De helft van alle conferentie-items zijn tegenwoordig in het Engels. Menig Nederlander worstelt nog steeds met het Engels en dat is in de meeste gevallen niet grappig. Het is serious business op Eurosonic. Tijdens het panel ‘Breaking Europe In Numbers’ werd “digital album sales” of “to monitor the physical sales market” besproken. Sociale media waren nog zo’n buzzword in de Oosterpoort. Tijdens de presentatie van de genomineerde bands voor de Interactive Awards 2012 kreeg je een inkijkje in wat er allemaal mogelijk is.

Harold Schellinx en Peter Mertens

De Nederlandse band Only Seven Left won deze prijs met hun project ‘Zanger gezocht’. Via een online auditie-platform kon iedere kandidaat zich zingend melden. Een andere vaderlandse band, Lorrainville, zette Facebook in bij het hele productieproces van hun album. Facebookvrienden namen bijvoorbeeld besluiten over het hoesontwerp of over het aantal tracks op het album. Kortom, het klinkt allemaal erg innovatief.  Maar wat moet je met een panel als ‘Stomp Is Voor Indies’, waar slechts 15 mensen in de lege zaal zaten. Bij nadere beluistering leek het meer op een soort (openbare) vergadering van de NVPI, de branche-organisatie uit de entertainmentsindustrie. Daar zit niemand op te wachten! Ook bij de lezing c.q. performance over de Ultra -muziekstroming waren te weinig toehoorders. Die waren wel getuige van één van de meest leuke en onderhoudende dagprogramma-onderdelen. Harold Schellinx, schrijver van het in februari te verschijnen boek over Ultra, en kunstenaar Peter Mertens legden met hulp van beeld en geluid op een vrolijke en relativerende manier uit hoe Ultra tussen 1980 en 1982 ‘geboren’ werd in Amsterdam en zich verspreidde over Nederland. (In Gonzo (circus) #108 meer over Ultra.)

Ray's Eurosonic Revue

Een verfrissend nieuw programma-onderdeel was ‘Rays Eurosonic Revue’. Voormalig MTV-presentator Ray Cokes ontving in de ruime Kleine Zaal een aantal Eurosonic-acts, die op een klein podium een paar songs speelden. Daarna kwamen ze op de bank naast Ray zitten en interviewde hij ze op een luchtige manier. Zo had hij een grappig gesprek met de Belgische band Triggerfinger en ‘speelde’ hij vervolgens op een cymbal mee met de stemmige semi-acoestische muziek van de Zweedse formatie You Say France & I Whistle. Bij dit programma-onderdeel ging het weer over muziek en niet over de muziekbusiness. Hopelijk komt het volgend jaar terug!

Vakantie

Dat zijn allemaal artiesten die ook op het officiële festival optreden. Voor wie iets nieuws wilde zien, was galerie Sign the place to be. Wat te denken van Vakantie uit Groningen. Het duo improviseerde een korte set vol elektroritmes, drones en krautrock. Erg verfrissende elektronica!

Yuri Landman Duo

Daarna klonk direct uit de diepte van een open kelder het geluid van snaren. Het Yuri Landman Duo gebruikte op planken gespannen snaren, waar ze met drumsticks op sloegen. Het klonk spannend en zag er van bovenaf gezien imponerend uit. Het deed een beetje denken aan de performances die Remko Scha gaf in de jaren 1980. Yuri Landman (zie het artikel in Gonzo (circus) #93) heeft een grote faam opgebouwd als gitaarbouwer en maker van experimentele snaarinstrumenten. In weer een andere hoek van de galerie trad de Britse band A Classic Education op. Zij speelden een gedegen set van postpunk vermengd met Britpop, waarbij de geest van Echo & the Bunnymen volop aanwezig was.

Wooden Constructions

Hoogtepunt in Sign was wat mij betreft het energieke optreden van de Wooden Constructions. Dit hoofdstedelijke viertal maakt al een paar jaar muziek en heeft zich intussen ontwikkeld als een goed op elkaar ingespeelde band. Blikvanger is zanger Gover Meit die alle kanten van het podium opspringt. De songs spatten met veel dansbare ritmes de kleine ruimte in. Ik was totaal overdonderd! We gaan dit jaar hopelijk nog veel van ze horen!

Bart Constant

Mijn avond begon in Het Paleis met het optreden van Bart Constant, het nieuwe alter ego van Rutger Hoedmaekers (vroeger About). Rutger is in Berlijn aan het experimenteren met nieuwe vormen van popmuziek. Het album ‘Tell Yourself Whatever You Have To’ is daar het geslaagde eindproduct van. Op het podium treedt hij op met twee Berlijnse vrouwen die hem op toetsen en drums bijstaan. Rutger speelt zelf elektronica en af en toe trompet. De songs van het album worden op een steviger en soms up-tempo manier gebracht. Het hele concert dendert door als een trein maar het mist de subtiele momenten die op het album voorkomen.

Pathos

Net naast Het Paleis ligt Simplon. Daar spelen de meer elektronisch getinte artiesten en er valt altijd wel iets bijzonders te ontdekken, zoals vorig jaar James Blake. De zangeres van het Zweedse Nikki & The Dove klonk een beetje als The Knife en maakte Kate Bush-gewijs veel theatrale (arm)bewegingen. Een beetje overdone en niet langer dan één nummer boeiend. In De Walrus presenteerde platenmaatschappij Suburban iets heel anders: een showcase met veel stoere mannen-rock. De Nederlandse Shakin’ Godspeed kreeg na een te lange soundcheck toch nog de zaal plat met hun vuige bluesy rock.
Vervolgens wilde ik in Het Kruithuis Mirel Wagner zien. Maar of deze zaal is zo klein of zij is zo populair … de rij voor de deur werd niet kleiner. Dus terug naar Simplon. Net op tijd voor het Engelse Clock Opera.Op papier een bijzonder band die hun eigen muziek als ‘chop pop’ omschrijft. Op het podium hoorde ik een vroege The Cure, Roxy Music-vocals en af en toe betoverende rock. Ongetwijfeld komt dit soort muziek beter uit op een album (dat in april zal verschijnen bij Moshi Moshi). Live maakte het op mij geen indruk.

Kraaien

Expositie Mara Piccioni

Net toen ik de gezellige bar op de eerste verdieping van Simplon wilde verlaten klonk een luide, doordringende elektronische noise-brom. We repten ons naar de zaal en daar stonden in het duister de twee mannen van Stay+achter hun laptop, met tussen hen in een groot videoscherm. Qua volume leken ze ons de tent uit te willen blazen maar hun electronica was te intrigerend om ervan weg te lopen. Ze overvielen ons met van alles: grime, breakcore, donkere house en dat alles met flink zware bastonen. Kortom overdonderd zowel qua volume als impact. Houdt dit duo uit Manchester in de gaten!

Mijn avond in Vera eindigde in hun fameuze kelderbar. Maar daarvoor zag ik nog op de eerste verdieping, in de geïmproviseerde 3FM-studiobij Giel Beelen, een spontane performance van het unieke gezelschap De Kraaien. Met snavelmaskers op rapten ze in plat Haags en zorgde hun meegekomen posse voor flink wat chaos of zoals ze het zelf zeggen: “urban chaos en rough rap”.

Oh ja, en Eurosonic is meer dan alleen muziek. In Het Paleis was een kleine tentoonstelling te zien van Mara Piccione, die een paar jaar geleden de Track 13 Vol 2-cd illustreerde voor Gonzo (circus). Zij maakt en verzamelt zeefdrukken van door kunstenaars vormgegeven posters, die bands speciaal laten maken. Met haar eigen zeefdrukken  mag ze zich in de traditie van de beroemde Groninger kunstenaar Werkman zetten.

Het is geen geheim dat de bezoekers van het festival een belangrijkere rol spelen dan de optredende acts. Een recensie van het publiek is misschien zelfs een beter idee dan een recensie van de acts, mede omdat die laatste zeker dit jaar (Bezuinigingen! Crisis! Rampspoed!) aan de veilige, risicoloze kant van het Europese poplandschap zijn gekozen. Toch zijn er tussen het netwerken door een bescheiden aantal mooie krenten uit de Europese pop-pap gevist. Wat onderzoek vooraf wees uit dat op woensdag de spoeling wel erg dun was, dus begint grote Eurosonic-tour op donderdagavond.

Netwerketentje

Vrouwelijke muziekprofessional anno 2012 (Tekening: Klazien Schaap)

Maar eerst: het Netwerk Etentje. We zijn uitgenodigd door een collega-muziekjournalist van een ander tijdschrift. Aan tafel zitten ongeveer vijftien jonge knappe mensen: journalisten, boekers, programmeurs en promotors van verschillend pluimage. Aangezien ik zelf ook het een en ander te promoten heb (waaronder Gonzo (Circus)), zit ik op de juiste plek, recht tegenover de muziekprogrammeur van het grootste kijkcijferkanon van Nederland. Ik steek mijn promopraatje af, maar wordt halverwege prompt in de rede gevallen door een pr-dame. “OH-MY-GOD! In mijn iPhone zit exact dezelfde barst als in de jouwe!!!” Mijn gesprek zal nooit meer worden hervat… De toon is gezet. Deze avond wordt getekend door oeverloze smalltalk en blabla. Laten we hier snel weg gaan, tijd voor wat goede muziek.

We zijn net op tijd om het grootste deel mee te pikken van de Noorse band 120 Days. Goede herinneringen! Ik probeerde vier jaar geleden met hun gelijknamige album indruk te maken op mijn toenmalige lief, met succes. De band is niet nieuw meer, maar nog altijd in uitstekende vorm mede dankzij de paar indrukwekkende synths op het podium. Nog steeds maakt het viertal mooie geluidslandschappen die tussen post-rock en krautrock à la Neu hangen. Nieuw is dat ze dansbaarder zijn geworden. Een beetje zoals LCD Soundsystem, inclusief koebel, en dat doen ze goed. Er wordt door zanger Jonas Dahl opzichtig geflirt met de twee meisjes die het aandurven zo vroeg op de avond vooraan een dansje te wagen. Maar al het gelonk en geflirt terzijde, muzikaal blijft 120 Days een charmante band die nog jaren mee kan. Later zou het zelfs het hoogtepunt van de avond blijken te zijn, maar dat wisten we toen nog niet.

Snel door naar Rocket Number Nine. Vooral door de raakvlakken met Four Tet werden we naar dit Britse duo getrokken. Daar kregen we geen spijt van. Met de minimale opstelling van live jazzdrums en een knappe synth zorgen de geconcentreerde broers voor slimme instrumentale songs met prachtige opbouw, waardoor het blijft boeien. De meeste nummers beginnen ambient, maar eindigen bijna allemaal ongemerkt in een heftig BAMBAMBAM. En dat is toch wel fijn voor iedereen.

The system

Mannelijke Muziekprofessional anno 2012 (Tekening: Klazien Schaap)

Geen Eurosonic zonder Vera en daar gaan we dan ook heen. Onderweg komen we wat interessante programmeurs en directeuren van grote podia en festivals tegen waar ik mijn zaakje maar wat graag wil pluggen, maar kom erachter dat mijn 1-minuut promopraatje rammelt aan alle kanten. Meteen heb ik grote spijt dat ik dit niet wat beter heb voorbereid, want elevator pitch, wat was dat ook alweer? Er zouden zich die avond nog vele andere gemiste kansen voordoen. De rijen voor de podia zijn zoals ieder jaar tientallen meters lang, maar lossen zich sneller op dan ze eruit zien. ‘BLIEP’ doet het festivalbandje, als we de zaal betreden. Pardon? Voor het eerst heeft Eurosonic een systeem ingesteld waarbij de bezoekers worden gescanned bij het verplichte in- en uitchecken. Op de RFID-chips in het armbandje staat (persoonlijke?) informatie over de bezoekers. Het festival pioniert op deze manier slim met bezoekersonderzoek. Maar veel bezoekers moeten er terecht weinig van hebben. Het is bijvoorbeeld geheel onduidelijk welke gegevens de chip bevat, maar vooral: waarvoor deze gegevens worden gebruikt. Het festival biedt nergens inzage in deze schimmige manier van informatie verzamelen en dat geeft velen een gevoel alsof ze permanent worden gecontroleerd. Geen enkele bezoeker heeft om dit onderzoek gevraagd en toch wordt het opgedrongen. Sterker nog, het is de status quo op Eurosonic 2012. Er wordt wel mogelijkheid geboden aan deze bezoekende professional om haar eigen chip uit te schakelen, maar daar dient ze zelf moeite voor te doen: “Daarvoor moet u bij een andere balie zijn, mevrouw”. Het is het zoveelste hedendaagse voorbeeld van hoe ‘the system’ popcultuur inkapselt en saneert. Was popmuziek voor tieners ooit de perfecte uitvlucht van alle controlerende instanties zoals ouders en overheid, tegenwoordig ìs popmuziek de controlerende instantie. De vertrutting van wat ooit een tegencultuur was, is op Eurosonic compleet. Andere festivals zullen wellicht spoedig volgen.
Hopelijk biedt de psychedelische rockband Thulebasen uit Denemarken ons een herinnering aan de onaangepaste, rebelse kant van deze ‘tegencultuur’. De mensen die ons passeren, terwijl ze langs de rij wachtenden de Vera ontvluchten geven ons goede hoop. “Nou, veel succes hoor! Ik ben in ieder geval doof”, vertrouwen ze ons toe. Dat is meestal een goed teken. Eenmaal binnen overvalt me een gevoel van herkenning. Dit is gewoon een grungebandje, alsof ze rechtstreeks uit de jaren1990 komen. Dat is ook het enige aardige wat er aan ze te beleven is. Snel door naar Elektro Guzzi (die je al eerder kon horen op Mind The Gap). Het is de eerste band op wie de hele zaal aan het dansen is. Ah, zo kan het dus ook! De funky techno van het Weense trio doet denken aan een live optreden van !!! minus irritante zanger. Een uitstekende live-ervaring dit, met een continue kadans waarop het moeilijk stilstaan is.
Later op de avond ontdekken we een volledige nachtelijke danceprogrammering in club Subsonic. Deze ondergrondse voormalige stripclub zelf is een aangenamere ontdekking dan de dj’s die er geprogrammeerd staan. Eurosonic blijft toch een popfestival en geen dancefestival. En met die gedachte wordt de donderdagnacht afgesloten met veel goedkoop bier en de eindeloze openingstijden in de beruchte Groningse nachtcafé’s.

Gezien: Eurosonic, Groningen, donderdag 12 januari 2012

2012 belooft een mooi jaar te worden vol nieuwe verrassingen in het live circuit. Zoals ieder jaar barst het festivalseizoen los vanaf juni. Wat dat betreft, is er op festivalgebied in de eerste wintermaanden van het jaar niet veel te beleven, op enkele grote festivals na. Om te beginnen is het grootschalige Eurosonic Noorderslag Festival van 11-14 januari in Groningen ieder jaar weer de belangrijkste nieuwjaarsreceptie voor iedereen in de internationale popmuziekbizz. Naast de vele conferenties zijn er tientallen bands te ‘ontdekken’, al is het meer hype dan echt happening. Tip: bezoek eens het dochterfestivalletje Grunnsonic in Cafe Koster en Buckshot cafe. Daar kun je ongedwongen genieten van de meest interessante lokale acts, zoals Under Milkwood, gratis en zonder rijen voor de deur. Te vermijden: Noorderslag. festival.eurosonic-noorderslag.nl
Het volgende grote internationaal georiënteerde festival vindt plaats in Rotterdam en dat is natuurlijk het International Film Festival Rotterdam van 25 januari tot 5 februari. Waar te beginnen? Buiten de bioscoopzaal! In ‘For Real’, een avontuurlijk en bomvol sub-programma van het festival kun je actief meedoen aan allerlei fieldtrips en interactieve kunsten. Zoals Meet Your Stranger, van kunstenaar Sander Veenhof, waarbij je zelf de hoofdrol speelt in een virtueel augmented reality decor rondom het Schouwburgplein, compleet met co-acteurs en je smartphone als souffleur. www.filmfestivalrotterdam.com
Het laatste grote winterfestival van 23-26 februari is Sonic Acts op verschillende locaties in Amsterdam. Thema dit jaar is ‘Travelling Time’. Dit avontuurlijke geluidskunstenfestival brengt kunst, technologie en muziek samen op het scherpst van de snede. Met oa: Catherine Christer Hennix + The Choras(s)an Time-Court Mirage, Pauline Oliveros, Eleh en vele anderen. www.sonicacts.com/2012
De meest opwindende dag van dit overzicht is 13 januari, waarop je kan kiezen uit drie fijne manieren om de avond door te brengen. In Utrecht in de Ekko kun je lekker dansen bij de achtste editie van EINDBAAS, het grootste 8bit feest van Europa, met live: Henry Homesweet, Meneo en Kodek. Eindbaas.org Of ga naar de Smart Project Space in Amsterdam, waar vocalist Anat Spiegel live in de weer gaat met stem, tapes en grammafoonplaten in ‘Music as Vinyl, Tapes and Songs’. www.smartprojectspace.net. Mag het nog een tikje avant-gardistischer? Ga dan naar MU in Eindhoven, naar de opening van de expositie ‘The Tosso Variations’ door kunstenaar/filmmaker/componist Gabriel Shalom. “Shalom’s werk is half avant-gardistische elektronische muziek, half hyperkubistische visuele esthetiek. Beïnvloed door de Musique Concrète versnijdt Shalom ritmes en melodieën uit onbewerkt videomateriaal, waarbij hij bewust gebruikmaakt van een bescheiden aantal effecten.” Aldus het persbericht. www.mu.nl. Dezelfde dag kun je ook beginnen met een weekend vol punk in Worm in Rotterdam, bij het PUNK IN HLLNDD weekend. Op 13 januari is het thema ‘jonge lullen’ met onder andere The Don’t Touch My Croque-Monsieurs en op de volgende dag ‘ouwe lullen’ met De Kift en Henk Vis. www.worm.org.
Op 15 januari kun je het Muziekgebouw aan ‘t IJ beleven als nooit tevoren. Daar speelt het Vlaamse collectief Bl!ndman hedendaagse muziek onder de titel Kwadratur #3 / Cube als geheel, maar in verschillende ruimtes in het gebouw. Dwaal door de ruimtes alsof je je in een sonisch museum begeeft. www.muziekgebouw.nl
Op 21 januari bestaat bioscoop Nova in Brussel 15 jaar en dat vieren ze met een feestje dat je niet wilt missen. Kom langs voor een maaltijd, films van Lucile Desamory, concerten van LEM, Mouche en Odessa, en dans! www.nova-cinema.org. Blijf nog even in Brussel, want de volgende dag opent in Argos de expositie ‘The Residence (a wager for the afterlife)’, een video-installatie van Kathleen Vermeir en Ronny Heiremans. www.argosarts.org
26 En 27 januari gaan we luisteren naar punk-icoon Henry Rollins, die in de Paradiso in Amsterdam en de Effenaar in Eindhoven een gespierd ‘Rollinesque’ staaltje spoken word zal vertonen. Op 30 januari is het weer tijd voor een nieuwe aflevering van ‘Listen to this’ in Muziekgebouw aan ‘t IJ. Dit keer gaat het Hamburgse barokensemble Elbipolis in dialoog met de Berlijnse dj Brezel Göring van Stereo Total. Corelli, Purcell en Händel go science fiction! www.muziekgebouw.nl
En dan is het alweer/nog maar februari. Deze maand begint lekker met de mathrock van Tall Ships in dB’s in Utrecht op 2 februari. www.dbstudio.nl. Op 16 februari gaan we naar de eerste aflevering van de veelbelovende concertreeks ‘Breaking Waves’ in muziekcentrum de Cactus in Brugge. Daar staat op het programma het eclectische Hidden Orchestra: soundscapes, opgetrokken uit natuurlijke en akoestische geluiden, op een sonische trip doorheen jazz, klassiek, drum ‘n’ bass, rock en hiphop. www.cactusmusic.be

Caro Emerald

Ik aarzel ook niet om dit op te schrijven, want uiteindelijk heeft Caro toch maar mooi het gelijk van de winnaar. Tweehonderdvijftigduizend albums verkocht. Dan wordt het natuurlijk volstrekt irrelevant om je af te vragen wat Emerald op jazzfestivals als North Sea te zoeken heeft – in haar muziek is immers amper John Coltrane of Charlie Parker terug te horen, laat staan Sun Ra of Brötzmann. Bij zulk een succes als van Caro Emerald wordt het gewoon ridicuul om zulke vragen te stellen. De macht van het getal ontstijgt banale kwesties als stijl en smaak.

De reden om de muziek van Caro eindelijk eens te checken – het was eerder simpelweg niet op m’n pad gekomen omdat ik geen radio luister en nooit DWDD kijk – was een van de openingspanels van de Eurosonic Noorderslag Conferentie van dit jaar: ‘The Caro Emerald Case’.

Gijsbert Kamer interviewde het ‘team’ achter de zangeres: Bert Meyer en David Schreurs. Graven naar de bron van het succes, dat is altijd mooie journalistiek. Natuurlijk zei Schreurs dat ‘het uiteindelijk alleen maar om de muziek’ ging. En dat hij slechts dingen deed ‘waar hij achter stond’. Maar dat zegt 99% van de muzikanten. En weer 99% daarvan heeft bij lange na niet het succes dat Emerald nu heeft. Een stuk interessanter, en steekhoudender, was daarom Schreurs’ betoog dat het team niets overhaast had gedaan. Overal de tijd voor had genomen. Dat ze ‘het product’ zogezegd uiterst zorgvuldig ‘in de markt hadden gezet’.

Maar het fascinerendst was toch de wel twee of driemaal herhaalde opmerking van Schreurs dat Caro beslist geen X-factor of Idol-artiest is. Strikt formeel heeft hij natuurlijk gelijk. De zangeres heeft nooit aan een van die programma’s deelgenomen. En een man als Boris moet aan den lijve ervaren dat het ‘nep’-imago van zo’n programma nog jarenlang als een molensteen om je nek blijft hangen. Maar als David Schreurs de liedjes van Emerald schrijft, haar album produceert, haar manager en platenbaas is en haar misschien ’s avonds ook nog wel eigenhandig onder de wol stopt, wat is dan het wezenlijke verschil met de sterren die via de X-factor en vergelijkbare programma’s zijn komen bovendrijven? En waarom zat de zangeres zelf niet in dat panel. Nu werd op z’n minst de indruk gewekt dat Caro zelf niets te vertellen heeft en slecht het uithangbord is van Schreurs en Meyer.

Bochten

Accreditatie

De Eurosonic Noorderslag Conferentie 2011. Eigenlijk is een overzicht van de onderwerpen die in de diverse panels en lezingen aan bod kwamen nog informatiever dan de inhoud van al die praatjes zelf. In de jaren negentig domineerden de platenmaatschappijen de panels en was het vaste prik dat er zich voortdurend verongelijkte muzikanten bij de interruptiemicrofoon meldden om te vragen waarom een label niks in ze zag of waarom er geen radiostation was dat hun plaatje draaide.

Die tijden liggen inmiddels ver achter ons. Gelukkig maar, mag je vaststellen, want dat was natuurlijk kneuterigheid troef. De platenmaatschappijen komen er nauwelijks nog aan te pas in de muziek – maar daarover later meer – en muzikanten zijn slechts spaarzaam te vinden op de conferentie, behalve dan als ze als spreker in een panel zijn uitgenodigd.

De afgelopen jaren werd het seminar gedomineerd door discussies over de bochten waarin de ‘oude’ muziekindustrie zich wrong in een poging om te overleven: de 360° deal, de ‘long tail theorie’. Het waren termen die dit jaar nog incidenteel vielen. Onderwerpen die niet compleet hebben afgedaan, maar ze verdwijnen langzaam maar zeker naar de marge.

En de boodschap van de vorige twee, drie seminars dat de sociale media ontzettend belangrijk zouden worden in de muziekwereld hoefde evenmin herhaald. Daar is iedereen inmiddels wel van overtuigd. Een grotere smartphone- en ipad-dichtheid dan tijdens het dagprogramma van deze Eurosonic Noorderslag heb ik nog niet meegemaakt.

Denkomslag

Het werkelijk boeiende verhaal bij de conferentie van dit jaar – en waarvoor in de voorgaande jaren uiteraard de kiem al werd gelegd – is een ander. ‘Keynote’-spreker Gerd Leonhard had het zelfs over een denkomslag. Een totaal andere manier van denken.

Nu is dat uit de mond van deze voormalige muzikant – over wiens muzikale activiteiten ik op het web overigens niets wist te achterhalen – die zich opwerkte tot ‘mediafuturist’ ook niet vreemd. Het zijn dit soort termen waar grote bedrijven goed voor betalen als Leonhard hun management toespreekt – wie wil er immers niet voorop lopen als het om een ‘denkomslag’ gaat. Maar hoezeer hij zich ook van het idioom en de lichaamstaal van de popi-peptalk bediende, Leonhards verhaal was helder en concreet. En daarbij bood het een soort framework waarbinnen ook tal van andere panels en lezingen tijdens de conferentie hun plaats vonden.

Gerd Leonhard

Kort door de bocht komt Leonhards betoog er op neer dat het krampachtig beschermen van de ‘content’ – zoals muziek in marketingtermen genoemd wordt – bij de huidige technologische mogelijkheden volstrekt zinloos is geworden. ,,Internet is een kopieermachine.’’ Het is een angstpolitiek die meer kost dan oplevert, aldus de mediafuturist. In het ‘nieuwe denken’ draait het niet om het verkopen van de content, maar van de context. Die laatste term heeft Leonhard er ongetwijfeld om allitererende redenen bij gehaald maar hij legt duidelijk uit wat hij bedoelt. En het snijdt hout. Het geld moet volgens Leonhard verdiend worden met het faciliteren van de toegang tot de muziek en uit het engagement van de fans met de muziek. Hij gebruikt de term ‘access economy’. Context is ook de ‘duiding van de content’.

Het is allang aangetoond dat mensen niet per se alles ‘gratis’ willen op internet, zegt Leonhard – en tal van anderen tijdens de conferentie zeiden hetzelfde of ongeveer hetzelfde. Maar mensen betalen alleen voor iets waarvan ze zeker weten dat het ook de moeite waard is. Dan heeft ‘kwaliteitscontext’ belang bij ‘kwaliteitscontent’ en omgekeerd. En kwaliteitssites kunnen veel geld opleveren, ook als ze gratis te bezoeken zijn. Want veel bezoekers betekent steeds meer advertentieinkomsten, maar ook meer naamsbekendheid – of ‘branding’, zoals het koosnaampje dat de marketing daarvoor heeft bedacht.

Natuurlijk spelen de sociale netwerken daarbij een sleutelrol. In feite draait het – aldus nog steeds Leonhard – om het kopen en verkopen van aandacht voor een product, muziek in dit geval. Veel aandacht kan een muzikant nogal wat opleveren: concerten, verkoop van fysieke geluidsdragers aan de echte fans, maar ook het bijdragen van muziek aan films, commercials etcetera. Hoe bekender de muzikant, hoe aantrekkelijker die muziek ook weer voor anderen is als ‘lokkertje’.

Dinosauriers

Twee uur na het praatje van Leonhard gaat het panel ‘A new Ecosystem for the Music Industry’ in feite over precies hetzelfde. Leonard had nota bene zelf het woord ‘ecosysteem’ reeds gebruikt toen hij het had over de synergie van ‘content’ en ‘context’ na de door hem bepleitte denkomslag. De Ecosystem-presentatie komt van drie mensen van het consultancy buro Business Models Inc. Maar er is een verschil met Leonhard. Niet eens zozeer wat de ‘boodschap’ betreft, maar wel qua presentatie.

Dino

Camilla van den Boom – ‘strategy and change management consultant’ van het bedrijf – mag eerst bij wijze van analyse een rookgordijn optrekken, dat vervolgens door haar collega’s weer neergehaald wordt. Dat trachten ze althans. Uiteindelijk bemoeit ook de als toehoorder aanwezige Leonhard zich met het gesprek en zet de punten op de i. Wat vooral opvalt is de zouteloze, werkelijke betrokkenheid ontberende presentatie van Van den Boom in contrast met het gepassioneerde betoog van de ‘mediafuturist’ – ook zo’n gebakken lucht titel, natuurlijk, maar die reflecteert tenminste nog iets relativerends.

Camilla’s collega en mede-strategy and change management consultant Patrick van der Pijl mag de open deur intrappen dat er méér dan één businessmodel mogelijk is. Uiteraard. En dat Sinterklaas een baard heeft wisten we ook al. Interessanter wordt het als Van der Pijl de businessmodellen aan het model van een ecosysteem tracht te verbinden. De grote major-platenmaatschappijen zijn dan de dinosauriërs die inzakken onder hun eigen gewicht en uitsterven – tot zover is de analogie even voor de hand liggend als beeldend. Maar, merkt Gerd Leonhard nog even fijntjes op, ecosystemen zitten wel heel wat complexer in elkaar dan bedrijfsmodellen.
En in ecosystemen wordt al helemaal geen kapitaal verspild aan ‘strategy and change management consultants’.

Facebook is cooler

Bob Lefsetz

En – alsof het de driemaal kraaiende haan in het passieverhaal betreft – is wederom een uurtje later dezelfde visie op de toekomst van de muziekindustrie ook nog eens te horen van de onbetwiste ster van de Noorderslag Eurosonic Conferentie 2011, Bob Lefsetz. De voormalige entertainment jurist en vermaarde blogger uit Californië zou vorig jaar al naar Groningen gekomen zijn, maar was toen door ziekte verhinderd.

Goed, je zou hem een populist kunnen noemen, deze combinatie van een stand-up comedian en gonzopionier Hunter S Thompson die ook nog eens bijna hyperventilerend met een hoog stemmetje spreek als onze eigen Hollandse boekenfanaat Martin Ros. Maar Lefsetz is wel haarscherp, ontzettend grappig en slaat de spijker vaak regelrecht op z’n kop. Hij komt daarbij vrijwel altijd tot exact dezelfde conclusies als de veel serieuzer optredende keynote-speaker Leonards en de strategy and change management consultants.

Aan de hand van een rad van avontuur waarbij de wijzer telkens een ander onderwerp aanwees mocht de blogger telkens zijn gifpijlen afvuren. En dat deed hij razendsnel, vrijwel zonder bedenktijd. Over advocaten in de rockbiz zei hij: “Het probleem is dat ze altijd op percentage werken. Dus je hebt alleen wat aan ze als er ergens heel veel geld uit te slepen valt.”

Justin Bieber

Over de manager die Justin Bieber een ‘groot muzikaal talent’ noemde: “Als je eerlijk toegeeft dat je veel geld verdient door een kindsterretje zo snel mogelijk financieel uit te persen als een sinaasappel, dan begrijp ik dat. Maar als je serieus beweert dat die Bieber echt iets artistieks te bieden heeft, dan ben je een ongelofelijke ‘sucker’.”

Tegelijk benadrukt ook Lefzets dat het ‘verdienmodel’ in de toekomst zit in de distributie van muziek en niet in het verkopen van de muziek zelf. Alleen zegt hij het nog compacter: ‘Distribution is king!’

En net als andere sprekers, eerder op de dag, gelooft Lefsetz absoluut niet in de betaalde download van muziek. “Met Spotify, Google, MySpace en YouTube is alle muziek vandaag de dag gratis en legaal op het web te vinden. Mensen geven hun geld liever uit aan alle mogelijke iPhone apps.”

De traditionele muziekindustrie heeft alle glamour verloren. De blogger vertelt dat hij bij een hoge manager van een platenlabel over de vloer kwam en aan diens kinderen vroeg of ze ook de muziek in wilden. “Geen denken aan, antwoordden ze. Ze wilden bij Facebook werken. Facebook is ‘cooler’ dan muziek.”
Gevraagd naar zijn mening over programma’s als Idols en X-factor antwoordt hij eenvoudig: “Dan heb je het over televisie, niet over muziek.”

Ondanks alle social media en marketingstrategieën is werkelijk succes in de pop en rock toch gewoon een kwestie van heel, heel hard werken en goed worden, zegt hij. En hij haalt en passant de befaamde 10.000 uren regel van de psycholoog K. Anders Ericsson aan, die zegt dat er aan de doorbraak van ieder vermeend ‘genie’ in kunst, entertainment of sport altijd 10.000 uur aan keihard werken vooraf gaat.
“De Beatles hadden al zo’n duizend concerten gegeven voordat ze hun eerste plaat opnamen.”

Apezuur

Er waren er in totaal zo’n negentig praatsessies tijdens de conferentie, waarvan je als niet opsplitsbare éénling er in totaal niet meer dan tien serieus kon meemaken. Natuurlijk gingen niet alle panels en speeches over het grote, alomvattende industrieverhaal en de toekomst van de branche als geheel. Er werd ook gesproken over deelgebieden. De toekomst van de hitlijst, De toekomst van de popjournalistiek. De toekomst van de platenwinkel. Opmerkelijk dat het zo vaak over de toekomst moest gaan, terwijl men doorgaans alleen over het verleden iets zinnigs te melden had. Al leer je daar ook van natuurlijk. Althans dat mag je hopen.

Het platenwinkelpanel leverde trouwens nog wel een ander helder inzicht op dat in andere sessies tijdens de conferentie bevestigd werd: Platenboer Dick van Dijk van Plato en Concerto bleek niet pessimistisch en had er alle vertrouwen in dat hij vooralsnog zijn zaken draaiende zou kunnen houden met de verkoop van fysieke geluidsdragers als de cd en de lp. Zijn collega Gerrit Miedema van Music Store Emmen dacht daar anders over en zei in feite op zoek te moeten naar andere handel. Met muziek en DVD’s redde hij het niet meer.

Maar het verschil is duidelijk: Miedema’s Music Store moet het hebben van de ‘gewone’ muziekconsument die geen cd meer nodig heeft sinds de laptop op de hifi in de woonkamer aangesloten is en je Guus Meeuwis en Caro Emerald gratis en legaal van Spotify of YouTube haalt. Concerto en de Plato’s zijn er voor de echte muziekliefhebbers die aan het ‘geluid’ alleen niet genoeg hebben, maar uit fanmatige loyaliteit, om de hoes, uit verzamelwoede of welke andere reden dan ook weldegelijk nog een CD of LP willen bezitten. Een niche, misschien maar 10% van het afzetgebied voor geluidsdragers van vijfentwintig of dertig jaar geleden, maar nog altijd een markt. De omzet van vinyl stijgt zelfs weer. Dat is zwart op wit aantoonbaar. Bij Record Industry, de vinylplatenfabriek in Haarlem, persen ze zich het apezuur.

Ultradeluxe-box Nine Inch Nails (uitverkocht)

En na het ‘betaal wat het je waard is’ statement van Radiohead met hun ‘In Rainbows’ album zijn er tal van andere populaire musici geweest het helemaal of bijna gratis weggeven van de ‘kale’ muziek succesvol combineerden met allerlei betaalde edities.

De meest aangehaalde voorbeelden in Groningen zijn Nine Inch Nails en Amanda Palmer. De vaak honderden dollars kostende luxe boxen in gelimiteerde – maar nog altijd winstgevende! – oplagen zijn in bijna alle gevallen het eerst uitverkocht. Niet de doorsnee ‘muziekconsument’, maar de echte ‘muziekliefhebber’ geeft geld uit aan muziek. En vaak flink veel ook.

Beleving als headliner

Bij festivals komen muziekconsument en muziekliefhebber elkaar dan weer tegen. De dalende omzet in de verkoop van geluidsdragers loopt immers niet parallel aan het contstant blijvende of zelfs groeiende festivalbezoek. En het simpele feit dat Lowlands kan uitverkopen zonder dat er nog maar één naam van een popact op het programma bekend is zou natuurlijk niets anders dan een teken van vertrouwen in de programmeurs kunnen zijn. Waarschijnlijker is echter dat de ‘totaalbeleving’ van het festival voor de doorsnee muziekconsument meer gewicht in de schaal legt dan het specifieke muzikale aanbod.

Ook daaraan is tijdens de conferentie een panel gewijd. ‘Beleving als Headliner’. Interessant onderwerp. Relevant ook, in een tijd dat TV-programma’s als ‘Boer zoekt Vrouw’ de kijkcijferkanonnen zijn. Waar is het publiek naar op zoek, verrijking of verstrooiing? Zorgen niet-muzikale extra’s op pop- en dancefestivals voor ‘verdieping’, of worden ze er alleen maar bij gehaald om de verveling tegen te gaan?

Stuk voor stuk boeiende vragen waar de vier festivalorganisatoren in het panel wellicht belangwekkende dingen hadden kunnen zeggen. Dat dat er niet van kwam was slechts te wijten aan de onvoorstelbaar knullige aanpak van de gespreksleiders – afkomstig van Kits zonder Blog – die dachten met meligheid gebrek aan serieuze voorbereiding te kunnen verdoezelen. Charlatans. Dat werd dus een fiasco. Een blamage voor de Eurosonic Noorderslag organisatie en zonde van de tijd van de panelleden – die konden in tegenstelling tot de bezoekers immers de zaal niet voortijdig verlaten. Alleen Mojo’s Ron Euser – nauw betrokken bij ondermeer Lowlands en Into The Great Wide Open – kreeg en nam de kans om een werkelijk waardevolle opmerking te plaatsen: Alle goede en leuke festivals zijn klein begonnen, vanuit een vriendengroep. En vervolgens stapje voor stapje gegroeid. Wie denkt met een tekentafelconcept in één keer een succesvol festival voor vele tienduizenden mensen neer te zetten, komt bijna altijd bedrogen uit. Logistiek kun je misschien plannen, maar sfeer is iets wat op de vierkante centimeter ontstaat en zich langzaam moet uitbereiden.

Menselijke maat

Een dergelijk pleidooi voor het denken vanuit de menselijke maat wordt vaker gehoord tijdens de conferentie. Bij het panel over ‘De succesvolle inzet van nieuwe media’ bijvoorbeeld. Uit de mond van manager/blogger Niels Aalberts.

Logo Twitter

Hij benadrukt dat het uiteindelijk niet gaat om het aantal followers dat je op Twitter hebt, of het aantal vrienden op Facebook, maar om de kwaliteit ervan. Het unieke van de social media is immer de één op één relatie. Een persoonlijk bericht, compliment of hart onder de riem – ook als dat digitaal verstuurd wordt – heeft vaak veel meer impact dan dozijnen nieuwe followers waarvan je nooit meer iets hoort. En daar zouden al die organisaties en bedrijven – inclusief podia, bands en labels – eens aan moeten denken die bijvoorbeeld Twitter alleen maar gebruiken om anoniem te ‘spammen’.

Het kan nauwelijks toeval zijn dat zo ongeveer het meest optimistische panel van de hele Eurosonic Noorderslag Conferentie 2011 de ‘New Networks for Music Distribution’ betreft. Gerd Leonhard had het immers al over de ‘access economy’ gehad en Bob Lefsetz vatte het samen als ‘Distribution is King’. De Amerikaan Scott Cohen, één van de oprichters van het distributiebedrijf voor onafhankelijke labels The Orchard en hartstochtelijk bepleiter van de ‘toegankelijkheid’ en de menselijke maat zegt ook weer hetzelfde in iets andere bewoordingen.

“Maak de toegang tot muziek laagdrempelig en de mensen die iets mooi vinden gaan er vanzelf geld aan uitgeven.” Scott noemt golf als voorbeeld. Niemand wordt lid van een golfclub zonder dat men van te voren weet of men het leuk vindt. Maar bied je mensen eerst een gratis proefles en slaag je er zo in hen enthousiast te maken, dan worden die mensen des te sneller lid kopen een complete golfuitrusting. Zo is het met alles, voegt hij er aan toe.

Opwinding

Daarmee zijn we wel heel erg ver verwijderd geraakt van de boze vinger opstekende Buma-man, de wanhopig naar adem happende major-label manager en de over valse concurrentie en digitale diefstal klagende CD-detaillist. Ze moeten het tijdens de Eurosonic Noorderslag Conferentie 2011 stuk voor stuk afleggen tegen de ‘nieuwetijdsprofeten’ voor wie de toekomst, structureel en financieel, een zaak lijk van het aanleggen van meer en meer digitale snelwegen en supersnelwegen.

De planologen, landmeters en asfalteerders van de nieuwe marketingmodellen lijken alle troeven in handen te hebben in Groningen. Maar toch wringt er ergens ook nog iets. De verhalen. Snelwegen en supersnelwegen brengen je in vliegende vaart thuis, maar verhalen levert dat zelden op. Negentig, misschien wel vijfennegentig procent van alles wat er tijdens de Eurosonic Noorderslag Conferentie 2011 besproken wordt gaat niet over het ‘waarom’ van pop en rockmuziek.

Steven Tyler (links op de foto)

Van de honderden sprekers en panelleden tijdens de drie conferentiedagen, is er maar een handjevol dat ook de spanning, fascinatie of opwinding uitstraalt zonder welke pop- en rockmuziek niet eens zouden bestaan.
Bob Lefsetz is één van hen. Tijdens het allerlaatste forum van de conferentie zit hij samen met drie generatiegenoten uit het ouderwetse muziekbedrijf – een Engelsman, een Canadees en een Amerikaan – in het kelderzaaltje van de Oosterpoort. Rock’n’roll-rotten. Tijd voor bier en verhalen. De echte verhalen die niet over businessmodellen gaan, maar over mensen.

De kuren van Steven Tyler en Greg Allman, de dramatische kaartverkoop bij Barbra Steisands Heintje Davids act. Het zombie-gedrag van Alex Chilton. “Iedereen liegt in deze business. Dat is de enige waarheid,” zegt de Canadese concerttickets-ondernemer en festivalpromotor Serge Grimaux.

De anderen knikken, maar hun blik verraadt dat ze de Canadees een beetje verwijten dat hij daarmee alweer teveel de waarheid heeft gezegd. Verhalen zijn overtuigende leugens. Illusies, zoals pop en rock dat in feite ook zijn. Waarmee de cirkel zichzelf weer lijkt te sluiten. Want is het met de Popprijs bekroonde succes van Caro Emerald iets anders dan het uitventen van de illusie dat kwantiteit en kwaliteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn?

Traumahelikopter

En niemand die al die mensen vertelde dat de echte Nederlandse rock’n’roll sensatie van Eurosonic 2011 uit Groningen komt, Traumahelikoper heet en donderdagavond in Café De Walrus speelde voor pakweg twintig razend enthousiaste bezoekers, waaronder met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen enkele strategy and change management consultant.

De laatste jaren springen handige programmeurs in op de wat lege programmering overdag. Zo timmert platenzaak Plato flink aan de weg met hun Platosonic; een serie optredens op podia in de winkel en in de nabijgelegen Coffee Company. Daar spelen echter vooral acts die ook ’s avonds in Groningen te zien zijn.

De Groninger Janpier Brands van Wham!Wham! Records komt nu al een paar maal met een echt originele line-up op een telkens verrassende locatie. Dit jaar was dat de Sign Art Gallery, waar in samenwerking met de Amsterdamse organisatie Subbacultcha, een programma werd gepresenteerd met vooral beginnende bandjes, die voor het meerendeel niet het officiële programma niet haalden. Sterk punt was natuurlijk het gratis Vedett bier en het feit dat er twee podia waren. Zo stonden het Amsterdamse duo The Moi Non Plus, met hun stevige gitaar- en drumsounds, in de kleine etalage van de galerie. De Londense groep Vondelpark (Ja, je leest het goed!) gaf een fraai concert in een achterzaaltje dat het meest op een garage leek. Maar net als elders in de ruimte hing ook hier een verzameling originele, kunstzinnig vormgegeven Vera-posters aan de muur. Het Britse kwartet Vondelpark zag er jong en onervaren uit, maar hun intelligente gitaarklanken met ritmes uit een laptop klonken afwisselend bezwerend, psychedelisch en doem. Een band om in de gaten te houden!

Vondelpark

Dat weten de kenners al lang over Eklin. Hun onorthodoxe, spacy collages klonken af en toe als pure Krautrock. Zij stonden overigens al twee dagen eerder op Eurosonic. Ook Palmbomen, een act van het jonge Nederlandse Non Records, stond al elders in Groningen. Desondanks bouwde hij zijn lichtsculptuur, waar hij altijd tussen speelt, op in de kleine garagezaal. Het paste allemaal maar net. Zijn 21^ste eeuwse versie van synthipop sloeg in ieder geval aan.

Of het gratis Vedett op was weet ik niet. Wel was organisator Janpier Brands zo tevreden over deze middag dat hij hoopt hier in 2011 weer terug te kunnen komen. Dit festival-off programma met negen acts was vele malen interessanter voor de gemiddelde Gonzo (circus)-lezer dan de Noorderslagavond in de Oosterpoort met louter Nederlandse acts. Meest besproken naam was hier Caro Emerald. Ik was alleen benieuwd naar Eins Zwei Orchestra. De band werd met shoegaze en My Bloody Valentine geassocieerd. In de praktijk speelden ze gehaast enkele snelle, vormloze popsongs waarin ieder vorm van subtiliteit ontbrak. Tot zover een tegenvallende Noorderslag zonder verrassingen.

Logo Eurosonic

Allereerst naar de Machinefabriek, een zaal waar zo’n 400 man in kunnen. Die waren er ook bijna om de Franse band Cocoon te zien. Bij dit kwartet rond vocaliste Morgane Imbeaud werd in de festivalgids gerefereerd aan Sufjan Stevens en Cocorosie. Helaas zo intrigerend was hun muziek niet. Cocoon speelde vooral charmante, semi-akoestische popsongs met een toefje folk.

Ook voor een deel akoestisch was het optreden van de Groningse band The Black Atlantic.In 2009 maakten ze een album in het kader van het In A Cabin With project. Zij verrasten met fraaie vocale songs à la Megafaun en Bon Iver. Ook hier was het flink vol en hield de band het publiek in zijn greep.

Dat laatste lukte de band Junip maar voor een deel. Er stond een lange rij voor het Grand Theatre om de groep rond de Zweed José Gonzales te zien. Na een eindeloze soundcheck begon het concert eindelijk. José Gonzales zong met zachte stem zijn ingetogen songs en werd begeleid door een viermans band. Er zat helaas iets te weinig variatie in zodat de aaneenschakeling van brave songs toch wat saai werd uiteindelijk.

Tijd voor wat meer avontuur. Dat was wederom te vinden in Simplon. Daar speelde Bert On Beats. Achter deze curieuze naam gaat DJ Critikal schuil, uit Estland. Omringd door twee drummers pompte hij harde (techno) beats de zaal in. Ineens stond daar de hoog gehakte Angolese zangeres Kuduro. Zij zweepte als een echte MC het publiek op om massaal te gaan dansen. Na verloop van tijd begon de muziek echter als een soort ‘tribal hakken’ te klinken.

Beneden in Simplon stond intussen ook een act met twee drummers: The Shoes. Nee, niet de Nederlandse of Amerikaanse band maar het Franse producersduo dat gespecialiseerd is in uptempo elektrobeats en zo ook al naam heeft gemaakt als remixers. Op het podium stonden ze als ware maniakken te springen achter hun elektronica en met hun (bas)gitaar. Met hun high energy songs betoverden ze het publiek en uw Gonzo (circus)-scribent.

Gonzo (circus) toog echter naar de avontuurlijke club Simplon om daar het grensgebied van dubstep en electronica te gaan verkennen. Mount Kimbie viel vorig jaar op met het album ‘Crooks & Lovers’. Op het podium bleken het twee keurige, onopvallende Britse jongens die uit de losse pols musiceerden. Hun muziek klonk meer dub dan step met een duidelijke zware bas tussen de elektronica. “Wel aardig” was de algemene reactie. Een sterke elektrodance afsluiter kon daar niets mee aan veranderen.

Heftiger ging het aantoe bij SBTRKT, de anonieme (dubstep) producer uit Londen. Met een Afrikaans masker dat zijn gezicht half bedekte, stond hij als een soeverein heerser achter zijn knoppen te swingen. Daarbij werd hij geholpen door een soulfull klinkende vocalist. Ondanks hun boeiende performance liep het zaaltje langzaam leeg. Dat had alles te maken met de volgende act in de benedenzaal: James Blake.

James Blake - Foto: Atze de Vries

Dat was zonder twijfel de artiest waar iedereen het vandaag al over had. Buiten stond een flinke rij met mensen die naar binnen wilden, daar was het intussen echter al stampvol. De 21-jarige Brit James Blake maakt op dit ogenblik, onder andere op 3FM, furore met zijn single ‘Limit To Your Love’. Hij heeft een prachtige stem die af en toe aan die van Anthony doet denken. Hij opende in Groningen erg rustig met een song vol glitches. Vervolgens zette hij de vocoder op zijn stem en konden zijn twee begeleiders op percussie en gitaar excelleren. Het drietal speelde pas voor de derde maal op het podium met elkaar. Technisch klonk het daarom niet allemaal perfect, maar dat James Blake een nieuw vocaal talent is in de elektronica-wereld was wel duidelijk. Hij hield zich knap staande in zijn diverse composities van zijn in februari te verschijnen debuutalbum. Hierop ook de spacy-krautsong en de dubsong vol echo à la Basement 5 waar hij mee afsloot.

De volgende opwindende act was het Finse K-X-P. Met een hippie muts tot over zijn ogen trakteerde de introverte Timo Kaukolampi ons op zijn schotse en scheve elektronische ritmes. Tussen zijn opzwepende electronica hield hij wat onsamenhangende praatjes over onder andere Elizabeth Frazier.

Hiermee eindigde voor Gonzo (circus) een opwindende avond! Elders in Groningen was nog genoeg te doen zoals een DJ set van de mensen achter het Haunted Cassette Tapes label. Hier was het echter zo leeg dat dat ik elders gezelligheid zocht!

Het is geen straf om op tijd in Simplon te zijn. Zo pakken we ook nog even de Nederlandse nieuwe sensatie Palmbomen mee. Live misschien niet zo goed als op plaat, maar zeer de moeite waard. Precies hetzelfde geldt voor Mount Kimbie. James Blake, man van de avond, pakt de Simplon vol maar niet in. Er mist wat dynamiek in het optreden, er zijn geluidsproblemen, het is te rumoerig voor de verstilde muziek en Blake weet nog niet geheel te overtuigen. Die moet nog eens een herkansing krijgen tijdens wat clubshows. Daar zou het magisch kunnen zijn.

Naast opkomende en florerende Nederlandse en buitenlandse bands is Eurosonic Noorderslag ook een feestje van de muziekindustrie waarbij de jongens en meisjes van de industrie tijdens daglicht elkaar de oren van het hoofd babbelen over… de industrie. Dit jaar zijn het vooral sippe verhalen over teruglopende inkomsten, naderende bezuinigingen en het gebruik van nieuwe media waarbij er opvallend veel met de vinger wordt gewezen naar de ander als het over die teruglopende inkomsten gaat. Als die anderen nu maar eens genoegen nemen met minder geld, dan kan de mopperende partij tenminste nog hetzelfde verdienen. Verheffend noch interessant voor het algemene publiek.

Gelukkig barst de muziek vroeg op de avond weer los. Met het zomerse El Guincho in de mooie Groningse schouwburg, het sterke Nederlandse Individualism (met in de band vader en zoon) en Yuck die de handen op elkaar krijgt met hun retro sound. Een verrassing is het optreden van het Franse The Aikiu. Alsof je terug wordt geslingerd in de jaren 1980. Een opgewonden zanger met kittige bewegingen, twee gitaristen in coltrui en een verscholen drumster. Dansbaar en erg goed. Uit hetzelfde land komt Acid Washed. Een stuk jonger en een stuk harder op zoek naar een goede vorm om live uit de verf te komen

Ost & Kjex

Grootste verrassing van het festival is het Noorse duo Ost & Kjex. De zanger heeft na het optreden een halve fles Four Roses weggewerkt, maar blijft loepzuiver en soulvol zingen. Het andere deel van het duo bedient de knoppen en maakt nu en dan een uitstapje naar de voorkant van het podium met zijn gitaar. De muziek wordt afgemaakt door de drie zangeressen die afwisselend verveeld en afwezig doen, maar even hard geweldig zingen. Ost & Kjex bewijst hoeveel soul er in house en techno zit door het naadloos te mengen. Een weergaloos optreden van een groep die we al te graag nog eens terugzien.

Het Gentse Drums Are For Parades is uit heel ander hout gesneden. Strak hout, want o wat hakken de Vlamingen er heerlijk op los met hun metal die aan de haren uit begin jaren 1990 lijkt gesleept enwaarbij de zang grotendeels is weggelaten. Overdonderend en goed. Overdag mag er geklaagd worden op Eurosonic. In de avond wordt bewezen dat de bands, zij die het minst verdienen in de hele industriële muziekketen, zorgen dat er altijd toekomst zit in muziek. Er zitten veel mooie beloftes bij.