Incubate 2011: Strange Boys

Cultfest
Utrecht, 8-10 juni

Cultfest is een crowdsourced en funded festival, een samenwerkingsverband van culturele collectieven, wetenschappers, coaches, ondernemers en megalomaan veel individuen. Het festival vindt plaats aan de werven en in de kelder van de Oudegracht in Utrecht van vrijdag 8 tot en met zondag 10 juni 2012. Je kunt je zelfs nog aanmelden om deel te nemen aan het festival.
http://cultfest.nl/

Sleazefest
Wijk aan Zee, 15 juni

Guitar Wolf zal acte de presence zal geven! Verwacht naast dit legendarische Japanse powertrio, deze Ramones uit ‘t land van de rijzende zon, een tsunami aan hipshakin’ rock&roll met onder meer en onder andere: Traumahelikopter, Vrouwen zijn OK!, Low Point Drains, Adolf Butler, de Spaties & YEAH!!!

Verder zijn er special guests (o.a. de über charmante Gloomy Pussies) en dj’s (oa Saskia Rocks, Zlammer, Bone en Mappe) die je om de oren slaan met de sexieste rock&roll, exotica, beat en garagepunk allertijden. Dit alles uiteraard op gepaste wijze begeleid door vuurwerk, koud bier, tequila en soulfood! De eerste band begint om 21.00 uur, de laatste als de zon opkomt. Wees er snel bij want vol is vol.
http://www.sleazefest.nl/

Cactus Festival
Brugge, 6, 7, 8 juli #31

Het Cactusfestival is een driedaags muziekfestival in de Belgische stad Brugge, georganiseerd door Cactus Muziekcentrum. Het vindt plaats het tweede weekend van juli, in het Minnewaterpark. Onder het motto ‘Hear, See, Feel the World’ biedt Cactusfestival dit jaar een dagtrip naar het universum van o.a. Daniel Lanois, Zita, Swoon Group, Absynthe Minded, SX, Vintage Trouble en vele anderen.
http://www.cactusfestival.be/2012/

8Bahn
Ede, 6, 7 en 8 juli.

8Bahn is vijf jaar geleden in het leven geroepen om de markt in Oost Nederland te bestormen met vooruitstrevende elektronische programmeringen in house, techno en al haar verwanten. Vanuit Unitas Wageningen werd al snel Luxor Live Arnhem als nieuwe thuisbasis gekozen. Twee dagen en twee nachten kunnen bezoekers genieten van een progressieve programmering en de fijne camping naast het terrein. Een greep uit de programmering: Robert Hood, Innervisions special ft. Âme LIVE & Marcus Worgull, Coki, Africa HiTech, Butane en Levon Vincent.
http://www.8bahn.nl

Dour
Dour, 12-15 juli, #24

Het is smerig, het is fantastisch, het is een roes. Dour blijft ook dit jaar weer met voorsprong het meest eclectische festival voor underground live muziek in België en wijde omtrek. Veel elektronica, maar ook rock, metal of hiphop- en een opmerkelijk aanbod aan hardcore en reggae. Vier dagen feest de klok rond, ver van de beschaving. Geprogrammeerd zijn: Adam Beyer, The Computers, Spector, Roscoe, The Flaming Lips, UBUNTU Soundsystem, Red Fang en bezoek op de website de rest van het programma.

Zonnige Sfeer @ Dour 2011

www.dourfestival.be/nl

Rock Herk
Olmenhofpark in Herk-de-Stad, 13 en 14 juli, #30

Twee podia gevuld met alternatieve namen, twee dagen lang in het idyllische Olmenhofpark. Op 13 juli is er vooral aandacht voor dance in allerlei vormen; op 14 juli veel gitaren, hardcorebands, shoegaze, noise en indierock. Raveonetters, Gallows, Architects, The Death Sets, While She Sleeps, Polaroid Fiction en meer.
http://www.rockherk.be

Recyclart presenteert: Holidays festival
Verschillende locaties in Brussel, 1 juli – 31 juli, #8

Zes weken lang zal elke donderdag en vrijdagavond rond het station Kapellekerk aan de rand van de Brusselse Marollenbuurt het jaarlijkse Holidays festival plaatsvinden. De kern van het programma verenigt het stedelijke en het tribale; het volkse en het hippe; ontspanning en kunst. Zo zullen er optredens zijn van elektronica tot fusion en wereldse artiesten (gratis op donderdag). Daarnaast ook gratis films, workshops, een kleding ruilbeurs, wekelijkse jogging, een publieke kapper en hondenwasser en zelfs een publieke broodoven! Vakantie in eigen stad voor de thuisblijvers met onder andere Pain Publik, Cycloperativa, Jeroen Hollander & Michel Hubert.
www.recyclart.be

Incubate

Tilburg, 10 tot 16 september

Ook wel Gonzo(circus) in festival vorm genoemd. Dit festival zal, zoals elk jaar, weer oeverloos door ons voorbeschouwd en gerecenseerd worden. Incubate is een jaarlijks multidisciplinaire festival in Tilburg.  Met een programma boordevol muziek, film en visuele kunst brengt het meer dan 200 artiesten met het publiek  in aanraking. Van black metal tot improviserende jazz, Incubate heeft het allemaal. Artiesten waarvoor wij alvast in onze handen wrijven: Nils Frahm, Simon Reynolds en Black Dice. Damo Suzuki, Laibach, Desolated en New Lows.
www.incubate.org

Incubate

En dit is natuurlijk nog maar een tipje van de sluier van wat er allemaal nog komen gaat deze zomer. Wij hebben er in ieder geval zin in..

Een goed festival biedt je een capsule waarin je voor even los komt van tijd en ruimte. Waarin het niet uitmaakt of je je in het heden, verleden of de toekomst bevindt, waarin ruimte andere vormen aanneemt. In het verleden onderzocht Sonic Acts reeds uitgebreid de relatie tussen ruimte, geluid, wetenschap en kunsten. Voor deze veertiende editie werd ‘tijd’ gekozen als onderscheidende factor. Lichtjes duizelig en met een verward tijdsbesef – zoals bij een jetlag die optreedt na een transatlantische vlucht – verlieten we zondagavond omstreeks middernacht de Amsterdamse Paradiso. Was het werkelijk al zondagavond en wat hadden we nu de voorbije vier dagen gezien, gehoord, gedacht en ervaren? We pikken er nog enkele tijd-verruimende ervaringen uit.

‘Reis door de tijd: kunst’

Never a Foot Too Far, Even (Daïchi Saïto)

Uit het educatieve kinderboek ‘Reis door de tijd: kunst’ leerden we ooit de geschiedenis van ‘tijd’ als motief in schilderkunst van de middeleeuwen tot aan Dalí’s ‘The Persistence of Memory’ (1931) kennen. Tijd en het vervlieden ervan, herinneringen en de listige vervormingen ervan door tijd, hebben kunstenaars reeds eeuwenlang geïnspireerd, zo ook de acht + twee kunstenaars die voor deze expositie in het Amsterdamse NIMK werden geselecteerd.

Het onbetwiste en dominante hoogtepunt was Mark Fells installatie ‘Factoid #3’. Het geluid – diepe pulsen – resoneerde door het hele NIMK en overstemde de andere kunstwerken. Ook visueel gaf het kunstwerk de bezoekers een mokerslag. In een donkere ruimte wordt een aan het plafond opgehangen ballon – niet bepaald een hard voorwerp – door een ventilator telkens opnieuw – volgens een ritmisch patroon – de ruimte in geslingerd als een boksbal die jou aanvalt, telkens begeleid door een dreun en een lichtflits van een stroboscoop. Dat maakt het geheel een bedreigende en claustrofobische ervaring. De ‘beweging’ herinnerde ons aan Olafur Eliassons ‘Water Pendulum’ (2010), waarvan ‘Factoid#3’ een soort duistere tegenhanger kan zijn.

Nog meer reminiscenties riep het werk van de Duitse kunstenaar Philipp Lachenmann bij ons op. In zijn al wat oudere werken ‘Space_Surrogate I (Dubai)’ en ‘Space_Surrogate II (GSG 9)’ – uit respectievelijk 2000 en 2003 – legt hij de vinger op een zeer zere wonde: het Duitse oorlogsverleden dat twee decennia in de doofpot werd gestopt tot het einde van de jaren 1960 weer aan de oppervlakte kwam. In het eerste werk refereert hij aan de vliegtuigkapingen door de RAF. Met een enkel beeld creëert hij een zinderde, extreem langzame film van een half uur. De trillingen suggereren het verloop van tijd, maar alles staat stil. Hetzelfde procedé herhaalt hij in de daartegenover geplaatste werk met een shot van 5 seconden dat hij uitrekt tot een film van 8 minuten. Hij toont daarin keurig geklede mannen van de Duitse antiterreurgroep GSG9; allen wandelend door een non-descripte straat, dossiers onder de arm. Visueel en thematisch balanceert dit werk tussen Johan Grimonprez’ ‘D-I-A-L History’ (1997) en David Claerbouts schijnbaar roerloze beelden, maar toch toont Lachemann een heel eigen benadering van tijd en herinnering, door het uitrekken van de beelden, het slechts langzaam slijten van pijnlijke souvenirs en trauma’s.

Desgevraagd verklaarde Daïchi Saïto tijdens de q&a bij de opening dat zijn werk helemaal niets met het thema van Sonic Acts XIV te maken had. Voor zijn ‘Never a Foot Too Far, Even’ (2011), een dubbele 16-mm projectie van ca. 13 minuten, plukte hij een scène uit een oude Kung Fu-film die hij extreem vertraagde en bewerkte. Een man bevindt zich in een omgeving waaruit hij maar niet kan ontsnappen, de enige verandering die optreedt zijn de kleuren die de kunstenaar op het beeld heeft aangebracht en de verschuivende overlap tussen de twee projecties.

De expositie in NIMK loopt nog tot 15 april 2012. Naast de acht kunstwerken in het kader van ‘Travelling Time’, toont het NIMK nog twee kunstwerken uit de eigen catalogus die aansluiten bij het thema: Guido van der Werves ‘Nummer 9’ (2008) [link naar oude gonzo] waarin hij op de Noordpool probeert het te winnen van tijd en ‘Kennemerduinen’ (2010) van het kunstenaarsduo Driessens & Verstappen, een time-lapse beeld van een van de mooiste stukjes Noord-Holland.

Optisch tijdsbedrog

Shutter Interface

Tijdens de voorbereidingen werd filmmaker Paul Sharits op de Sonic Acts-gastenlijst geplaatst. Een pijnlijke vergissing – hij overleed bijna twintig jaar geleden – of tekenend voor het blijvende enthousiasme voor zijn werk? Sonic Acts kon in ieder geval het recent gerestaureerde werk ‘Shutter Interface’ (1975, 16 mm, 32:50 min) vier dagen lang onafgebroken tonen in de kleine zaal van Paradiso. Dit hypnotische werk – dat als een hoogtepunt van de zogenaamde structuralistische film wordt gezien (tijdens de vorige editie toonde Sonic Acts Michael Snows ‘Wavelength’, dat andere meesterwerk) – bestaat uit vier projectoren die elk razendsnel wisselende monochrome kleurvlakken naast elkaar projecteren, samen zeven vlakken met ook nog eens vier verschillende soundtracks. Na verloop van tijd vloeien geluid, kleur en ruimte samen.

Dat gebeurde ook in enkele films die voorafgaand aan of tijdens de concerten werden getoond, zoals Bart Vegters ‘De Tijd’ (2008, 9 min, digitaal) – dit indrukwekkende werk van de vorig jaar overleden Vegter – kwam mooi tot zijn recht op het enorme scherm in Paradiso, maar wie er niet genoeg van krijgen kan de dvd kopen en de recensie van Robert Muis lezen in Gonzo (circus) #108. Onaangekondigd maar altijd leuk om terug te zien is ‘Adebar’ (1957, 16 mm, 69 sec) van filmmaker en verteller Peter Kubelka. Een ritmische montage van een ultrakorte sequentie – oorspronkelijk als reclamefilm bedoeld – waar menige hedendaagse videoclip schatplichtig aan is. Een mooie herontdekking vormde René Jodoins ‘Rectangle and Rectangles’ (1984, 35 mm, 8:29 min). De Engelse filmmaker Jodoin experimenteerde al vroeg met computer-gegenereerde animaties; en met ‘Rectangle and Rectangles’ zet hij de kijker flink op het verkeerde been, en stelt ons vragen of wat we ons menen te herinneren wat we gezien hebben, ook echt is was we hebbe gezien. Ook JJ Murphy onderzoekt dit probleem in de slotfilm ‘Print Generation’ (1973-1974, 16mm, 50 minuten). Wat eerst op een petrischaaltje met bacteriën lijkt, blijkt later een shot van een kind in de tuin te zijn en wat op een satellietbeeld van het nachtelijke wegennet in België lijkt, licht op tot een shot van een winkelpui. Als de beelden opnieuw donker worden gemaakt, duiken er ook hersenschimmen op in ons geheugen: wat stelden die dansende stipjes ook alweer voor? En is het belangrijk?

Stille tijd

Begin jaren 1950 introduceerde de Nederlandse historicus Jan Romein de notie van een ‘Algemeen Menselijk Patroon’ en het ‘Europees Menselijk Patroon’ als afwijking. Hij kwam tot die observatie na een verblijf in Indonesië. Eén van kernpunten van zijn stelling is dat in het ‘Algemeen Menselijk Patroon’ tijd een cyclisch concept is, terwijl in het ‘Europees Menselijk Patroon’ – ontstaan met de opkomst van het kapitalisme rond 1500 – tijd een lineair concept is geworden.Veel wetenschappelijke energie is nog niet verspild aan het diepgaand onderzoeken van deze hypothese. Maar de idee en vaak ook romantisering van een terugkeer naar een cyclisch tijdsbesef als wondermiddel voor ons gejaagd bestaan, is overal in onze samenleving aanwezig. Tijd en vooral gebrek aan tijd en het geweeklaag daarover – al dan niet als gevolg door een veranderende perceptie van wat ‘nuttige’ tijdsbesteding is – is een dagelijks ritueel geworden. En ook in diverse lezingen en gesprekken tijdens de Sonic Acts-conferentie was de spanning tussen lineair en cyclisch tijdsbesef aanwezig.

Brion Gysin met zijn Dreamachine

Het mooist werd dit geïllustreerd tijdens het ‘gesprek’ dat componist Bill Dietz had met wiskundige, filosofe en componiste CC Hennix (1948). Of gesprek… de immer onder prettige invloed verkerende CC Hennix – die haar mede-muzikanten zonder enig besef van tijd eindeloos liet repeteren – poneerde een aantal stellingen. Zo trok ze de historische betekenis van de avant-garde beweging waar ze deel van uitmaakte (met onder andere Henry Flynt) in twijfel, bestreed ze de idee dat we überhaupt begrijpen wat ‘geluid’ is en dat er nog nooit fundamenteel onderzoek naar de echte betekenis van ‘geluid’ is gedaan en stelde ze dat ‘geluid’ een instrument ‘moet’ zijn om ons denken te veranderen. En dat alleen een verandering van staat een besef van tijd met zich kan meebrengen. Als je van het ene stadium overgaat naar het andere, dan pas kun je het gevoel van tijd verliezen en kom je in een soort van ‘no time’ terecht. En met die woorden verliet ze de zaal. Een effect dat ook ontdekkingsreiziger, wetenschapper en auteur John Geiger – lees het meeslepende ‘The Third Man Factor’ – beschreef in zijn aansluitende lezing over de relatie tussen tijd en extreme ervaringen zoals Schackleton ervoer tijdens zijn Zuidpoolexpeditie in 1914-1916 en Brion Gisyn en William S. Burroughs opriepen met hun ‘dreamachine’. De bedoeling was om nieuwe gebieden te ontdekken, niet alleen in tijd en ruimte, maar ook in beelden. Alvast CC Hennix is erin geslaagd om ons tijdens haar optreden mee te slepen naar onbekend territorium.

Fundamenteel onderzoek

“Als de klok in een computer achterwaarts zou lopen, was de computer een koelkast”, zo grapte wetenschapshistoricus George Dyson – zoon van Freeman Dyson – aan het einde van zijn druk bijgewoonde openingslezing ‘No Time’. Hij ontvouwde de grillige ontstaansgeschiedenis van de computer zoals wij die kennen en de rol van tijd daarin. Cruciaal was de inbreng van de natuurkundige Alan Turing (1908-1954) die tijdens de Tweede Wereldoorlog ook een immense bijdrage heeft geleverd aan de geallieerde overwinning door het kraken van de Duitse enigma-code. Een meanderend verhaal van freewheelend fundamenteel wetenschappelijk onderzoek – niet gehinderd door het dominante nutsdenken van heden ten dage – dat ons niet alleen de computer maar helaas ook de atoombom heeft gebracht. Dyson – die hierover net zijn boek Turing’s Cathedral (2012) publiceerde – vertelde met typisch Angelsaksische flair over zijn onderwerp, maar ging bizar genoeg niet in op het tragische einde van Turing, die in 1954 zelfmoord pleegde na veroordeeld te zijn geweest voor een homoseksuele relatie en wiens volledige rehabilitatie door de Britse overheid nog steeds wordt geweigerd.

Een kritische houding tegenover tijd als lineair concept en daaraan verbonden negatieve houding ten opzichte van vooruitgang, kan je al snel aan anti-modernistische c.q. reactionaire kant doen belanden. In die hoek wordt ook de Engelse wetenschapshistoricus en prototype gentleman David Edgerton – niet geheel terecht – geplaatst. In zijn boek ‘The Shock of The Old, Technology and Global History since 1900’ (2006) haalt hij onze visie op vooruitgang – volgens hem bepaald door ideologie en onze gadget-geilheid die we verwarren met echte technologische ontwikkelingen – genadeloos onderuit. Onze perceptie dat we in de twintigste eeuw in een hoogtechnologische informatie-samenleving terecht zijn gekomen die de vorige tijd heeft weggevaagd, is volgens hem een misvatting; ook lo-tech ontwikkelingen zoals de rickshaw, golfplaten en paarden zijn volgens hem nog steeds even belangrijk als internet of lang minstens zo belangrijk gebleven. Edgerton pleit dus voor een herwaardering van elke geslaagde uitvinding en ziet zijn stelling bewezen door de terugkeer van de vinylplaat. Het contrast met de meer optimistische literatuurhistoricus Enda Duffy werkte erg goed: Duffy viel het op dat het woord ‘stress’ pas in de jaren 1930 zijn intrede maakte terwijl al sinds de eerste treinrit in 1825 zorgen bestonden over de ‘gevaarlijke versnelling’ in de samenleving en mogelijk ziekmakende effecten van de ‘onnatuurlijke tijdbeleving’ tijdens een treinrit op de mens, waarbij de notie van een ‘dagreis’ werd losgelaten. Duffy ziet echter niet alleen negatieve effecten op de menselijke conditie: ‘stress’, mobiliteit, versnelling hebben ook een vitaliserende kracht in de mens aangesproken die op zichzelf een drijfveer voor specifieke twintigste-eeuwse verschijnselen is geworden. Als we al stress hebben, is het ook omdat we dit zelf najagen.

Als we de tijd dan even stil willen zetten, trekken we ons vaak terug in stilte. ‘Noise’ of hard, niet-melodieus, repetitief geluid associëren we dan ook met stress, gevaar en afwijkend gedrag. Hillel Schwartz’ slotlezing – in de vorm van veertien sonnetten – zette aan het denken over de voorliefde bij Gonzo (circus) voor noise-muziek en waarom die in oren van anderen – van gestreste stiltezoekers die concertzalen uit de stad willen weren tot beleidsmakers – als bedreigend of irriterend wordt ervaren. Schwartz betoogde geheel poëtisch dat willen we tijd en verandering kunnen ervaren, we teringherrie net zo goed moeten waarderen als stilte.

Gezien: Sonic Acts, 23 t/m 26 februari 2012, De Balie, NIMK en Paradiso, Amsterdam

Meer foto’s vind je hier.

Fausto Romitelli

Het thema dat curator Claude Ledoux voor deze editie heeft gekozen – Altra Cosa – is zeer actueel: hij wil weg van massale culturele consumptie naar ‘relaties die gebaseerd zijn op luisteren en participeren, op geven en ondersteunen’. Composer in focus is de Italiaanse componist Fausto Romitelli (1963-2004), die opriep tot ‘een visionaire, obsessionele en gewelddadige kunst’, waarbij hij zich hevig verzette tegen de consumptiemaatschappij. Daarom zoekt Ars Musica dit jaar doelbewust de raakvlakken op met meer brutale ‘rock’ en elektronische muziek. Op 4 maart speelt het elektronische gitarenkwartet Zwerm in de Luikse Monos Galerie werk van o.a. Steve Reich. En Ensemble Balcon tracht ‘Elektrische Rock Demonen’ uit te drijven met zijn creatie en uitvoering van gesonoriseerde muziek. Op 9 en 10 maart is het de beurt aan Ictus & The New Silence (met o.a. contrabassist Koen Nutters) voor ‘This is not a popsong’ waarbij zij hedendaagse composities uitvoeren in een rockbezetting. Op 14 maart onderzoekt BL!NDMAN in Kwadratur #3 / Cube tijdens een ontdekkingstocht door het Brusselse Kaaitheater de relatie tussen klank, licht en architectuur. Op 18 maart vindt er een eerbetoon plaats aan Henri Pousseur (luister ook op Mind The Gap #94) met Japanse instrumenten.
DEZE WEDSTRIJD IS AFGESLOTEN

Peter Bruyn

Het onbetiste muzikale hoogtepunt voor mij was het project van CC Hennix + Chora(s)san Time-Court Mirage. Op het eerste gehoor (en gezicht) misschien wat zweverig, maar alles klopte en ik heb zelden zo’n gelaagde drone gehoord die geproduceerd werd door traditionele instrumenten.

En als we het toch over drones hebben: Andere topper voor mij was CM Von Hausswolff. Elektronisch in dit geval. Ik heb hem inmiddels al vaak gehoord, maar iedere keer weer buitencategorie in het genre. Zonder grappen of buitenissigheden weet hij met de soberst denkbare drone telkens weer te boeien.

Oscar Smit

Op een leeg podium zat sereen en soeverein de tachtigjarige Pauline Oliveros gevangen in een recht boven haar geplaatst spotlight. Met haar accordeon betoverde ze een muisstille zaal vol jonge mensen. Wat een arsenaal aan klanken haalde ze uit haar instrument. Een ware masterclass in deep listening.

De oude rot Joel Ryan had de Spaanse pianist Agusti Fernandez mee genomen. Deze bleek gaandeweg de set voor vuurwerk te zorgen. Hij kon razendsnel de toetsen bespelen maar ook het binnenwerk nam hij met onder andere houtblokjes onder handen. Deze versie van prepared piano werd door Joel Ryan door zijn elektronica gehaald waardoor een pianocompositie ontstond waar John Cage alleen van kon dromen: prepared electronics!

Maarten Schermer

Mark Fell gaat de tijd op zijn eigen wijze te lijf. In plaats van metronomische timing te gebruiken, meet hij de afstand tussen zijn beats in milliseconden, en varieert die volgens een systeem van metastability: toestanden die stabiel lijken, en dat tijdelijk ook zijn, maar uiteindelijk vervallen tot een volgende status-quo. Hetzelfde principe past Fell toe op de lengte van iedere puls, en op variaties in volume. Zo wordt de bezoeker meegesleept door clusters van hortende en stotende beats waarin patronen ontstaan of herkenbaar lijken, maar waarbij tegelijk constant onzeker is hoe de volgende seconde gaat klinken. De geluiden die hij daarbij gebruikt lijken allemaal ontleend aan vroege housemuziek, waarmee Fell deze avond het dichtst in de buurt komt van een Sonic danceact. Dansmuziek is iets wat Roly Porter ooit ook maakte, als helft van de dubsteppioniers Vex’d. Maar waar Fell de progressie zoekt in het ontleden van iedere maat, zocht Porter de vooruitgang in de diepte. Zijn debuutalbum ‘Aftertime’ was een zwaar bouwwerk van modern klassiek, industrial en IDM, waarin alleen de bassen nog aan zijn verleden refereerden. Een overweldigend werk, dat vanavond met zijn volle gewicht over de bezoekers heen rolt, zozeer dat af en toe de vraag rijst of de installatie van Paradiso alle basfrequenties wel aankan. Tegenover Porter worden de beelden van Rod Maclachlans ‘Megascope’ geprojecteerd, waarmee voorwerpen al ronddraaiend in extreme close-up worden getoond. Zo wordt een heel universum van details blootgelegd dat normaal verborgen blijft; een brok piepschuim transmuteert tot een abstract kunstwerk dat de aard van oppervlakte onderzoekt. Porters soms schrapende geluiden lijken in een andere dimensie precies hetzelfde te doen.

Eleh is een mysterie en doet zijn best dat te blijven. Zijn naam is onbekend, hij doet geen interviews, treedt amper op. Wanneer bij de Worm-shop in de kelder van Paradiso zijn nieuwe cd op blijkt te zijn, belooft verkoopster Mariette dat ze hem om meer exemplaren zal vragen als ze hem weer ziet – om vervolgens te constateren dat ze zich niet goed meer kan herinneren hoe hij er uit ziet. Ook op het podium blijft Eleh ongrijpbaar. Hij speelt in het donker, gehurkt in een hoek van het podium; met zijn rug naar het publiek is hij niet meer dan een vaag silhouet tegen de knipperende lichtjes van zijn apparatuur, net zichtbaar genoeg om met enige zekerheid te kunnen constateren dat hij inderdaad een man is. Door het gebrek aan visuele prikkels concentreer je je als luisteraar vanzelf volledig op de muziek: pure, vaak enkelvoudige analoge tonen die simpel lijken, maar een enorm complexe textuur hebben. Er is iets aan het geluid, misschien het ontbreken van frivoliteiten als galm of distortion, dat het ontdoet van een eigen, afzonderlijke ruimtelijkheid, waardoor het een bijna fysieke aanwezigheid krijgt in de nabijheid van de luisteraar. Sommige tonen klinken alsof je ze kunt vastpakken. Langzaam maar zeker vouwt onze aandacht om het geluid heen, en lijkt het gevoel van tijd, voor het eerst, werkelijk zoek.

Tamara van der Laarse

Carl Michael von Hausswolffs drones vrijdagavond in Paradiso vond ik wel intrigerend om te horen. De set van Eleh daarentegen deed pijn aan mijn oren, door de lage hertzfrequenties en oscillatoren waarbij ik niet in de zaal kon blijven. Gelukkig was er daarna nog Model 500, een live set met vier man  en uiteraard frontman Juan Atkins. Fijne Detroit-techno, met de herkenbare invloed van Kraftwerk. Leuk om te zien hoe deze toch wel typische, haast nostalgische dancemuziek wel aansloeg bij het jongere publiek.

Op zaterdag koos ik voor Ellen Fullmans Long String Instrument met daarbij op cello Okkyung Lee in het propvolle Atrium van Muziekgebouw aan ‘t IJ. Het stuk van drie kwartier vond ik persoonlijk iets te lang en ik stond niet op een goede plek waardoor de klanken niet sterk overkwamen, maar desalniettemin zeer mooi.

Ruth Timmermans

Het absolute hoogtepunt was CC Hennix + The Chora(s)san Time-Court Mirage. De setting, de uitstekende muzikanten zoals Hilary Jeffery en Robin Hayward en de intrigerende persoonlijkheid en stem van CC Hennix – uit zichzelf al een drone – zorgden voor de ultieme tijd-ruimte-muziek-ervaring. Na 20 minuutjes was je compleet vergeten dat er nog zoiets als een ‘buitenwereld’ bestond en was tijd verzonken tot ‘geen tijd’.

Lovenswaardig van Sonic Acts was ook om de bijna tachtigjarige Pauline Oliveros nog eens naar Nederland te halen. Deze pionierster van de elektronische muziek laat tegenwoordig haar klanken uit een accordeon rollen en afgezien van enkele mindere intermezzi blijven haar composities en het enthousiasme waarmee ze die blijft uitvoeren, imponeren. Een verdiende staande ovatie.

Andere hoogtepunten: Mark Fell, Roly Porter, Keith Fullerton Whitman, CM von Hausswolff, Ellen Fullmann & Okkyung Lee.

Lieve Gonzo (circus),

Een zwart gat heeft mij opgeslokt. De afgelopen dagen probeer ik met veel pijn en moeite mij aan haar bindende kracht te ontworstelen en boven te komen in een werkelijkheid die zich de echte schijnt te noemen. Maar het liefst kies ik de omgekeerde route, dieper naar binnen, naar het onverwachte, daar waar tijd lijkt te zijn opgelost en slechts zintuigen de omgeving registreren, maar waar ook het individu wordt uitgewist en ophoudt te bestaan.

Twee weken lang was tijd geen factor meer. Ik werd niet geleefd door noties van ochtend, avond of heden, verleden of toekomst. Het nu was geen moment maar een zintuigelijke ervaring. Op reis langs een willekeurig gekozen enfilade met als enige constante hun contrast. Met het binnen treden verandert de fase van leven door te worden vergast op een unieke ervaring in beeld, geluid en geur. Een reis door mijn geest via mijn zintuigen. Een ontmoeting met mijn diepere verlangens, mijn meest diepe angsten of gevoelens van walging. Het ervaren van het sublieme. Beelden versmelten.

Kille ijsvlakten waar immigranten aanspoelen op zoek naar een vulva. Oma maakt muziek met keukengerei waarop de ontaarde pubers dansen terwijl ze Braziliaanse porno met lange nagels kijken, Een donker Argentijns binnenland verleent in al haar traagheid onderdak aan een seksverslaafde terwijl de verminkte lichaamsdelen uit de hemel vallen.

Twee weken als medewerker aan het International Film Festival Rotterdam blijft lang je systeem beheersen. De mooie schijnwerkelijkheid kent zo veel verlokkingen dat je erin wilt blijven. Maar de plicht roept.

Helaas ben ik nog al mijn greep op de tijd kwijt is slapeloosheid een bekend fenomeen. Ik hoop op wat verruiming en verdieping van mijn begrip van tijd om weer in het nu te geraken. Ik hoop dit te mogen treffen op het verrukkelijke programma van SonicActs en in ‘Deep Time’ aansluiting te vinden, bij onder andere de meesterlijke C.M. von Hauswolff die hopelijk Paradiso weer op zijn grondvesten doet trillen en mij na het euforisch stijgen mij als zodanig weer op haar fundamenten neerzet.

Uw toegewijde lezer X.

WIN!WIN!WIN!: gratis kaartjes!

Pauline Oliveros (Foto: Pieter Kers)

Lezers van Gonzo (circus) mogen Sonic Acts XIV absoluut niet missen! En daarom bieden Sonic Acts en Gonzo (circus) 3 x 2 lezers de kans op om het vrijdagavond-programma in Paradiso bij te wonen: ‘Deep Time’ met o.a. Pauline Oliveros, Carl Michael von Hauswolff en Eleh.

DEZE WEDSTRIJD IS AFGELOPEN

WIN!WIN!WIN!: Limited edition-cd CC Hennix

CC Hennix & The Chora(s)san Time-Court Mirage - Live at the Grimm Museum (Important Records/Sonic Acts)

Ter gelegenheid van de veertiende editie van het Sonic Acts-Festival, dat van 23 tot en met 26 februari 2012 plaatsvindt in Amsterdam, hebben Sonic Acts en het bijzondere label Important Records de handen in elkaar geslagen voor een zeer beperkte uitgave van een Catherine Christer Hennix + The Chora(s)san Time-Court Mirage. De CD bevat een performance van Blues Dhikr Al-Salam (Blues Al Maqam), live opgenomen op 14 Augustus 2011 in het Grimm Museum in Berlijn. Featuring: Catherine Christer Hennix, Amelia Cuni, Robin Hayward, Hilary Jeffery en Michael Northam. Deze prachtige cd is nu verkrijgbaar via de shop van Sonic Acts.

DEZE WEDSTRIJD IS AFGELOPEN

Mark Bain, Disco for N/one

STRP-festival dat helemaal past bij het imago dat Eindhoven de laatste jaren met succes blijkt uit te bouwen vindt plaats op stadsgebied Strijp, waarop ook het Natlab staat. Kid Baltan experimenteerde er met de eerste elektronische muziek. In de expo-sectie van het STRP Festival heeft hij dit jaar ook een plekje gekregen, weliswaar onder zijn echte naam Dick Raaijmakers en met een projectie van zijn ‘Grafische Methode Fiets’. Naast een hoop andere pioniers en technologische artistieke breinen is hij opgenomen in de enorm ambitieuze tentoonstelling die het STRP-team toch duidelijk wat te hoog gegrepen was. Want STRP vond het wel eens een idee om voor de vijfde editie een halve eeuw Nederlandse media- en technologische kunst op een rijtje te zetten maar dat is uitgemond in een vrij onoverzichtelijk geheel van oud en nieuw en van interactief naast stilstaand waardoor een aantal ‘stilstaande’ werken, zoals de Disco for N/one van Mark Bain en de geprojecteerde documentaires over Gerrit van Bakels Tarim Machine of interviews met iconen uit de technologische kunstwereld in het niet verdwijnen. In tegenstelling tot een centrale kunstenaar, zoals Lawrence Malstaf vorig jaar, is nu dus gekozen voor een centraal thema. Nou ja, noem het een leidraad waarbinnen ruimte is voor veel uiteenlopend werk, waaronder wel degelijk een aantal zeer bezienswaardige stuks.

De expo die ook deze editie weer ondergebracht is in de rauwe Philips-fabriekshallen, is ingedeeld volgens drie periodes die verder niet chronologisch zijn aangehouden (waardoor het nut ervan ons een beetje ontgaat). De eerste periode is 1958-1980 en wordt in het programma omschreven als ‘de poëzie van de ethiek’. Deze wordt onder meer vertegenwoordigd door het typisch Nederlandse werk ‘Mill X Molen’ van Bert Schutter dat door zijn visuele schoonheid en eenvoud inderdaad een poëtisch bewijs is van de overlevingskans van mediakunst. Het werk bestaat uit twaalf tv-schermen die opgesteld zijn in een kruisvorm waardoor ze lijken op molenwieken in rust. Op die schermen zie je dan steeds een derde van een draaiende wiek voorbij draaien, zodat iedere rij steeds 1 wiek weergeeft. Maar doordat de geprojecteerde wieken bewegen over de gefixeerde schermen, verdwijnen ze af en toe uit beeld. Zo ontstaat een mooie simpele spanning tussen binnen en buiten beeld en tussen de kijker en het al dan niet tastbare ‘ding’.

3D pointillisme

Verder is bijvoorbeeld uit de derde periode 2000-2011, ‘de snelheid van de verbinding’, de première van Marnix de Nijs (1970) zijn ‘Exploded views 2.0’ indrukwekkend en van een aangename technologische schoonheid. Je kunt hierbij fysiek navigeren door een 3D-landschap dat aan elkaar is gebreid aan de hand van Flickr-foto’s die wereldwijd door toeristen werden geupload van trekpleisters als de Eiffeltoren. Je ziet op een enorm scherm een pointillistisch aandoende weergave van gevels en architecturale skeletten tegen een mysterieuze zwarte achtergrond. Hoe meer foto’s er op Flickr te vinden waren van een bepaalde plek of perspectief, hoe gedetailleerder het 3D-model ervan.

Ook de eenvoud waarmee ‘God’s Browser’ van Geert Mul (2010) communiceert, spreekt aan. Voor deze razendsnelle ‘random’ browser ontwikkelde Mul een generatief software-programma waarmee hij eindeloos veel beelden van internet kan halen. Hij brengt het fragmentarische van al die internetbeelden terug tot een soort aangename selectie. Er zitten namelijk geen beelden tussen van mensen in oorlog of van blote tieten. Veeleer zien we beelden van sterrenstelsels en andere organische dingen uit wetenschap en natuur, gemengd met herkenbaarder beelden. Als kijker stuur je de projectie en de selectie aan door met je hand langs een metalen staaf van een ouderwetse theremin (zoek maar eens op wat dat ook weer is) te bewegen.

Bert Schutter, Mill X Molen

Nano-stoel
Opmerkelijk is ook de ‘Nano Chair 2.0’, van Lucas Maassen, een Eindhovense ontwerper-kunstenaar met een diepgewortelde fascinatie voor de stoel. Deze stoel is met zijn drie micron de kleinste ter wereld en werd aangekocht door het Eames Office (VS). Best bijzonder voor een stoel die in een klein buisje in een etalagekast zit en die je met het blote oog niet eens kunt waarnemen. De kabouters juichen in hun paddenstoelen want de stoel ziet er op de uitvergroting uit als een zich lekker naar je lichaam vormend hebbeding.

Lucas Maassen, Nano Chair 2.0

De Kinetische machine ‘Revolve’ van het collectief Macular (2011) moet je ook even over je heen laten komen. Het is een spectaculair ronddraaiend geheel van led-lampen die in abstracte patronen in de ruimte worden gestuurd. Jammer is wel dat dit werk in de rommeligheid van het geheel niet helemaal tot zijn recht komt en dat je de stralen van de stroboscopische lampen niet zuiver kan ervaren. In de juiste setting had dit werk een veel krachtiger beeld kunnen opleveren.

Zelfmoord

En zo is het met nog een hoop meer werk. Er is de enorme zelfmoordmachine ‘The Delusion of Self Immolation’ van Erik Hobijn die weliswaar iconisch is, maar tegelijk wat ongemakkelijk parallel aan een wand is geplaatst waarop geprojecteerd is hoe dit werk ‘eigenlijk’ werkt. Live gebeurt er niets. Het doet denken aan de ervaring die je hebt wanneer je in een volksmuseum staat te kijken naar een reconstructie van een woonkamer uit de vorige eeuw. Hetzelfde voor de Strandbeesten van Theo Janssen. Het is STRP ondanks veel moeite niet gelukt een beest naar Eindhoven te halen en dus tonen ze maar drie projecties naast elkaar. Met daarvoor op twee wat verloren gelopen sokkels mini 3D-maquettes van twee beesten. Een erg schrale troost die net zo goed weggelaten had kunnen worden.

Evelina Domnitch&Dmitry Gelfand, Hydrogen

Heus, er zijn oprecht veel werken die de moeite lonen, zoals ook nog de tactiele science fiction film ‘The Origin of Creatures’ van Floris Kaayk, het wetenschappelijk serieus gemeende ‘Face Shift’ van Arthur Elsenaar en zeker ook het psychedelisch aandoende ‘Hydrogeny’ van Evelina Domnitch en Dmitry Gelfand, een soort aquarium waarin zuurstof van waterstof wordt gescheiden en kosmische bewegingen in door een laser aangelichte patronen vormt. Langsgaan blijft dus zeker de moeite, maar hou rekening met een vrij onrustige invasie van impulsen en ervaringen…

STRP Festival
Music, art and technology festival
18-27 November
Klokgebouw Eindhoven

washed out

machinefabriek en peter broderick

nils frahm en anne müller

holy other

vondelpark

oOoOO

magazijn

Zonder duidelijke curator, maar met veel samenwerkingen tussen kunstenaars en muzikanten staat het programma op de website van 5 days on aangekondigd als het kunst-en verdiepingsprogramma van het festival. Die verdieping is juist waar het geheel een beetje schuurt.

Helpende handjes gezocht

Eerst op zoek naar kruimels in De Balie. Een analoge twittermuur aldaar was voorzien van een aantal A4rtjes met hartekreten als ‘Ik voel hem nog niet hoor # 5 days off!’ en heuse stickers met het bekende facebook like duimpje. Ook hingen er foto’s die backstage gemaakt waren; een goede mogelijkheid om te kijken wat er achter de schermen van het festival gebeurt. In werkelijkheid lijkt het meer een verzameling van foto’s van mensen met blikjes bier en fans met artiesten. Echte creativiteit wordt hier dus niet echt gebotvierd.
Rechts naast deze wand vinden we een hands on installatie van Weense kunstenaar Jorg Piringer met de vrij algemene titel ‘abcdefghijklmnopqrstuvwxyz’ waar je op een touch screen klanken van letters kunt laten zweven en klinken en zo zelf kleine geluidscreaties kunt creëren. Omdat het touchscreen op een houten pilaar met een geintegreerde speakerbox was bevestigd, het beeld bevroren leek en er geen uitnodiging hing tot aanraken (kunst heeft over het algemeen een geconditioneerd ‘can’t touch this’ credo) stond deze installatie er eenzaam bij. Dat is tevens de keerzijde van hands on installaties; als er geen hands on zijn, lijken ze soms statisch en wordt men niet uitgenodigd tot verder onderzoek. Hier een Youtube filmpje van de installatie, met een adres waar je het kunstwerk als App kunt downloaden. Gegarandeerd succes in een volle treincoupé of op een saaie verjaardag:

www.youtube.com/watch?v=PycAnT8-F5c

Avant Garde strijdt met Lone

Lone&Die Abenteuer des Prinzen Achmed (foto: Nienke Doekes)

Iemand eet een boterham uit een zakje, een bezoeker komt binnen met een zuur ruikend kopje koffie. De zaterdagavond is duidelijk nog jong als we in de kleine zaal van Paradiso kijken naar Die Abenteuer des Prinzen Achmed (Lotte Reiniger, 1923-1926). Een schimmenspel welke op magische wijze vertelt over een liefdesgeschiedenis die gebasseerd is op 1001 nacht en waarin een snufje van Aladin huist. Fel gekleurde achtergronden, een prachtige Afrikaanse tovenaar en dito prinses en natuurlijk het bijzondere gegeven dat je naar een schimmenspel van 80 jaar oud aan het kijken bent werden hier en daar verpest door het feit dat de begeleidende muziek van de Engelse DJ Lone weinig synthese met de film bood. Slechts op sommige momenten ondersteunde de muziek deze avant garde klassieker echt goed. Dit neemt niet weg dat Lone een zeer goede set draaide met hier en daar dromerige, wazige IDM, maar vooral gevarieerde beats waaruit een brede muzikale basis blijkt. Als toeschouwer moest je vaak een zwaartepunt kiezen; de film of de muziek.

Open Circuit met enthousiaste jeugd

Dan de Melkweg, waar in een zaaltje de fantastische installatie Open Circuit van Haag/Rumori/Windisch/Zeller te zien is. De witte ruimte is langs muren en op de grond bekleed met koperdraad, waar de bezoeker draadloze speakers die als kleine witte cilinders zijn vormgegeven kunnen plaatsen. Eenmaal geplaatst klinkt er uit de speaker een (industrieel) geluid, en hoe meer je er verplaatst, hoe meer geluid je creeërt en hoe intenser het geluid de ruimte voelt. Fijn te zien dat er 4 jongens helemaal opgingen in hun eigen creatie, waardoor duidelijk werd dat hands-on wel degelijk succesvol kan zijn. De bezoeker bepaald wat en hoe lang er iets te horen is. Een mooi gebaar gezien het feit dat alle bezoekers van 5 days off doorgaans geen controle hebben op het geluid van hun favoriete acts, maar op deze manier zelf totale invloed hebben op geluid en stilte.

Mijn natuurkundeleraar had dit ook heel leuk gevonden

Wavefield Synthesis, een installatie die je thuis ook zou willen. (foto: Nienke Doekes)

De link tussen de essentie van muziek, elektronica en natuurkunde wordt gelegd in de Rabozaal bij Wave Field Synthesis, aangebracht door collectief the Game of Life. Wel een plek waar je zonder vooronderzoek even moet slikken. 192 speakers staan opgesteld in een groot vierkant, met stoelen in het midden. Geluid is niet afhankelijk van stereo of mono en de installatie geeft geluid als het ware ruimtelijk weer. Machinefabriek Dwaalspoor en Yi Youn Kang SiNaW hebben goede composities gemaakt voor deze mobiele installatie, de een met een industriele inslag, en bij de compostie van Kang SiNaW kreeg ik het gevoel dat ik een wereldreis maakte.

Dan nog even een regenboog

Presk (foto: Nienke Doekes)

Na dit gehang, geschuif, gepiep en gekraak wordt het tijd om eens op de dansvloer te gaan staan, en met een verbrede horizon naar de set van Presk te gaan luisteren. Presk nam de naam van de clubavond Colors letterlijk door te zorgen voor een regenboog op de dansvloer en een publiek wat zo enthousiast was dat het leek of ze de vinders van een pot met goud waren. Goede mixes en fijne dubstep gerelateerde beats zorgden voor wat lucht na dat avondje kruimels zoeken.

Russian Sience Fiction on Grass

Aelita: Queen of Mars uit 1924 werd op zondagavond vertoond in de Rabozaal. |Cine|Sonic| toonde veel films uit het archief van Eye tijdens 5 days off, waaronder het eerder beschreven schimmenspel. Ietwat sceptisch door de eerdere vertoning heeft deze avond veel goed gemaakt. I-F (bekend van de hit Space Invaders Are Smoking Grass) begeleidde de film op respectvolle wijze, gebruikte soms muziek uit de jaren 20, en wist tijdens de spanning op te bouwen door zijn hit perfect in een scene met rebellerende marsmannetjes te plaatsen. Of de film propegandistisch of juist anti-revolutionair is valt lastig te zeggen. Onduidelijk is of Protazanov een eenduidige gedachte in het hoofd had, laten we het erop houden dat de film door de loop van de geschiedenis vatbaar is voor verschillende betekenissen. Prachtig is het feit dat twee Russen, die het gezapige leven thuis beu zijn, en een per ongeluk meegereisde politiekagent, een heuse proletarische revolutie op Mars veroorzaken. De dictator van Mars wordt van de troon gestoten door Aelita en een Rus die eerder in koelen bloede zijn vrouw ombrengt omdat hij haar van ontrouw verdenkt.

Helaas was de film niet overal even goed te volgen vanwege de ietwat krakkemikkige ondertitels, maar de positie van I-F was onderdanig aan de film en juist daarom trad er een perfecte synthese op.

Eindelijk, synthese. De plaatsen waarop de programmering schuurt is de informatievoorziening die erg in situ is. Pas op het moment dat je toevallig ergens binnen loopt zijn er informatiefolders en enthousiastelingen te vinden. Ook mist er een sterke thematiek, iets wat 5 days on goed had kunnen gebruiken om meer bezoekers te trekken en weg te komen met de abstractie van bepaalde installaties. We kwamen de afgelopen dagen veelal verdwaalde bezoekers tegen, die eigenlijk meer op zoek waren naar een beetje rust of een plekje om een joint te draaien. Daar kan dan zelfs een enthousiasteling niets aan toevoegen. De organisatie zocht een zwaartepunt, maar raakte zich daarin kwijt.

Een recensie over de tentoonstelling in NiMK wordt overigens later deze week bijgevoegd.

Bar bij podium Het Gesticht

Op weg naar Langweiligkeit 11, het Haagse antivervelingsfestival, hoor je de beats al van ver uit de RAC Hallen schallen. Ben je eenmaal het Langweiligkeit-universum binnengestapt, dan is er geen weg terug. Desoriëntatie is onvermijdelijk: hier wordt live street art gemaakt, daar kun je chocotaart en tortilla’s eten, er zijn projecties, honderden alternatievelingen, fluorescerende stands met alcoholische goedjes, wierookstokjes, beukende deejays en snoeiharde gitaarbands, en dat alles in het labyrint van de industriële RAC Hallen, de hallen van de vroegere Rijks Automobiel Centrale.

Bij binnenkomst kom je terecht bij dubstep/ breakcorepodium Het Gesticht en de helling naar de bovengelegen TBS Kliniek, waar het hele weekend techno te horen is. De eerste indruk is die van een prettig chaotisch dansfeest. Het is even zoeken naar de bandpodia Schots en Scheef, die achter een dichte deur verstopt zitten. Dansen kun je zeker dit weekend, met deejays als Mat Weasel en Milanese. Maar Langweiligkeit is er vaak vroeg bij wanneer het op interessante bands aankomt, dus ben ik dit weekend vooral bij het gitaargeweld te vinden. Enkele hoogtepunten.

Undergroundlabels en nichelegendes

That 1 Guy

Haags undergroundlabel Motorwolf is goed vertegenwoordigd op deze editie van Langweiligkeit. De rauwe, hypnotiserende rock van Santa Cruz, is een welkome afwisseling van het beatgeweld. Tegenover podium Schots begint Rene SG meteen na het optreden van Santa Cruz op podium Scheef. Het drietal gaat verder waar The Ramones ophielden, gewapend met razendsnelle nummers met titels en teksten die niet veel verder komen dan, pakweg, ‘Fuck This Shit’. Als het publiek onaangedaan blijft onder het obsceniteitenoffensief reageert de band met het nummer ‘Arty Farty Bullshit’. Rene SG bewijst zich maar weer eens als een geweldige aanwinst voor het Langweiligkeit Records label.

That 1 Guy was eigenlijk alleen voor de zaterdag geboekt, maar mag op de vrijdag een extra optreden geven. Deze maverick had een aantal jaar geleden groot succes op Lowlands en is nu eindelijk terug, in een ideale setting. Martin Bisi, die als producer furore maakte met onder meer Sonic Youth, Foetus en Swans, staat na That 1 Guy geprogrammeerd en trekt tegen 1 uur slechts een handjevol publiek. De bezoekers zijn elders in het pand aan het dansen, en Bisi en band hebben moeite de aandacht van de resterende mensen er bij te houden. Ze beginnen met een langzaam nummer, verzanden in effecten en Bisi zelf schakelt wat klungelig over tussen instrumenten.  Hij is duidelijk een producer in hart en nieren. Toch had ik deze nichelegende wel wat meer publiek gegund.

Kaarttrucs en nepbloed

Street art op de bovenverdieping

Op de zaterdag pak ik bij binnenkomst een stukje van het optreden van So What mee. De band speelt strakke poprocknummers, maar lijkt een beetje te clean voor Langweiligkeit. Motorwolf-coryfee Orange Sunshine is beter op zijn plek op het festival en geeft een overtuigend optreden weg. Onbetwist hoogtepunt van het weekend is That 1 Guy. Zijn optreden op de zaterdagavond trekt een groot publiek. Als vanouds draait zijn show om de zelfgebouwde Magic Pipe, een instrument vol effectentriggers, waarmee hij dansbare nummers in elkaar zet. Hij bewerkt de Pipe met een strijkstok, klopt, stampt, schuift, neuriet, zingt en bespeelt zelfs, jawel, een versterkte cowboylaars. De tweede dag voegt hij daar voor de goede orde nog kaarttrucs aan toe ook. That 1 Guy is een performer van de bovenste plank.

Bombay Show Pig

De catchy horrorpunk van Zombina & The Skeletones klinkt alweer op het tegenoverliggende podium, als ik nog rondhang bij That 1 Guy. Ze kunnen het fantastische optreden van That 1 Guy niet overtreffen, ondanks enthousiaste show compleet met nepbloed en zombieschmink, maar hebben wel genoeg fans in huis om ze over te halen tot het spelen van een toegift. Bombay Show Pig is de meest interessante Haagse band van dit moment. Het optreden op Langweiligkeit is de laatste datum van de releasetour van hun langverwachte debuut EP ‘Baby It’s a face’. Hun geluid refereert aan Yeah Yeah Yeahs en Death From Above 1979, maar is vooral heel eigen. Met een combinatie van soulvolle zang, rauw gitaar en -drumwerk en energieke optredens onderscheidt Bombay Show Pig zich van het gros der Nederlandse indiebands. De perfecte afsluiter van de 11^de editie van Langweiligkeit.

Zombina & The Skeletones

Van een soort guerrillaovername van de Haagse Binnenstad, is Langweiligkeit uitgegroeid tot een zelfstandig evenement dat onverstoord tegen de stroom in blijft varen. In de RAC Hallen heeft Langweiligkeit alle vrijheid om zich uit te leven met een tegendraads programma van veelal psychedelische, rauwe gitaarbands, dubstep en techno. Daarmee blijft het festival een must voor elke partyfanaat en muziekliefhebber.

]]> http://www.gonzocircus.com/langweiligkeit-11-%e2%80%9312-en-13-november-2010/feed/ 2 http://www.gonzocircus.com/9354/ http://www.gonzocircus.com/9354/#comments Mon, 15 Nov 2010 16:35:25 +0000 Iris Uffen http://www.gonzocircus.com/?p=9354 Afgelopen weekend, 12 en 13 november, waren de RAC Hallen in Den Haag het toneel van het 11de Langweiligkeit Festival. Hieronder een verslag in beeld.