opgaat. Dergelijke niches voor muziekliefhebbers floreren namelijk. De stelling copie=waarde nul gaat vooral op voor de mainstream cultuur die zich richt op de muziekconsument. Deze kannibalisering van de mainstrean is enkel toe te juichen.

Een andere stelling waar we het niet mee eens waren, betrof het ‘verdwijnen van de middle man’; dat is de partij (journalist, tijdschrift, uitgever, ed) die als een soort filter tussen producent en consument staat. Natuurlijk zorgt internet ervoor dat het mogelijk is dat producent en consument met elkaar in direkte verbinding komen – en vaak is dat ook goed. Maar op een door overvloed gekenmerkte ‘markt’ als die van cultuur blijft het volgens ons nodig dat er ‘middle men’ zijn die het koren van het kaf scheiden, zie bijvoorbeeld onze rubriek ‘Vizier’ op de site en in het tijdschrift. Dat de rol van deze middle man verandert van ‘onaantastbare expert’ naar ‘iemand van ons naar wie we eens moeten luisteren’, is enkel toe te juichen. De discussie in het tweede deel richtte zich met name op de rol van de ‘middle man’, waarbij enkel meningen over en weer de revue passeerden.

Het avondprogramma begon voor ons met Core of the Coalman, een eenling die met zijn viool en effectapparaten (mooie) herinneringen opriep aan Tony Conrad (de kolenman is ook nog te zien tijdens Impakt in Utrecht).

In NS16 was het vervolgens Lasse Marhaug die met twee companen Manheim en Jon Wesseltoft zeer indrukwekkende noise-orkanen in gang zette – gebaseerd op het werk van Hermann Nitsch – die zonder oordopjes niet te verdragen waren. De dopjes filterden echter de helft van het geluidsspectrum weg, wat de vraag opriep over het waarom van muziek zo luid dat oordopjes nodig zijn. Jammer was wel dat de oude heer zelf niet aanwezig was om te horen wat de jonge garde in zijn naam aanrichtte.

In diezelfde ruimte speelde even later The Caretaker een set die zowel herinneringen aan Aphex Twin als Erik Satie opriep. De sfeer was speciaal: de ruimte was geheel donker, bijna iedereen was gaan zitten en staarde naar de einder of in zijn eigen ziel. James Kirby was in een meterkast gekropen om zijn zet te spelen, zodat we nooit zullen weten of het een live-set of een cdtje was waarop we ons lieten wegdrijven.

Om de hoek, in de Extase, speelde rond het middernachtelijke uur de Ierse black metalband Altar of Plagues een uitstekende set vol verwijzingen naar Mayhem (waarvoor ze openden tijdens hun Europese tour) en Wolves in the Throne Room.