Bong-Ra

“Ik heb het geluk gehad om op geweldige festivals te spelen. M’n beste optreden was op Lowlands 2008, toen ik gevraagd werd om een set van uur te doen. Het werd toen de hel van Lowlands genoemd. Onvergetelijk! Dour en uiteraard Glastonbury waren ook geweldig, dan sta je ineens voor zo’n 9000 man. De tofste sfeer heb ik ervaren tijdens het Fusion Festival 2009 in Duitsland. Geen commercie, supervriendelijke sfeer. Deze kan ik zeker aanraden, net als Machinenfest die jaarlijks plaats vindt in Duitsland.”

Het Machinenfest vindt plaats van 30 september tot 2 oktober in de Turbinenhalle in Oberhausen.

Dour (foto: Iris Uffen)

Veel elektronica, maar ook rock, metal of hiphop- en een opmerkelijk aanbod aan hardcore en reggae. Vier dagen feest de klok rond, ver van de beschaving. Wat houdt je nog tegen?

Geld.

Behalve als je jezelf op Gonzo (circus) abonneert. We verloten drie maal twee passe-partouts plus campingtickets, zodat jij en een vriend jullie geld lekker kunnen verspillen aan zaken als bier enzo. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is als de wiedeweerga een voordeelabonnement op Gonzo (circus) te nemen voor zondag 3 juli. Heb je ook nog eens echt wat goeds te lezen op Dour.

Met: Pulp, Suede, Flying Lotus, House Of Pain, Neurosis, CocoRosie, Joker, Joy Orbison, The Drums, Luke Vibert, Lindstrøm, Drums Are For Parades en hopen meer. Dour vindt plaats op 14-17 juli.

www.dourfestival.be

Washed Out

Slapen kun je zondag ook want iets voor twaalf word je al verwacht in de Chateau alwaar de chillwavers Toro Y Moi (Chateau, 11u55 – 12u30) en Washed Out (Chateau, 13u05 – 13u45) hun slaapkamersynths voor een groter publiek spelen. Nu kun je eindelijk Washed Out live aan het werk zien na al je MySpace-luisterbeurten, en zijn passage in de Charlatan, omdat zijn ep’s maar niet uit de importbakken de reguliere platenzaak wilt indruipen. Blijf meteen maar de ganse dag in de buurt van de Chateau. De line-up is bijna identiek aan de inhoud van je toonafgevend blad het voorbije jaar: Caribou (Chateau, 16u00 – 16u50), Nosaj Thing (Chateau, 14u25 – 15u10), Gonjasufi (Chateau, 18u40 – 19u30) en Flying Lotus (Chateau, 21u20 – 22u20). ‘Cosmogramma’ valt trouwens steeds verder uit ons top tien lijstje. Tijd dat FlyLo ons toont waarom we zijn plaat toch een plaatsje zouden gunnen.

Is al deze elektronica je ding niet en hou je liever van scheurende gitaren, dan zou je naar The Sore Losers (Wablief?!, 17u55 – 18u45) kunnen gaan. Toch, de kans is groter dat je ons vooraan treft tijdens het Gentste gitaargeweld van Drums Are For Parades (Wablief?!, 16u15 – 17u00). Humo-label vrij en in het laatste nummer van Apollo nog uitvoerig aan bod gekomen dankzij onze eigenste Chef Tournel. Eind augustus verschijnt trouwens het debuutalbum van deze jongens. Hun avontuur op Pukkelpop is zowat je laatste kans om hen aan het werk te zien voordat de grote media hen uit hun kelder lokt.

Au Revoir Simone

Als dat gebeurt dan mag je op de main stage spelen. Bij deze stellen we ons dan ook de vraag of Selah Sue (Main Stage, 14u30 – 15u15) en haar gitaar nog niet te klein zijn voor het hoofdpodium. We hadden ze toch liever in de club gezien, bijna aanraakbaar. Het is omdat de club al vol geprogrammeerd staat met onder meer Sleepy Sun (Club, 16u55 – 17u45) (kijk maar uit naar Gonzo (circus) #99 voor een diepte-interview met de band), en de huidige allemans’ favorieten Yeasayer (Club, 22u30 – 23u30) dat Selah Sue vijftigduizend zieltjes mag betoveren. En als je niet genoeg kan krijgen van deze jonge Leuvense deerne, zak dan toch maar terug af naar de Wablief-tent. Om half tien omgordt ze samen met de jongens van AKS (Wablief?!, 21u30 – 22u20) haar grime-dubstep-zwarte gordel en grolt ze sensueel je wereld in. Nog meer sensueel vrouwengefluister is ook bij de dromerige elektropop van Au Revoir Simone (Club, 21u25 – 22u15) te horen.

De meest foutgelopen hype van het jaar, The Drums (Marquee, 18u35 – 19u25), een bandje dat met één single de wereld wou veroveren, houdt gelukkig het puberende publiek weg bij Gonjasufi. Helaas zal je zijn laatste noten moeten missen om de eerste slagen van verdriet van The National (Main Stage, 19u25 – 20u25) op te pikken.

Het lijkt erop dat je laat op de avond toch nog een hartverscheurende keuze moet maken. Wil je gaan genieten van het kleurrijke lichtspektakel van Jónsi (Marquee, 22u35-23u35) of je indievriendjes van Yeasayer? Feit is dat er overal te veel volk zal staan dat nadien afzakt naar het hoofdpodium voor de afsluiter 2manydjs (Main Stage, 23u30 – 01u00), een line-up waarmee Pukkelpop die dag drie vliegen in één klap slaat door ook Soulwax (Dance Hall, 20u05 – 20u55) en Goose (Dance Hall, 18u15 – 19u15) een Dancehall-moment te gunnen. Zou hun dat een boekingskorting opleveren?

Logo Dourfestival

‘We are now gonna play some more jazz for you’, kondigt saxofonist-gitarist-zanger Jorgen Mulkeby aan, zo halverwege de set. Iedereen juicht, maar de helft vraagt zich waarschijnlijk af waar hij het in godsnaam over heeft. Het lijkt alsof Shining bij elk optreden aan furiositeit wint- waren ze op Roadburn nog indrukwekkend, dan slaat ons dit keer op gezette tijden de schrik om het hart. Als met ‘jazz’ wordt bedoeld: ‘muziek die roekeloos en enthousiast meerdere bakens verlegt’, dan is dit inderdaad jazz van het zuiverste water. En anders is het gewoon fenomenale, virtuoze, mateloos opwindende pokkeherrie. In de finale pakt de band uit met de cover die ze onderhand tot lijflied én intentieverklaring hebben verheven: ’20th Century Schizoid Man’, de metalen riff tot de derde macht verheven- en een zee van hoofden snokt synchroon naar achter en weer vooruit. Wij denken: er zijn hier weer wat zieltjes gewonnen.

Balthazar‘s ‘Fifteen Floors’ vonden we tot nog toe de Belgische single van het jaar, maar het debuut viel ons wat tegen- niet in het minst vanwege een vlakke, veilige productie. Het was dus met weinig verwachtingen dat we de band hier gingen bekijken, maar wat blijkt? Live is dit een bom. De band bewijst hoe je met oprecht zelfvertrouwen en een mooi vol geluid op een podium jezelf kan overstijgen. Neem een song als ‘Blues For Rosann’, op plaat een doorslagje van Absynth Minded, live een bezwerende sleper met echo’s van ouwe Portishead. Ook single ‘Hunter At The Door’ klinkt veel venijniger en dwingender dan we ons van de radio herinneren. Dermate is ons enthousiasme, dat we thuis meteen nog eens de plaat opzetten- iedereen kan zich wel eens vergissen, toch? Helaas: in elk geval tot de opvolger wordt dit een band om vooral nog een paar keer live te gaan zien.

Moon Duo is een zijproject van Erik Johnson van Wooden Shjips, en dan weet u al dat men geen hapklare brok muziek voorgeschoteld gaat krijgen. Maar Moon Duo is wel érg statisch: Johnson staat wat te wiegen met z’n gitaar als een baardige sjamaan, en toetseniste Sanae Yamada vult een optreden met twee dezelfde akkoorden, zo lijkt het wel. Het onbeweeglijke schouwspel heeft echter het effect van een aquarium: we betrappen onszelf erop dat we maar blijven plakken in de waas van echo en reverb, waar hooguit een simpele drumbox doorheen tikt. Tot we opschrikken uit onze dagdroom, bedenken dat we nog wel wat anders te doen hebben, en op zoek gaan naar wat geanimeerder vertier.

Dat zal alvast geen Melissa Auf Der Maur wezen. Zoals wel meer muziekliefhebbers die we kennen, hebben we een zwak voor ijsgekoelde rockbassistes, en enkele jaren geleden was Melissa een ware catch in die categorie, zeker toen ze de kutgroep Hole verliet om solo te gaan met opwindende stoner rock. Maar dat was 2004, en sindsdien werd er van haar nog weinig vernomen. Afgaande op haar aantreden op Dour, kunnen we stellen dat de comeback weinig potten zal breken. We hoorden vooral heel stereotiepe fm-rock, en Melissa zelf zag er wel érg bleek uit, en slapjes bovendien.

Gelukkig hadden we nog één ware voltreffer tegoed, en dat bleek Tinariwen te zijn. U kent ondertussen misschien al het verhaal- Touareg strijders ruilen de geweren in voor gitaren, en veroveren de wereld. Een wereld die net als de tijd geen vat blijkt te hebben op dit woestijnvolk. Het bewijs? Op de afgelopen vier dagen, vol extreem gitaargeweld en met de nieuwste snufjes gecomponeerde electronica, hoorden we niets dat klonk als Tinariwen. De gitaren, de percussie, het gezang- alles is een fata morgana voor het oor, nét niet wat je denkt te horen. Dus laat je alle ideeën los die je hebt, al je begrip van melodie en ritme, tot je gewoon verloren raakt in een onwereldse trance. Even lijkt het geen Belgische zon meer, die op onze hoofden schijnt.

Wanneer we vervolgens aankomen bij Monotonix, treffen we een bizar tafereel. Zanger Ami Shalev heeft net iemand uit het publiek geplukt, die blijkbaar met bier heeft gesmeten naar drummer Haggai Fershtman. De hele tent zit op de grond, terwijl Ami een boksmatch voorstelt om het pleit te beslechten. Hij telt af, en op één veert de hele zaal terug recht, zodat we het vervolg moeten missen. Veel zal er niet geknokt worden, want Fershtman is alweer als een bezetene aan’t drummen, en Shalev beklimt één van de tentpalen. Na een ontzagwekkende duik in het publiek laat hij de drum ontmantelen, leidt de halve zaal naar buiten, klimt op een drankstand, en rent dan weer naar binnen. Op het podium breidt de groep nog een outro van zeker tien minuten aan hun show. Allemaal goed en wel, maar hoe was de muziek? Eerlijk: we hebben er geen idee van.

Maar dit lijkt ons wel een mooie uitgeleide voor onze Dour 2010. Graag hadden we nog gebleven om u te kunnen vertellen hoe Giant Sand, The Sonics of The Glitch Mob het er van af brachten, maar onze kaars is ver opgebrand, en morgen roept de plicht elders. Aan iedereen die ons dit jaar weer een memorabel festival heeft bezorgd: van harte bedankt.

Behalve als u voor Red Bull werkt. In dat geval wensen we u een Bourinage stoflong.

Logo Dourfestival

Een botsing wordt net vermeden, en gelukkig hebben we ook zijn aandacht niet getrokken. Red Eyes rent zowat het hele optreden lang door de zaal, met in z’n kielzog een stel roadies om de microfoonkabel over het publiek te leiden. Willekeurig houdt hij stand, om de dichtstbijzijnde omstaander willens nillens te omarmen, te doen meezingen, of een goedmoedige por te verkopen. Dat de begeleidende soundtrack uit weinig meer bestaat dan goeie ouwe hardcore punk, kan niet deren. Fucked Up is geen muziek, maar een muzikale performance- en dat is een verschil.

Even uitblazen bij The Middle East. Pastorale folk met zangharmonietjes is onderhand flink ingeburgerd, maar aan mooie muziek is er gelukkig nooit een teveel. De jongens puren niet alleen uit de inmiddels welbekende westcoast sound, maar vooral ook uit de Engelse traditie en de samenzangpop van Simon en Garfunkel. Op plaat gaan we dit niet meteen terug herkennen, en misschien ook niet opzoeken. Maar ineens beseften we dat dit soort muziek schromelijk ondervertegenwoordigd is op de affiche van Dour dit jaar, en dus zeer welgekomen.

Os Mutantes was làchen! Eerlijk: we vreesden het ergste, vooral toen een platenjongen ons toevertrouwde dat we niet veel moesten verwachten. Maar de Brazilianen reproduceerden hun cultplaten- een bijna Zappaiaanse mengeling van samba, jazz en acid rock- vrijwel perfect, inclusief de betoverende samenzangen die nog even krachtig klonken als dertig jaar geleden. Wat was er dan zo grappig? Je moet al een muziekarchivaris zijn om de band te kennen, en het meeste publiek kwam vooral een dansje plaatsen op de exotische ritmes die ze in het voorbijgaan hadden opgepikt. Om dan een half nummer later abrupt tot stilstand te komen, wanneer de band weer overschakelde op een onmogelijk ritme, of een stukje hilarische operettezang. Gelukkig is het publiek van Dour breeddenkend genoeg om dergelijke capriolen te appreciëren, en raakte iedereen geleidelijk in de ban van die vreemde oudjes met hun rare kostuums.

Net als vorige week op Cactus vertrok Black Mountain ook hier op het verkeerde been: weinig begeesterd, bijna op automatische piloot werden de eerste nummers afgewerkt. Gelukkig zorgde ‘Tyrants’ dit keer wél voor een permanent keerpunt: de band pikte in op de extatische reactie uit het publiek, en werkte met veel bravoure de rest van de set af. We twijfelen nog steeds over het nieuwe werk dat we hebben gehoord- zelfs de beste riffs lijken herhalingsoefeningen- maar op Dour beweest Black Mountain alvast dat ze nog steeds tot de top van de nieuwe lichting logge gitaren behoren. We maken ons wel wat zorgen over de gemoedstoestand van gitarist Stephen McBean- tussen de nummers mompelde hij wat cynische opmerkingen, en meestal ging hij enkel op in z’n eigen gitaarspel, in plaats van het groepsgeluid. Laten we hopen dat het een tijdelijk dipje betreft, én dat we ons schromelijk vergissen over de komende plaat. Dit is al jaren een band op de rand van de doorbraak, en ze verdienen het succes als geen ander.

Twee gevallen van: ‘we stonden erbij en keken ernaar’: Spoon vertolkten voorbeeldig hun smaakvolle en minutieus geconstrueerde poprock, maar zelfs live lijkt hun muziek een essentiëel vleugje opwinding of bezieling te missen. Misschien kijken we er gewoon naast, want rond ons zagen we volop fans die wél helemaal in vervoering raakten. Dat gevoel hadden we duizendvoudig bij The Very Best, waar we een hele tent uitzinnig zagen worden op iets wat voor ons gewoon klonk als Afrikaanse pop van de platste soort- ver van de broeierige, gevaarlijk smerige afrofunk die we wel van pakweg Fela Kuti weten te smaken. We zijn overigens niet trots op onze apathie- niets voelt zo eenzaam als stilstaan in een zee van dansende mensen. We zijn dan ook niet lang gebleven.

Hebben we wel nog op gedanst:
-Chinese Man, volgens onze bronnen vorig jaar dé revelatie van Dour, en nu terug met hun opwindende set, zwaar geënt op Coldcut en aanverwante beatmakers.
-Benga & Skream, die steeds meer de typische dubstep achterwege laten ten voordele van vreemde, ondefiniëerbare maar zeer te smaken techno en electro.
-dEbruit: een virtuoos op de klassieke mpc-samplerbak, die erg aan Prefuse73 deed denken, maar naar het einde toe z’n eigen set een beetje vergalde door over te schakelen op ongeïnspireerde house.
-Lefto vs. Simbad: een twee uur durende evenwichtsoefening tussen alle genres die de dance anno 2010 rijk is, helaas geserveerd in een veel te lege en koude tent.

Logo Dourfestival

Crown City Rockers zijn een stel Californiërs voor wie de jaren negentig nooit voorbij zijn gegaan. Met ‘Earth Tones’ hebben ze een opgemerkte cultplaat op het palmares, maar met de opvolger vorig jaar schoten ze de bal mis. Hun zwaar op The Roots geënte liveshow voldeed niet om ons beeld bij te schaven. Het eerste probleem: twee sympathieke mc’s die toch niet het charisma noch de rijmelarij in huis hadden om de aandacht te zuigen. Probleem twee: de begeleidingsband was competent, maar de funk die ze produceerden klopte té perfect, en funk is nu eenmaal geen optelsommetje. Resultaat: tegen het einde van het optreden was de houdbaarheid reeds verstreken.

Breakestra, dàt was al andere koek. De band zette meteen in met wat kloeke instrumentals, waar het geluid ook meteen goed zat: een ronkende, blazende bas, en een drum die je recht in de buik raakte- ontontbeerlijk wanneer men aan live gespeelde hiphop wil beginnen. Het bedje was dus al goed gespreid voor de mc van dienst. Gelukkig was die ook niet van de minste: Chali 2na, de publieksfavoriet uit de fel gesmaakte crew van Jurassic 5ive. Bij zijn aantreden schakelde de band vlotjes over op de riffs van enkele Jurassic hits, en het eerste opstootje van de dag was een feit.

Het is goed dat er mensen als Mayer Hawthorne bestaan, die uitstervende genres terug oppikken en een nieuw leven geven voor een volgende generatie. In tegenstelling tot Motown en Stax is de Californische tak van sixties en seventies soul in deze contreien altijd voer voor kenners gebleven. Voor een nieuw potentiëel publiek kunnen de stereotiepe samenzangetjes en klaterende gitaarlicks dus best verfrissend in de oren klinken. Maar dat neemt niet weg, dat de man en z’n band The County in wezen gewoon een steengoeie coveract neerzet. Laat dit dus vooral dienen als doorgeefluik voor al het moois dat al tientallen jaren geleden op plaat werden gestanst. Laten we ook hopen dat hij het sullige fratboy imago snel achter zich laat, en z’n vocale kwaliteiten ook al eens zal inzetten voor wat avontuurlijker werk met z’n makkers bij Stones Throw, toch een voortuitstrevend label.

Bilal was de teleurstelling van de dag. Vooral nogal wat liefhebbers betekent zijn naam niet minder dan de next best thing sinds d’Angelo verdween in een zwart gat van drugs en zelfdestructie. Zijn laatste plaat is een hebbeding dat nooit officiëel werd uitgebracht wegens te persoonlijk en te weinig commerciëel. Terwijl we deze live show bekeken, bekroop ons het gevoel dat Bilal daar de verkeerde conclusies uit heeft getrokken. Zo afgelikt, saai en berekend verwacht je als muzak bij de latte in een Starbuck’s, maar niet op een podium op Dour. De diepe neo-soul die we hadden verwacht, was ver weg.

Was onze funkiness daarmee stevig uit balans geslagen, gelukkig kwam daarna Lee Fields orde op zaken stellen. Wat zeiden we zonet over Mayer Hawthorne als coveract? Fields is er ook zo één, maar hij spiegelt zich wél aan een natuurkracht die de wereld in één of andere vorm nodig heeft: James Brown. Het schriele, hanige ventje doet zelfs geen moeite om zich een eigen imago aan te meten, maar eigenlijk is hij een betere versie van z’n grote voorbeeld dan The Godfather zélf, die keer dat we hem met z’n potsierlijke Las Vegas show aan het werk zagen. Dus Lee: blijf maar die splits doen, die ‘ewaaaauuurgghs’ schreeuwen en die ‘uh!’ hoesten. En geef op het einde van je leven de fakkel door aan een andere krielkip met dynamiet in z’n reet. Hopelijk vindt die een even perfecte begeleidingsband als The Expressions, en dan zingt de mensheid het nog wel even uit.

We zijn er bijna, rest ons enkel nog de dubbele top-of-the-bill voor deze avond. Eerst was er De La Soul op het hoofdpodium, waar ze ten onder gingen aan de krachteloze geluidsmix die ook Faith No More al de das omdeed. Of misschien was dit gewoon ook een routineuze show van een grote naam op retour, ondersteund door een flauwe band? Wij gokken: van alles een beetje. De La Soul slaagt er na al die jaren nog steeds in om interessante platen te blijven brengen- geen sinecure voor een hiphop-collectief. Als dat betekent dat ze af en toe met een jukebox de boer op moeten om de kas te spekken, het zij zo.

Pete Rock & CL Smooth konden zich niet achter zo’n excuus verschuilen. De ene een gevierd producer met een solide solo-carrière, de andere een rapper die al lang niet meer op de planken staat. Hun samenwerkingen zijn van het beste dat de jaren negentig qua hiphop te bieden hadden, maar mainstream hits staan er niet op- dit is fijnkost voor kenners. Het was te merken aan de opkomst: nauwelijk een halfgevulde tent, maar iedereen stond er wel met hooggespannen verwachtingen, wijzelf incluis. Voor sommigen volstond de rist underground klassiekers die we te horen kregen: ‘Carmel City’, ‘Straighten It Out’ of natuurlijk het anthem ‘T.R.O.Y.’, allemaal vakkundig uitgevoerd, en CL is godzijdank geen rapper die zich tussen de nummers probeert interessant te maken met allerlei poespas. Maar! Het aandeel van Pete Rock was bijna nihil, zelfs in die mate dat we ons een beetje geschoffeerd voelden. Hij zette netjes één voor één de instrumentals op, en verwaardigde zich zelfs niet om zelf te scratchen- met de opgenomen versies moesten we het doen. Even kwam hij achter de draaitafels vandaan om z’n solotrack ‘The Creator’ te rappen, maar verder had hij er evengoed niét bij kunnen zijn. Een beetje een domper, want voor de rest was dit een sterk en sfeervol optreden.

Logo Dourfestival

Dit is wat de term ‘intelligent dance music’ anno nu zou moeten omvatten: geen genre op zich, maar een breinsmeltende hybride die alle grenzen overboord smijt. Soms was dit optreden bijna té veel input om ineens te verwerken, maar dagen later zinderen we nog altijd na. Wisten wij veel dat dit niet eens het hoogtepunt van de avond zou worden…

Maar eerst werd ons nog een blik gegund (nou ja) op het andere uiterste. Atari Teenage Riot, dames en heren, is een museumstuk geworden, en geeneens een goed onderhouden exemplaar ook. Terwijl afgezaagde breakbeats en beschamend gedateerde synthbassen voorbij waaiden, stond Alec Empire nog steeds dezelfde uitgeholde slogans te scanderen. Vroeger geloofden we het nauwelijks maar vonden we’t wel lachen, tegenwoordig is ook de lol eraf. Nogal wat fans blijken het nog steeds fantastisch vinden, maar nostalgie is dan ook een sterke drug. Wij houden het al snel voor bekeken, en verzekeren ons een plaatsje vlak voor de triptiek van videoschermen die dreigend hangen te wachten op het aantreden van Chris Cunningham.

Soms is het al moeilijk is om treffende bewoordingen te vinden die een muzikale ervaring kunnen vatten. Maar om Chris Cunningham Live te omschrijven, schieten woorden al helemaal te kort. We kunnen u het concept meegeven: drie schermen, die soms in tandem, soms in contrast een spervuur van beelden weergeven. We zien originele, verknipte en herwerkte fragmenten uit ‘s mans videoclips en kortfilms, maar ook onbekend en nieuw materiaal. Afwisselend provocerend, gewelddadig, grappig, lieflijk, sensueel, pornografisch, meeslepend, afstotelijk, hypnotizerend. Soms dit alles tegelijk. Af en toe schiet er een laserstraal of lichtgordijn over onze hoofden. Cunningham dirigeert het geheel, nauwelijks zichtbaar achter een grote mengtafel, en voorziet de beelden van eigen composities en remixes of edits van andermans muziek. Vat u het zo’n beetje? Ik kan u verzekeren: u heeft geen idee. Meer dan tien jaar na z’n hoogdagen begeeft de kluizenaar zich nog eens onder het plebs, en bewijst nog steeds lichtjaren voor op zijn tijd te liggen. Het beste dat we dit jaar op Dour zullen zien, is geeneens een concert.

Wat kan een mens daarna nog doen? Alors en dance. Onze afspraak met Carl Craig hebben we gemist, maar ouwe getrouwe Dave Clarke volstaat ruimschoots. We wippen ook nog even binnen bij A-Trak- de meervoudige dj-kampioen die ook al enige tijd goeie sier maakt als remixer, en dit jaar een hitje scoorde op de nationale radio met zijn remix van Yeah Yeah Yeah’s ‘Heads Will Roll’. Logisch dus, dat hij op Dour z’n turntablistics op stal hield, en koos voor een complexloos feestje met iets te rechtdoor gebonk. Verrassend genoeg slaagde de Luikenaars van Forma.T All Stars (een toonaangevend feestcollectief) er daarna wél in om ons nog op smaakvolle wijze met enkele afwisselende dj-sets de nacht in te leiden.

CODA: De Red Bull deejays op de camping hebben vandaag besloten om ons niet uit onze slaap te houden met hun stampers. In plaats daarvan wachten ze geduldig tot we dankbaar zijn ingedommeld, om ons dan des te harder en onaangenamer wakker te schudden. Her en der beginnen er wanhopige plannen gesmeed te worden om deze asociale promostunt voorgoed het zwijgen op te leggen.

Logo Dourfestival

Grappig om te zien hoe hij z’n Monome (zeg maar: een switchbord om live samples te bedienen) bespeelde alsof het ding gloedheet was- met ritmische schokjes vlogen z’n vingers over de toetsen. Daedelus zweette als een rund en bleek niet te rusten voor hij z’n publiek even ver kreeg. Persoonlijk hielden we’t op wat voorzichtig geschuifel bij op een frisse mojito, maar we vonden het wel een gemiste kans dat deze jongen niet in de avond stond geprogrammeerd.

Over dan naar de eerste liveband: Serena Maneesh maakt geen geheim van haar invloeden. We dachten dat dergelijk larger-than-life imitatiegedrag enkel bij Japanse bands door de beugel kon, maar verrassend genoeg geraakten deze Noren er ook redelijk mee weg. Een merkwaardig sensuele (geloof ons: de foto’s doen haar geen recht) kruising tussen Nico en Kim Gordon op bas, die ook nog eens op bijna karikaturale wijze Kim’s danspasjes imiteerde. Vervolgens de zanger-gitarist, zo potsierlijk met bandana’s en andere foulards behangen dat we onwillekeurig in elkaar krimpten van plaatsvervangende schaamte. Dat de band heel erg houdt van My Bloody Valentine, wisten we al van het plaatwerk. Wat was dan de verrassing? Dat al hun jatwerk plots perfect aanvaardbaar bleek toen de eerste noten werden ingezet. Serena Maneesh speelt luid en vol overgave, en daar is het in de rock’n'roll nog altijd in eerste instantie om te doen. Niks grensverleggend, maar wel een concertje waar we van genoten.

We hebben een paar keer geprobeerd, en sinds hun optreden weten we’t zeker: Dan Le Sac vs Scroobius Pip is niks voor ons. Het duo vormt dan ook het iets intellectuelere alternatief voor The Streets, ook al een artiest die bij ons nooit de juiste snaar heeft geraakt. Het is bewonderenswaardig dat baardmans met z’n slimme teksten toch zo’n uitzinnige respons uit de zaal loskrijgt, en daar zullen we’t dan op houden: het was een aanrader en een goed concert voor wie ervan houdt.

Wij dan liever naar Chromehoof, die twee jaar geleden een beetje verloren stonden op Dour bij klaarlichte dag, maar dit keer de zon leek te verduisteren met haar occulte progrock disco. Het blijft natuurlijk een beperkte act- de capes, de aparte instrumentatie, bovenal de zwarte tijgerin met scheefgeschoren afro- maar voorlopig werkt ze nog wel. Zowat elk nummer kenden we nog van hun vorige doortocht, en de band moet opletten dat dit geen kunstje op automatische piloot wordt. Maar vandaag had Chromehoof ook z’n publiek helemaal mee, en voor ons betekent dat: een ruime voldoende met stip.

Nog meer ambiance bij Hypnotic Brass Ensemble, een achtkoppig blazersensemble uit Chicago, die hun traditionele opleiding in een brassband koppelden aan een voorliefde voor jaren negentig hiphop- u kunt al raden dat zo’n recept smullen geblazen is voor wie in de vooravond op zoek is naar een ongedwongen feestje. Er werd dan ook voor het podium gedanst bij het leven, terwijl de broers met grappige choreografietjes de ene aanstekelijke deun na de andere blaasden. Enkel jammer dat ze het af en toe ook nodig vonden om hun middelmatige rapperskwaliteiten te etaleren, of hun toevlucht zochten tot overbodige afgezaagde vraag-en-antwoordspelletjes met het publiek. Enkel de groove had volstaan.

Gwar vlak na het eten: het is geen goed idee. Moeten we deze shockrockers nog voorstellen? Muzikaal een te verwaarlozen en torenhoog cliché, en dat is waarschijnlijk hoe ze’t willen. Visueel nog steeds met stip het goorste, meest smakeloze, maar op een vreemde manier toch volstrekt ongevaarlijke en hilarische festijn van rondvliegende ledematen en geizers van bloed, dat u in levende lijve zal meemaken. En we zouden nog bijna vergeten dat de band al meer dan twintig jaar meedraait. Anderzijs: elk groepslid draagt een rubberen kostuum, en is dus perfect inwisselbaar. Het is een geruststellende gedachte, dat Gwar mogelijkerwijs de goegemeente zal blijven affronteren tot het einde der tijden.

Logo Dourfestival

De binnenkomer was alvast opmerkelijk: de vertrouwde cover van het instrumentale ‘Midnight Cowboy’, met Patton op melodica bedwong minutenlang de stilte voor de storm, die uitbarste met de eerste maten van ‘From Out Of Nowhere’. Waarna we voor de eerste keer het euvel ervaarden dat de komende dagen nog meermaals een optreden zou fnuiken: de beroerde geluidsmix die alle dynamiek wegvaagde voorbij de eerste meters vanaf het podium. Zo verwerden mokerhits als ‘Caffeine’, ‘Surprise! You’re Dead’ of ‘The Gentle Art of Making Enemies’ tot ongevaarlijke achtergronddeuntjes- we stonden letterlijk en figuurlijk op een afstandje te kijken, onbewogen zoals het gros van de toeschouwers. De meeste respons kwam natuurlijk op de even onvermijdelijke als overbodige succesnummers: ‘Epic’, ‘Easy’ of ‘Midlife Crisis’- zo gaat dat bij een reünie. Patton liet het niet aan z’n hart komen, en bleef z’n intense, sardonische, vuilgebekte zelf- misschien wel de beste frontman van z’n tijd. En tegen de tijd dat als bis de perverse fellatio-hymne ‘Be Aggressive’ als meezinger werd verheven, waren we ook weer even mee. Maar alle nostalgie ten spijt: nu is het welletjes geweest heren. Een volgende keer geen tour zonder nieuwe plaat, en anders mag dit beest weer permanent op stal. Nog een opsteker voor de organisatie: Mr. Bungle, dàt is ook al lang geleden. Iemand die daarover met Patton eens een praatje wil slaan?

Wij hebben veel respect voor Apparat, en vertonen zelfs voorzichtige liefde voor Modeselektor, maar de fusie tussen deze Berliners, onder de naam Moderat, kon ons bekoren noch beklijven. We hoorden het soort onderkoelde synthpop met minimaltoets die Apparat al eerder met meer succes produceerde met Ellen Alien. Destijds was het een schot in de roos, vijf jaar later is het al hopeloos uit de tijd- wat eveneens van de bijhorende vj-show mag gezegd worden. Geef ons dan maar hun stadsgenoot Jesse Rose. Nog niet zo lang geleden was hij verantwoordeljk voor het monster genaamd fidget house, maar zoals gewoonlijk deed hij dat eerst en best, om de sound daarna achter zich te laten, zodat een leger volgelingen ze vakkundig kunnen doodmelken. Zelf heeft Jesse altijd begrepen dat house of techno niets voorstel zonder een dosis soul, en vanavond kregen we dan ook een heerlijk funky set, die volop lonkte naar de klassiekers maar dankzij z’n uitstekende en vooruitstrevende dj-techniek helemaal eigentijds klonk. Er was nét wat te weinig volk om het dak van de tent te blazen, maar we zijn niet gaan zoeken waar er op dat moment het populairdere feestje aan de gang was. Binnen een jaar is dit weer het geluid waar iedereen voor gaat.

Het was te verwachten dat Captain Ahab op het podium zou gaan voor de in breakcore-kringen gangbare combinatie van karaoke over een volautomatische laptop-set en exuberant vertoon met een homo-erotische knipoog. En dat pakt nog altijd bij een publiek, maar zelf zouden we stilaan graag zien dat de technologische mogelijkheden van deze tijd ook worden opgepikt binnen deze scene. Er zijn volop controllers en manipuleerbare software voorhanden om in elk geval de indruk te geven dat er meer gebeurt dan het starten en stoppen van een nieuwe track.
Onze afsluiter voor deze avond gaf alvast het goeie voorbeeld: Borgore, een Israëlische dubstep producer (al noemt hij het zelf ‘gorestep’) met een hoorbare achtergrond in de rock en metal. Afwisselend stevig beukend en verrassend subtiel, maar een meester in het bespelen van z’n volk- én zichtbaar in de weer met allerlei electronica, wat z’n set net die streep opwindender maakte. Het werd onze eerste verrassing voor deze Dour, en in de klarende morgen trokken we tevreden tentwaarts.

CODA: Om daar te ontnuchteren bij de vaststelling dat iemand bij Red Bull het onnoemelijk randdebiele idee heeft gehad om op de camping een soundsystem neer te poten die ons, en eigenlijk iederéén behalve een veertigtal zombies op pillen, uit de slaap zal houden tot de aanvang van dag 2, vrijdagmiddag. Dour, ça devient coup sur coup plus Dour!