Mount Eerie – Natte pijnbomen, mist en een donker bos

Mount Eerie is een spookachtige muzikale reis door flarden herinneringen. Phil Elverum, het brein achter dit soloproject, is een muzikant die graag verdwaalt in zijn dromen, maar tegelijkertijd stevig geworteld is in zijn thuisstad Anacortes.

Mount Eerie

Mount Eerie is een berg op het idyllische Fidalgo Island, in het noorden van de staat Washington. Dit eiland herbergt ook de kleine stad Anacortes, het thuishonk van Phil Elverum (30). Het stadje speelt een grote rol in zijn werk: “Als ik nummers schrijf, is Anacortes de plek waar het in mijn gedachten plaatsvindt. Dit lees je letterlijk terug in de teksten.”
Elverum vergaarde eerder roem onder het pseudoniem The Microphones, waarvan vooral het album ‘The glow, pt. 2’ goed werd ontvangen. Het laatste album van The Microphones heette ‘Mount Eerie’, een naam die Elverum vanaf dit punt als artiestennaam zou gebruiken. De naam verwijst natuurlijk naar de berg zelf, maar is tevens een prachtige symbolische omschrijving van zijn muziek. “Mount Eerie klinkt mysterieus, groots en fors, net als mijn muziek”, aldus Elverum zelf.
Er duiken wel vaker geografische verwijzingen op in zijn werk. Ook voegde hij al eerder een ‘e’ toe in zijn achternaam Elvrum, om te verwijzen naar het Noorse plaatsje Elverum. Vanwaar al die aandacht voor geografie? “In 2009 is het, in de Verenigde Staten tenminste, erg moeilijk voor mensen om waarde aan hun locatie toe te kennen. Iedereen reist rond en is op internet te vinden, terwijl alle steden steeds meer op elkaar gaan lijken. Ik vind het belangrijk dat we onthouden waar iets vandaan komt.”

Zachte wind

Mount Eerie bracht meerdere albums uit op K Records, het welbekende onafhankelijke label uit Olympia, Washington. In 2004 startte Elverum zijn eigen label, P.W. Elverum & Sun, Ltd. “Het begon eigenlijk als een experiment. Ik wilde zien of het mogelijk was, of het veel tijd in beslag zou nemen.” Het label runnen kost Elverum inderdaad veel tijd, omdat hij praktisch alles zelf doet, tot het verpakken van de platen aan toe. “Ik streef naar de meest nauwkeurige representatie van het idee dat ik in mijn hoofd heb. Het is lastig om dit naar derden te communiceren, dus doe ik het liever zelf. Maar noem het alsjeblieft niet perfectionistisch, want dat vind ik beschamend”, lacht hij. “Het is inmiddels deel geworden van het creatieve proces. Zelfs praktische bezigheden als het updaten van mijn website vind ik leuk om te doen.”
Ondanks dat hij de zakelijke bezigheden nu voor eigen rekening neemt, blijft Elverum als muzikant op zijn gevoel werken. “Ik hou me niet bezig met releasedatums en ga op tour als ik het idee heb dat het daar tijd voor is. Veel artiesten spelen dan nummers van hun laatste album, maar ik speel nieuwe nummers meteen nadat ze geschreven zijn. Tegen de tijd dat de plaat dan uit is, ben ik ze beu en speel ik alweer nieuwe dingen.” Hij pakt dit nu voor het eerst anders aan bij de tour voor zijn recent uitgebrachte album ‘Wind’s Poem’, waarbij hij, eveneens voor het eerst, op het podium vergezeld zal zijn van een band. “Ik had een band nodig om deze nummers live te spelen. Ik speel ze ook wel solo, maar dan in een compleet andere versie. Nu voelen de nummers echt als het album zelf; we hebben synthesizers, grote versterkers en zelfs een gong. Veel herrie maken is erg bevredigend voor mij als artiest. Al weet ik niet of dat ook voor het publiek geldt.” Elverum wilde al langere tijd toeren met een band, maar kreeg het organisatorisch niet voor elkaar. Op het moment van spreken heeft hij net een kleine tour in Californië achter de rug en maakt hij zich op voor een langere tour door de Verenigde Staten. “Wellicht komen we ook naar Europa volgend jaar, dat zijn we nu aan het uitzoeken. Dat wordt dan hopelijk februari of april.”

Optredens

08 april 2010: Kortrijk (BE), De Kreun – www.dekreun.be
09 april 2010: Groningen (NL), Vera – www.vera-groningen.nl
10 april 2010: Rotterdam (NL), Motel Mozaique Festival – www.motelmozaique.nl
11 april 2010: Brussel (BE), Domino Festival – www.abconcerts.be

Het Utrechtse festival Le Guess Who? is aan zijn derde editie toe en verlegt de bakens: niet alleen Canadese muziek, maar ook andere interessante muziekscenes, discussies en workshops. Je kunt het festivalprogramma op eigen houtje ontdekken, of met de tips van de Gonzo (circus)-redactie. En we zorgen natuurlijk ook voor je festivaluitrusting!

Bibio

Bibio - Ambivalence Avenue

Al zie je maar een paar concerten per jaar, dan moet je Bibio zeker meepikken. Onze recensent Alex van der Hulst schrijft over de nieuwste cd ‘Ambivalence Avenue’: “Iedereen hoort er iets anders in. Ik moest nog even denken aan Prefuse 73 samen met de School Of Seven Bells. Anderen komen met Gravenhurst of Autechre. De enige constante invloed die immer wordt genoemd, is Boards Of Canada. Dat is dan ook de groep waar Bibio, ook bekend als Stephen Wilkinson, door is geobsedeerd, zo zegt hij zelf. En de waardering is wederzijds. Maar Bibio heeft allang geen referenties meer nodig. Hij is zelf de referentie voor de komende jaren. ‘Ambivalence Avenue’ is een fantastische plaat waar hij wisselt tussen folk, elektronica en gitaarloops. Het titelnummer doet denken aan ‘Chromaky Dreamcoat’ van Board of Canada’s ‘The Campfire Headphase’. ‘Jealous Of Roses’ klinkt als een soort maffe bewerking van Randy Crawford’s ‘Street Life’, terwijl de tweede helft van ‘Dwrcan’ bijna net zo mooi is als ‘Girl/Boy Song’ van Aphex Twin. Dit is zo’n album waar het helemaal niet uitmaakt dat de muziek aan andere muziek doet denken. Door de speciale sfeer is het een prettige herkenningsreis. Na het beluisteren van ‘Ambivalence Avenue’ kun je niet anders dan van Bibio houden. Al koop je maar een handjevol albums per jaar, zorg dat je dit album koopt!” En dus naar het concert gaat op Le Guess Who?

Ook te ontdekken/beleven/beluisteren

Alexander Tucker

Tucker staat met één been in de oude, welhaast middeleeuwse folk en met het andere in drones en minimal music. Zijn muziek is traag, vol repetitie en heeft altijd een voelbare dreiging in zich. Alsof Stephen O’Malley fingerpickt over een Steve Reich-backing, en daar af en toe eens met bedeesde stem een liedje bij zingt: en ja, dat klinkt heel goed.

Six Organs of Admittance

Deze band behoort tot de tot op heden naamloze stroming van singer/songwriters voor wie het liedje eigenlijk niet zo gek belangrijk is, maar de productie des te meer. Zie ook Mount Eerie verder in deze editie. Het zachtjes gezongen liedje is het vertrekpunt voor een dikke laag ruis en drones, alsof deze kluizenaars eindelijk het warme nest hebben gevonden. Prevelend, schuw en magistraal.

The Dodos

The Dodos doet wat heel veel bands al vijftig jaar doen, maar dan met net die gekte en overtuiging die maakt dat je dat geen moer meer interesseert, maar dat je gewoon vol overgave meeschreeuwt met hun onweerstaanbare popliedjes. Gitaar, vibrafoon en een verraderlijk virtuoze drummer. Lees het interview uit Gonzo (circus) #91 hier.

Jason Molina/Will Johnson

Will Johnson en Jason Molina zijn de stratenmakers van de Amerikaanse alt.country scene. Prachtige, sluimerende americana maken is immers ook gewoon hard werken. De uitgebreide output van beide heren toont goudeerlijk de droefheid van alledag, gezongen met stemmen waar je stil van wordt.

Aa (Big A, Little a)

Aa (Big A, Little a) bewijst dat er nog altijd leven zit in het oude idee van de drumband. Niet door stompzinnig om djembés te slaan, maar door flink in de acid gedoopte noise à la Liars en Black Dice uit je drumstel te beuken. Muziek waar het kind in je afwisselend erg blij en doodsbang van wordt.

The Field

The Field maakt het soort minimal techno dat minimal techno haters kan overtuigen. Zo subtiel en verfijnd zijn zijn producties, zo betoverend en verslavend zijn melodieën en zo ongemerkt maar onweerstaanbaar bereiken ze hun effect.

Festivaluitrusting

1. Le Guess Who? vindt plaats van 26 tot 30 november in Utrecht. Alle info: www.leguesswho.nl.

2. Gonzo (circus) mag 5 x 2 kaartjes voor een avond naar keuze weggeven. Ga naar Klik & Win.

3. Tijdens Le Guess Who? zal een workshop muziekinstrumenten bouwen plaatsvinden onder leiding van Yuri Landman – Lees het interview in Gonzo (circus) #93

4. Lees het interview met Alexander Tucker in Gonzo (circus) #90 en luister naar de track ‘Veins to the Sky’ op de bijhorende Mind The Gap-cd #77.

5. Lees het interview met The Dodos uit Gonzo (circus) #91 hier.

6. En vergeet A Place To Bury Strangers niet… maar dat wist je al!

Terwijl om ons heen mensen, dieren, banken, en zelfs halve economieën omvallen, gaat Gonzo (circus) door met het signaleren, interpreteren en recenseren van waardevolle, interessante en ‘duurzame’ culturele uitingen. U geeft ons daarin grotendeels gelijk, zo bleek uit de reacties die we ontvingen na onze eerste vernieuwde editie. En als het aan ons ligt, gaan we daar de komende jaren – gedreven door interesse en niet door hebzucht – ook stug mee door.

Eén van de alom gehoorde klachten, zeker uit de hoek van de mainstreamcultuur, is dat men(sen) niet meer wil(len) betalen voor cultuur. Op pagina 24 nuanceert luitist Jozef van Wissem dat: zelfs albums die hij als gratis download aanbiedt, worden na een concert gretig aangeschaft door het publiek. Maar hij voegt dan ook iets toe aan het kale product geluidsdrager: ‘emotie’. Zo zijn de hoezen meestal kleine kunstwerkjes, is er een directe interactie tussen artiest en publiek, en bedraagt de prijs van de cd ‘slechts’ tien euro. Dat is heel andere koek dan de twintig euro die je betaalt bij de merchandise-afdeling na een stadionconcert.

Van groot belang daarbij is ook het doelpubliek: waar van Wissem met name muziekliefhebbers trekt, vullen de stadions zich over het algemeen met  muziekconsumenten. En op die muziekconsument richt het gemiddelde mainstreamlabel zich; juist deze labels komen in de problemen nu de waarde van een digitale kopie de nul nadert. Labels die zich echter vol passie storten op nichemarkten, of die muziekliefhebbers verblijden met speciale vinyluitgaven of opmerkelijke verpakkingen, floreren.

Zowel journalist Matt Mason (zie pagina 54) als de Amerikaanse auteur Andrew Keen (in zijn boek ‘The Cult of the Amateur’) stelt dat de kunstenaar juist geld kan verdienen met lezingen en live-concerten. Dat doet deugt: de interactie tussen de  scheppende mens en zijn publiek staat daardoor weer centraal. En het geld komt grotendeels ten goede aan de kunstenaar zelf (in de vorm van uitkoopsommen en cd-verkoop), en niet bij de kantoorklerk die kennis noch liefde voor muziek tentoonspreidt.

Genoemde Andrew Keen spreekt veel over het verdwijnen van de ‘middle men’. Dat is de partij (journalist, distributeur, label) die als een filter tussen producent en ‘consument’ staat. Internet kan er voor zorgen dat producent en ‘consument’ direct met elkaar in contact komen – vaak is dat ook goed. Op een door overvloed gekenmerkte ‘markt’ als die van cultuur blijft het volgens ons echter nodig dat er ‘middle men’ zijn die het koren van het kaf scheiden. De rol als ‘middle (wo)men’ vult Gonzo (circus) in door – onder meer – de onderwerpkeuze (deze keer opvallend veel Nederlanders), de samenhang tussen de artikelen én onze tweemaandelijkse selectie initiatieven en releases die de moeite waard zijn, zoals te vinden in de rubriek ‘Vizier’ – zowel op onze flink vernieuwde website als in het tijdschrift.

Voor de redactie,

(gh)

Netwaves

Natuurlijk konden we u geen artikel bieden over het fenomeen netlabels, zonder u ook te laten proeven van de muziek die u daar zoal kan vinden. We gingen daarom aankloppen bij de bezielers van het Leuvense netlabel-radioprogramma Netwaves op Radio Scorpio. Daar wordt wekelijks enkel vrije en tóch kwalitatieve muziek gedraaid. Ook verzorgen de makers elke woensdag een dj-avond in het plaatselijke muziekcafé Apéro (de ‘Sabamloze woensdagen’), en timmeren ze met allerhande initiatieven aan de weg voor de ‘copyleft’-beweging, zoals onlangs nog met het ‘Kopiefeest’ in samenwerking met de Leuvense stadsbibliotheek. Begin oktober mochten ze dan ook het land vertegenwoordigen met een plek op het internationale Netaudio-evenement in Berlijn (zie www.netaudioberlin.de). We waren bij hen dan ook aan het juiste adres voor een mooie compilatie, die de veelzijdigheid van netlabels kan aantonen.

Netwaver Michel Berghs selecteerde voor ons een twintigtal tracks die u hier kunt downloaden:

• Downloadpagina: www.archive.org/details/nwscomp003
• Downloadlink: www.archive.org/compress/nwscomp003

Hier vindt u de tracklisting, met telkens een link naar waar u het betreffende nummer kan terugvinden. Let ook op de specifieke Creative Commons-link die elk nummer meekrijgt. Deze bepaalt onder welke voorwaarden het nummer werd uitgebracht.

We laten Michel zelf zijn keuze verantwoorden: “Ik heb de compilatie een beetje als een wereldreis opgevat. Dat is niet zo moeilijk als je met netlabels bezig bent, het is zelfs eigen aan het beestje. Het cliché wil dat internetmuziek vooral gemaakt wordt door eenzame slaapkamermuzikanten die dan allemaal mislukte techno zouden fabriceren. Die stelling wordt door de netlabelcultuur ontkracht. Hier gaat het vooral om de punkfilosofie, DIY. Deze idee wordt weliswaar makkelijker bereikt middels een computer dan met een volledig combo muzikanten. Daarom is er misschien meer elektronica dan gitaar te vinden, maar er zijn ook uitzonderingen.

Er worden geen beperkingen opgelegd door een management.  En men hoeft al helemaal geen rekening te houden met verkoopcijfers, noch met modes. Dit onafhankelijke karakter zorgt leuke muzikale verrassingen. Oordeel vooral zelf! Veel plezier met deze bloemlezing.”

U vindt Netwaves online: www.netwaves.org

Tracklist

1. Titel: He Sings To Me
   Artiest: Anois
   Release: [aer017] Tree House Whispers
   Netwaves: “Aerotone uit het sprookjesachtig klinkende Poing (Duitsland) is het label bij uitstek voor minimal pop.”
   aerotone.300l600.de/index.php?id=8,145,0,0,1,0
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
2. Titel: Soirée Libre
   Artiest: Bacalao
   Release: [MIDI23] Living Animals
   Netwaves: “Netlabels zouden niet bestaan zonder de hulp van de eerste gamers die op hun Commodores en Atari’s sounds bijeen prutsten. Het genre heet tegenwoordig 8bit.”
   www.midinetterecords.net/midi23.html
   www.myspace.com/bacalao_ch
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
3. Titel: Drive My Car
   Artiest: Merlune & Daakoon
   Release: [DWK036] No Place Like Home
   Netwaves: “Het Bulgaarse Dusted Wax Kingdom is gespecialiseerd in het recycleren van oude jazz- en easy-listeningplaten.”
   www.archive.org/details/DWK036
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
4. Titel: Los Mushashos
   Artiest: Esdlcp
   Release: [pn044] Junta de vecinos
   Netwaves: “Moest het aan de traditionele labels liggen, dan bleef folk nog altijd voor toeristen. Het Chileense netlabel Pueblo Nuevo moedigt de jeugd aan om te experimenteren met het voorvaderlijke erfgoed.”
   www.archive.org/details/pn044
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
5. Titel: carcrash
   Artiest: brunk
   Release: [WM092] insert coins to continue
   Netwaves: “De Gentenaar Bert Vanden Berghe met een release op het Nederlandse Weirdo Music netlabel, bekend om zijn geschifte pop en avant-jazz, of is het geschifte jazz en avant-pop?”
   www.archive.org/details/WM092
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
6. Titel: Better Then Way Too Post-Rock
   Artiest: Nic Bommarito
   Release: [12rec.058] Harp Fragments
   Netwaves: “Weinig gitaarmuziek in de netlabelwereld, maar het Keulense 12rec is degelijk gespecialiseerd in de indietronic, lo-fi, minimal pop en post-rock hoofdzakelijk voortgebracht middels getokkel op het zessnarig instrument.”
   www.archive.org/details/12rec.058
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
7. Titel: Break 57
   Artiest: iambic
   Release: [FR001] Echos
   Netwaves: “Iambic a.k.a. Guy Andrews publiceert  in eigen beheer op netlabel Frisk Records. Speelde op 8 oktober op het netaudio festival in Berlijn. Een frisse mix van electronische en traditionele instrumenten, ergens tussen nu-jazz, postrock en ambient.”
   www.archive.org/details/Iambic-Echos
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
8. Titel: Introduction from the Cosmic Machineguns
   Artiest: Pigeons & Crazy Porridgemakers
   Release: [ca280] Le Voyage
   Netwaves: “Het Russische Clinical Archives zit al aan release nr. 316. CA is gespecialiseerd in avant-garde jazz, maar releaset af en toe ook alternatieve rock, of psychedelische retro-krautrock zoals hier.”
   www.archive.org/details/ca280_pcp
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
9. Titel: Oi till you want
   Artiest: Arrogalla feat. Claudia Aru Carreras
   Release: [LCL17] Exotic animals in the scrub
   Netwaves: “Nog maar eens het bewijs dat netlabels geen grenzen kennen, ook geen muzikale: dit is Sardeense folk vermengd met reggae. Het label wordt beheerd in Montpellier, Frankrijk.”
   www.archive.org/details/lcl17ArrogallaExoticAnimalsInTheScrub
   CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
10. Titel: Hate
    Artiest: Coffin Cadillac
    Release: [YESNO 028] Off the Road
    Netwaves: “Punk uit Yogyakarta, Indonesia.”
    www.archive.org/details/yesno028
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
11. Titel: Nadine Goes Hollywood
    Artiest: Julian Winter
    Release: [petitejolie006] L’art pour l’art
    Netwaves: “Een Franse heruitvinding van de popmuziek, met een klein hoekje eraf.”
    www.archive.org/details/petitejolie006
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-sa
12. Titel: Escape Artist
    Artiest: Backwater Planet
    Release: [iD.052] iD.Allstars: because best things are free (Edition Drum n Bass)
    Netwaves: “Backwater Planet stond in juni nog een thuismatch te spelen op Cologne Commons, een 2-daags congres/festival in Keulen. De stad is namelijk de thuisbasis voor het iDEOLOGY label, gespecialiseerd in hip-hop, lounge, disco, trip-hop en breakbeat. In één woord: urban.”
    www.ideology.de/archives/audio000222.php
    cologne-commons.de/musikfestival/339-backwater-planet
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
13. Titel: What Makes Us Human
    Artiest: Sinter
    Release: [hm03] Crust
    Netwaves: “Dubstep valt er niet met de bosjes op te rapen in het netlabelwereldje, maar af en toe duikt het weleens op, zoals hier op het Siberische Heavy Mental. Sinter is afkomstig uit Novosibirsk.”
    www.archive.org/details/heavymental.ru_hm03
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
14. Titel: Enki
    Artiest: Sgnl_fltr
    Release: [YkYk017] Mtnada
    Netwaves: “Geen electronica zonder epicentrum Berlijn te passeren. Het label Yuki Yaki is een natte droom voor wie in bits en bytes componeert.”
    www.archive.org/details/YkYk017
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
15. Titel: bella giacchetta
    Artiest: 5$man
    Release: [HWR-013] lavori domestici 2
    Netwaves: “Intelli-funk op het Italiaanse Homework Records (Bologna).”
    www.homeworkrecords.net
    www.myspace.com/fivedollarman
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
16. Titel: Qlimatiq
    Artiest: Orange Sun
    Release: [L&C 04] Load and clear compilation
    Netwave: “Een Italiaan op het Waalse Load & Clear (Louvain-la-Neuve). De track klinkt dan ook als Charleroi in de jaren 80.”
    www.load-and-clear.net/page20.html
    www.myspace.com/orangesun23
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
17. Titel: The Thing About Mr Bulle
    Artiest: Vadim Svoboda
    Release: [Les11] Plastic Guitar Chords
    Netwave: “Lessizmore  is een Brussels label en gelieerd met de befaamde boite, de Fuse. Opgericht door Fuse resident DJ Pierre and Jessica Bossuyt in October 2005. Deze track is een vreemde combinatie van microhouse en boogiewoogie.”
    www.archive.org/details/les11
    www.myspace.com/music4addicted
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
18. Titel: Orangle Balloon
    Artiest: Chromatic Flights
    Release: [mtk211] Favorite Cat
    Netwaves: “De godfather van de netlabels, Monotonik, mag niet ontbreken. Is gespecialiseerd in lo-fi organische electronica, ik noem het organitronic. Dit is een soloproject van Kyle Wyss uit Florida, wiens band Blind Man’s Colour getekend zit bij Kanine Records (Grizzly Bear) en werd getipt door Kanye West.”
    www.archive.org/details/mtk211
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
19. Titel: minimalTunesia
    Artiest: AGF
    Release: [xs-58b] Past Present Future
    Netwaves: “XS Records is een Portugees netlabel onder leiding van de muzikant Tiago Morgado. Het werd opgestart in 2008, met de bedoeling zijn eigen werk te verspreiden, maar ook om een netwerk te creëren voor het stimuleren en promoten van gratis online muziek.”
    www.archive.org/details/xs58bXsRecordsPastPresentAndFuturemeditationOnTheAsceticRoleOf
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd
20. Titel: And After All Their Troubles
    Artiest: The Sundog Project
    Release: [enrmp205] The Vanhalia Project / The Sundog Project
    Netwaves: “Het Portugese enoughrecords is gespecialiseerd in leftfield electronica en scheve poprock.”
    www.archive.org/details/enrmp205_the_vanhalia_project___the_sundog_project_-_the_vanhalia_project___the_sundog_project
    CC: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd

De manier waarop we muziek en cultuur consumeren is de afgelopen vijftien jaar onherkenbaar veranderd. Maar dit is slechts het begin. Of dat goed of slecht nieuws is, hangt er grotendeels van af met wie u spreekt. De gevestigde industrie beeft op haar grondvesten, de nieuwkomers staan te popelen om het roer over te nemen. Soms zijn ze hun tijd zo ver vooruit, dat wat ze doen koudweg als ‘illegaal’ wordt bestempeld.

U kent ons: wij nemen geen genoegen met halve waarheden. En dus zal Gonzo (circus) zich in de komende nummers buigen over een aantal hete hangijzers in de discussie over de toekomst van onze cultuur.

In deze aflevering: de vrije muziek van netlabels, en journalist Matt Mason over piraterij.

Tinariwen - Imidiwan: Companions

Mag ik me aan een boude voorspelling wagen? Welaan dan hier komt ze: de toekomst van de rock-’n-roll ligt in West-Afrika, meer bepaald in Mali. Het is intussen al lang het cliché voorbij dat daar de bakermat ligt van de blues en dus ook van de rock. Maar wat ze daar dit jaar aan moois op ons hebben afgevuurd, is niet min: Amadou & Mariam onder leiding van Damon Albarn, het ronduit prachtige ‘Seya’ van diva Oumou Sangaré en nu dus ‘Imidiwan: Companions’ van Tinariwen. De bende rockende en dichtende Touaregs hebben al een heel parcours afgelegd, van opstandige guerillero’s tot rocksterren, en dit is zonder meer hun meesterwerk tot nu. Donkere, melodieuze gitaren, wijdse en introspectieve melodieën, prachtige beheerste stemmen. Je herkent de structuren van wijlen Ali Farka Touré, maar dan nog veel donkerder en voller. Dit is de plaat waarvoor John Lee Hooker en James Brown zouden willen opstaan uit de dood en terugkeren naar Afrika. Dit overstijgt de term wereldmuziek. Dit is, kortom, een van dé platen van het jaar in om het even welk genre.

Meer info

Label: Independiente
www.tinariwen.com

Leyland Kirby - Sadly, The Future Is Not What It Was

Lang voor er sprake was van mash-ups en Jason Forrest nog geen cultstatus in beperkte kring had, was V/Vm de luis in de pels van de popmuziek, de snoeiharde variant van Negativland. Vooral in zijn vroegere thuisbasis Engeland zorgde V/Vm met zijn groteske remixen van Chris De Burgh, Frankie Goes To Hollywood en ook Aphex Twin voor nogal wat controverse. De herriestoker van weleer, het moet een jeugdzonde zijn geweest, heet Kirby Leyland en bouwde als The Caretaker een solide reputatie op in de wereld van de donkere soundscapes en de moderne klassieke muziek. Wie labels als Miasmah, Type, Western Vinyl en Kesh kent weet in welke contreien Leyland vertoeft. Na meer dan twintig jaar brengt Leyland nu zijn officiële debuutplaat uit. A work in progress, zo kan men zijn pièce d’oeuvre nog het best omschrijven. Wat begonnen is als één plaat, groeide uit tot een omvangrijk werk dat over drie cd’s breedvoerig wordt uitgesmeerd. ‘Sadly’ is de perfecte soundtrack bij een avondwandeling door mistige berglandschappen, het kille geluid van de doodsklokken in een Roemeense vervallen kerk. Het equivalent van een donkere kerker. Leyland is meer nog dan een uitzonderlijk muzikant – omfloerste soundscapes, donkere drones, en heel soms een moment een lichtpunt in het donker – een meesterlijke verteller die steeds opnieuw je aandacht weet vast te houden. ‘Sadly’ is een plaat die je als een sluimerend bacterie in je ijle hoofd en wankele lijft vasthecht. Zonder enige schroom mag Leyland zijn plaats naast William Basinski en Deathprod opeisen. Het is volle maan. Het gehuil van de wolven weerklinkt in de verte. Vijf sterren. Een klassieker is geboren.

Meer info

Label: History Always Favours The Winners

Danny Saul - Harsh, Final.

Soms wil het regenen in september. Vandaag gebeurde het. Op de laatste dag van de maand. Kantelmoment. Twijfels. Met mijn handen achter de rug stond ik voor het raam en keek over de vale skyline van mijn stad. Een gebroken bouwwerf, een verhaal dat nooit echt vorm krijgt. Ik denk aan mijn geliefden en koester het zonlicht, warme vlekken op mijn huid. Gisteren heb ik ‘Harsh, Final’ van Danny Saul ontdekt. Ze lag verscholen tussen een stapel platen. Ik heb ze opgepikt, haast achteloos, en een dag later koester ik ze als een kleine diamant, als een groot geluk dat me plots overviel, als zonnestralen op de laatste regendag van het jaar. Nooit meer druppels op mijn huid. Ik heb alles losgelaten, heb het openingsnummer in een loopje laten lopen, tot ik elk detail kende. Ik heb met mondjesmaat geproefd, gesmaakt. Ik noem het pas sinds een uur een medicijn, mijn persoonlijke kuur. Tegengif. Ik lees zijn biografie, ze leest als een klein avontuur, als een kort verhaal. Danny Saul speelt gitaar, weinig, zoals alles weinig is op ‘Harsh, Final!’. Spaarzaam en minimaal, wat rest is de essentie. Saul is deel van Liondaler, zijn persoonlijk verbond met Greg Haines, ook hier weet hij dat weinig soms overdadig veel kan zijn. Ik luister naar de zanglijn in ‘My Escape’, ze is gedrenkt in een bad van sputterende elektronica, het is een gevecht, met de klanken om hem heen, met zijn emoties. Hij doet me vaak denken aan Mark Hollis van Talk Talk en aan Coil op die zeldzame dag dat ook in hun leven de zon hoog stond. Soms wil het regenen in september.

Meer info

Label: White Box
www.whiteboxrecordings.co.uk

Angus MacLise

Dertig jaar geleden overleed Angus MacLise, de ‘Pete Best’ van The Velvet Underground: de drummer die werd vervangen vóór de doorbraak (Pete Best speelde bij de oerversie van The Beatles, red.). In 1965 startte MacLise bij de Velvets via John Cale, zijn roommate en collega bij La MonteYoungs ‘Theater of Eternal Music’. Als stereotiepe beatnik was Angus bongospeler. Met The Velvet Underground speelde hij livemuziek bij films van Andy Warhol. Er zijn geen officiële Velvet-opnames waarop hij te horen is, zodat de zeldzame bootlegs inclusief MacLise voor verzamelaars goud waard zijn.
MacLise was ook een multimedia pionier. Hij experimenteerde met muziek, film (onder meer Jack Smith) en poëzie onder meer John Giorno). Via hem smeedden de Velvets banden met de avant-garde. Het typeert MacLise dat hij brak met Lou Reed & Co voor hun eerste officiële optreden, omdat hij vond dat de groep toegaf aan de commercie. Hij werd vervangen door Maureen Tucker en zo ontstond de klassieke bezetting die iedereen beschouwt als dé Velvet Underground.
Hun paden kruisten elkaar echter weer toen MacLise voor twee optredens een door hepatitis gevelde Lou Reed verving. MacLise merkte dat de groep een kleine, enthousiaste aanhang had verworven, zonder dat het artistieke had moeten wijken voor het commerciële. Omdat hij daar wel mee kon leven, wilde hij zich terug ‘officieel’ bij de groep aansluiten. Lou Reed weigerde. MacLise had wel talent, maar kon geen afspraken nakomen. Toch was hij de kwaadste niet: als hij voor een optreden een half uur te laat kwam opdagen, compenseerde hij dat na het optreden met een bongo-solo van een half uur.
Na zijn ontslag reisde MacLise de wereld rond, en bleef muzikaal actief. Werkpaard MacLise stortte zich op de calligrafie, herwerkte Monteverdi’s opera ‘Orfeo’ en richtte een literair tijdschrift op. Hij vestigde zich in Nepal. Geïnspireerd door het Tibetaans mysticisme creëerde hij muziek gebaseerd op drones, waar John Cale ook al zo tuk op was. MacLise werd een adept van de occultist Aleister Crowley en was bezig aan een filmscript naar Crowleys ‘Diary of a Drug Fiend’, toen hij in 1979 in Kathmandu stierf aan tbc. MacLise’s zoon Ossian is trouwens de eerste westerling die door monniken werd (h)erkend als de reïncarnatie van een Tibetaanse Lama.