Nog zo leuk om een festivalletje bij te wonen en veel te keuvelen met allerlei mensen, buiten op de met dranghekkens omgordde patio waar onder een dak kan worden gerookt. Een andere traditie is dat er een activiteit wordt gepland op vrijdagavond, deze keer de film ‘KARP lives – A documentary film about the band KARP’. We hopen hem ooit eens op de zender 8 te zien.

Een verjaardag hield ons thuis, en de zaterdag haalden we pas in de late namiddag de zaal. Of we veel misten, is in duisternis gehuld. Oneida vonden de enen strontvervelend, anderen lekker psychedelisch en verwarrend. Legendary Pink Dots hotsen nog steeds rond in een gammel busje, Edward Ka-Spel brengt nog steeds elke gemaakte noot muziek uit en als we diverse kanalen mogen geloven, klinken ze nog net als een kwarteeuw geleden toen ze concerteerden in het Kortrijkse Limelight. Een van de toenmalige medewerkers dacht zelfs dat een aantal songs net dezelfde waren. Soit, de meningen waren verdeeld en de meerderheid van het publiek was duidelijk voor het trio afsluiters gekomen.

De affiche meldde Chris & Cosey (van het legendarische Throbbing Gristle), maar eigenlijk kregen we een concert van Carter Tutti, het project van het koppel Chris Carter en femme pornofatale Cosey Fanni Tutti. Niets mis mee, al dacht een deel van het publiek om iets toegankelijkere songs te horen. Nu creëerde het duo een log tapijt van onwereldse klanken, beiden helemaal opgaand in hun eigen muziek en delvend in hun eigen muzikale verleden. Hier en daar doken fragmenten op van eerder werk, waar ze weer iets nieuws van maakten. Al is dat nieuw relatief: heel erg 1992 (zo precies kan het publiek soms zijn) hoorden we. Het was vooral heel luid, met een bas waar onze fysiek niet meer mee om kan, en dat zou voor de rest van de avond zo blijven.

Factory Floor kenden we niet vooraf. De verwijzingen naar Joy Division bevielen ons niet erg. We hebben al genoeg herkauwers gehoord inmiddels. Gelukkig kiest deze band voor een andere invalshoek. Het Londense trio, twee heren en een frêle dame, heeft duidelijk iets met het label Factory en houdt ook de onderkoelde houding aan die bij bands op dat label hoorde. De songs doen ons echter vooral denken aan ‘Always Now’ van Section 25 alwaar een ferme scheut Suicide-arrogantie aan wordt toegevoegd. De zang ligt soms wat in de stijl van een vroege Nico, toen haar stem nog niet helemaal raspte van drank en rook. We hoorden vooral een band die eindelijk eens een ander geluid van de jaren 1980 gebruikt voor zijn muziek, de bands met een hoek af. Het volume was ook hier hoog, de houding dat alles hen kon worden gestolen evenzeer. Voor ons was dit eigenlijk de enige band die we op het festival zagen die we niet kenden maar waar we wel een plaat van gaan opsnorren. Kunnen we naar de band luisteren op een voor ons afgetakelde lijf beter hanteerbaar volume.

En dan was het de tijd voor de curators van het festival, Liarszelf. We hoorden zowel de zaterdag als de zondag van veel mensen dat Liars vooral groepen hadden gekozen die minder goed waren dan henzelf om goed over te komen. Zou kunnen. Net zo goed hoorden we veel mensen morren dat er weinig lijn viel te vinden in de bands die Liars voor het festival had uitgekozen. En dan gaat het niet over de diversiteit maar om een of andere visie, een rode draad. Tja, we vinden die zelf ook niet echt of het moet de mateloze bewondering van de bandleden zijn voor Throbbing Gristle en al zijn vertakkingen, zonen en dochters en navolgers. Het is die vroege industrial en de wijze waarop die band het aanpakte, die op het gros van de aanwezige bands zijn stempel heeft gezet. En wat hun concert zelf betreft? Het was oké, in orde, gevarieerd, de mannen sloofden zich uit maar weten alleen de rechterkant van een volumeknop te vinden. En dat was soms jammer. Super was het geenszins, ondermaats ook al niet, maar wat we van hen op plaat hoorden, stelde onze verwachtingen allicht net iets te hoog, en daar kunnen maar weinig bands aan voldoen. Dus we houden het bij een uitstekend concert van een band die steeds van gezicht verandert. En  die niet altijd goed weet wat ze hebben geprogrammeerd. Deerhoof vorig jaar was niet bij de bands weg te slaan, Liars liepen wat doelloos heen en weer, zeker op zondag en zeker tijdens het ondermaatse Washed Out. Een moetje misschien? Soit, volgende keer een andere curator, weze het nu in de lente of de herfst. En een rode draad eisen, zelfs als het de legendarische draad uit de reeks ‘In De Gloria’ is.

Foto’s: Maarten Timmermans

(Klik op een kleine afbeelding om de diashow te openen)

Drums are for Parades

Sinxen betekent voor Kortrijk al jarenlang dat de binnenstad wordt ingenomen door straattheater, kermislawaai, groot spektakel voor toeristen en cultuurminnende stedelingen en een zeer grote rommelmarkt. Die laatste, na beëindiging van enkele grote architecturale en andere wegenwerken, is nog groter dan voorheen, met een kleine duizend deelnemers. De volkstoeloop is massaal, zeker bij mooi weer, en het lijkt alsof de hele bevolking het op een zuipen zet. Degenen die op zoek zijn naar alternatiever muzikaal genot dan wat er in de binnenstad valt te beleven, en ook wil zuipen natuurlijk, kan sinds vorige editie terecht in De Kreun, de poptempel van Kortrijk en wijde omtrek. Eerdere edities speelden zich af in een tent aan de andere kant van het station, terwijl nu de mogelijkheden van een bestaand podium met alle nodige infrastructuur ten volle kunnen worden benut. Drie dagen op rij zet de crew van Vlas Vegas (onder andere mensen van De Kreun en De Pit’s) zijn beste beentje voor om ook dit jaar een mooie affiche te brengen, en dat nog eens helemaal gratis ook. De prijs van een drankje wordt een miniem beetje opgetrokken, om het geheel enigszins organiseerbaar te houden. Behalve een eindeloze reeks vooral plaatselijke dj’s, die op het feestterrein buiten de zaal, alwaar een orgastisch drankfestijn kan worden gehouden, hun ding doen, spelen ook heel wat bands in de zaal. Op zaterdag 11 juni (van vier tot vijf uur ‘s middags) zijn dat onder meer de plaatselijke electrotrashers Compact Disk Dummies, maar ook MRC Riddims (1/2 Dälek) en de Belgische Warriorz, die al jarenlang de zaterdagse afterparty verzuipen in dubstep, drum’n’bass en ander in de benen kruipend dansvoer. Op zondag (van drie tot vijf uur ‘s middags) worden de dansbare beats weggegooid ten voordele van onder meer de éénmanstrasher Ottoboy, het geniale Six Organs of Admittance, de indierockers Abe Vigoda en Publicist, eigenlijk de drummer van Trans Am, die vorig jaar tijdens dezelfde feesten een uitzinnig concert ten beste gaven. Maandag is uitblaasdag, want de festiviteiten eindigen dan om één uur ‘s nachts, na hardcore van Hessian, doommetal van Your Highness, en ook nog bijvoorbeeld Reiziger. Als afsluiter treedt het superbe Drums Are For Parades aan, om iedereen met een verdiende mokerslag de nacht in te jagen. Elke dag heeft zo zijn rode draad, van eerder dansen, naar rocken naar meer experimenteel. Gratis en voor niks, chaotisch zoals altijd en zoals het K-Town ook siert. Meer info hier en daar.

ASAD - Foto: Paul Lamont

All Shadows And Deliverance, de werkplek van Fré Decruynaere en Pol Isaac, had af te rekenen met technische problemen, wat hen niet belette om een degelijke set af te leveren. ASAD gaf een erg gevarieerd concert, Decruynaere trapte af met een sample die hij ter plaatse maakte en gebruikte die als onderstroom voor het concert. Isaac pikte hier gretig op in en vervormde met zijn mengpaneel het totaalgeluid. In het tweede deel bracht Isaac met zijn lome, donkere gitaarspel voor een krachtige opstoot. Wat ASAD zo aantrekkelijk maakt is dat hun totaalgeluid overduidelijk de sporen van twee doorleefde muzikanten, muziekliefhebbers meedraagt. Laibach, KK Null, Rhys Chatham zijn slechts enkele referenties die opduiken.

De passage van True Deep was zo kort dat een mens zich geen plaspauze kan permitteren. Ecoute La Merde op zijn beurt was de eerste band die wij aan het werk zagen die ook visueel (twee naakte lijven recht tegenover elkaar met hun hoofd verscholen in een lederen masker en doek) zocht naar een toevoeging. Muzikaal leunde hun performance op twee peilers: feedback en feedback.

Het Antwerpse Remörk charmeerde ons met zijn zelfgemaakt instrument. Kris Delacourt liet op zijn blogspot weten in Kortrijk dingen te willen uitproberen. Hij opende zijn set met analoge sinusgolven en voegde een subtiel laagje noise toe die hij ter plaatse met zijn stem maakte. Ook Delacourt kent zijn klassiekers (de minimale, uitgepuurde elektronica van het Raster-Notonlabel hing als een halve schaduw over het concert) en wist die invloeden als een goede basis te gebruiken en te herwerken. Remörk leverde een evenwichtig (mooi hoe hij er over waakte alles in balans te houden) en intens concert af.

Ik speur naar de herkomst van het woord Noise en grasduin door de rijke muzikale geschiedenis.

Kannonevlees - Foto Myspace

Noise, het zevenkopppige monster, heeft  heel wat vertakkingen en zijsporen. Er ligt een wereld van verschil tussen de Noise waar Sonic Youth school mee maakte, de digitale terreur van Peter Rehberg, de vingeroefeningen van Merzbow of de minimale sonische escapades van Pan Sonic (RIP).

Spleen, allemaal nieuwe nummers, een frontman die vier keer van het podium viel en iemand die opbiechtte bang te zijn van de groep, waren de referenties die we meekregen en Anus Nocturum (het project van Dj Nolf, de perfecte anti-these van de deejay) misten we.

De eerste band die we op het podium zagen was soloproject Unholy Analog Noisemachine die vooral bewees de technische kant van de zaak te beheersen. We misten hier vooral een duidelijk en cohorent verhaal dat overtuiging miste. Iets waar Kanonnevlees wel in slaagde. De groep trok meteen een muur van geluid op, wist het geheel creatief in te vullen en leverde, wat ons betreft, een eerste hoogtepunt af. Sterk concert.

Uw dienaar is zopas geland op Noisefest II en maakt op dit eigenste moment de schrale backstageruimte onveilig (wil iemand me een gekoeld drankje brengen?).

Poster 'Doe Ne Keer Moeite Noisefest'

De jaarlijkse hoogmis voor elke noiseliefhebber (deel 2) is een organisatie van Vlas Vegas en de Kortrijkse Kreun en is vooral een showcase van lokaal talent (een woord dat we gewikt en gewogen en vervolgens met enige zwaarte keurig in de voorziene spuigbak hebben uitgespogen.

Gewapend met zijn favoriete leuze ‘Noise Has Lost His Ability To Insult, But Silence Hasn’t’ (John Cage) en een bezwaard geweten monstert uw man deze middag en avond een resem groepen. Of uw man de juiste keuze is om dit festival te trotseren is onderwerp van menig discussies. Er zijn betere adapten binnen onze schare redacteuren te bedenken (Swat, PV, PB, SB). Maar toch heeft een concept noise ons altijd geboeid. Niet in het minst omdat de term een brede waaier – de zevenkoppige draak – van stijlen, subgenres en niches herbergt en omdat, het lijkt een tegenstelling, noise enkel overleeft dankzij de zuigende en dwingende kracht van de stilte. Uw dienaar heeft vandaag (gisteren had hij ze ook al en morgen zoekt hij wel een andere hobby) de missie om te speuren, te zoeken naar de stilte. ‘A La Recherche Du Silence … ‘. Doe Ne Keer Moeite, de aftrap, het gejoel, het gezweet en gezweef. Hier, nu, vandaag.

Polvo

De groep stond op het podium zoals we een beetje verwacht hadden: bescheiden, als in een repetitiekot, alles zo goed mogelijk naspelend, regelmatig elkaars blik zoekend om goed op elkaar in te kunnen spelen, en zonder al teveel interactie met het publiek. Zoals dat hoorde in hun tijd en in deze scene, schuift Polvo geen frontman naar voor. Dat betekent: twee zangers-gitaristen aan weerszijden van het podium, een microfoonloze bassist in het midden. Weinig zang ook in het eerste deel, en de nummers hingen ook wat los aan elkaar, zodat het optreden wat dynamiek miste. Het publiek kwam voor Polvo, zoveel was duidelijk, uit alle uithoeken van het land zelfs, maar kwam nooit dichter dan twee meter van het podium – iets waar ook Polvo zich comfortabel bij leek te voelen. De eerste helft van het optreden was dik in orde, daar niet van, maar van alle kleppers die netjes in ons muzikaal geheugen opgeborgen lagen kwam er niet één aan bod.

Polvo

Het was dus erg lang wachten op het verlossende ‘Enemy Insects’, het moment waarop het feestje echt kon beginnen. Hiervoor kwamen we: een blij wederhoren van een oude ‘hit’, eindelijk wat beweging in de zaal, hechter samenspel, en zowaar ook wat beweging op het podium. Deze eerste adrenalinestoot werd onmiddellijk gevolgd door ‘Beggar’s Bowl’, dé uitschieter van hun nieuwe plaat, en man, man, man, wat een nummer, alles zit perfect in die song, tegendraads maar catchy as hell.  Dit moet het nummer zijn dat we vorig jaar het meest gedraaid hebben, en ook live bleef het meer dan overeind. Alle tussen-nootjes, accenten en effectjes zaten perfect op hun plaats en de groove had geen enkel zwak moment. De avond leek niet meer stuk te kunnen, maar was ook amper begonnen, en het voelde dan ook wat onwennig aan toen het viertal toen al het podium verliet.  De zaal was net op temperatuur aan het komen en riep Polvo dan maar terug, zij het met niet meer enthousiasme dan je kan verwachten van een honderdtal mensen dat nog niet helemaal overtuigd was. Blijf dan gewoon staan, denken we dan.

Polvo

Even was onnodig de vaart eruit, maar de sfeer zat er een seconde later weer in met ‘Feather Of Forgiveness’ uit ‘Exploded Drawing’. Zowaar een meezinger, naar Polvo-normen, en waar de zang eerst wat verloren ging in de noise klonk ze tijdens de bissen op volle geluidssterkte. Heerlijk. Afsluiter – veel te vroeg – was ‘Fast Canoe’, uit dezelfde plaat. Wat kunnen we zeggen? Ook dit was weer perfect, maar het had zoveel meer mogen zijn. Drie klassiekers, het is wat mager voor een groep die naast de comeback-plaat kan putten uit vier platen, drie ep’s en een hoop singles. Maar: we hadden het niet willen missen, en volgende keer, waar dan ook tussen Parijs en Helsinki, zijn we er weer bij.

De avond zette mooi in met het uit Bordeaux, Frankrijk afkomstige Year Of No Light. We kenden de band niet, hoorden alleen heel veel goeds over het zestal, en terecht. Drie gitaren die bijwijlen een Branca-muurtje boetseerden, een bassist, sporadisch wat keyboards en twee magnifieke drummers, die soms synchroon speelden, maar soms ook bewust elk iets anders. Magere mannen met spierballen van het harde meppen, afgepeigerd na het concert, die samen een stevige basis neerzetten waarop de gitaren konden freewheelen. Denk aan de climax die bands als Mono of Mogwai na een paar minuten opbouwen bereiken, vergeet de opbouw, en houdt de climax drie kwartier aan. Machtig. En ook slim genoeg om wat variatie in te bouwen. Noisy postrockmetal waar het publiek duidelijk pap van lustte.

De Ierse doommetalband Altar Of Plagues had het daar heel wat moeilijker mee. Het kwartet kent de stoere houding, doet zijn uiterste best, speelt met overtuiging en laat het podium baden in een aangenaam rode belichting, maar muzikaal zat het niet echt snor. Te veel hetzelfde, te weinig origineel. En misschien ook dat ze na het imponerende Year Of No Light speelden. Het publiek ging mondjesmaat iets drinken of buiten een sigaret roken, in afwachting van wat K.K.Null en zijn twee kompanen ons zouden voorschotelen.

Wij waren gewaarschuwd middels de onlangs uitgekomen livecd ‘Alive And Rising’: Zeni Geva is niet meer de band die alleen maar beukt en monsterriffs op het publiek loslaat. De band is geëvolueerd, speelt wel nog zijn klassieke songs, maar om ze te herkennen? Dat is een ander paar mouwen. Hier en daar wat riffs, ja, en voor de rest heeft het trio zijn songs compleet verbouwd, opener gemaakt. K.K.Null had, behalve zijn gitaar en zijn Japanse brul, één van zijn beruchte effectenbakjes bij, waarmee hij onze oren graag teistert tijdens soloconcerten, Tatsuya Yoshida (Ruins) drumt natuurlijk als een octopus, zingt mee in een aantal songs en drumt alsof zijn leven ervan af hangt, voortdurend ritmes toevoegend, veranderend, improviserend. Oude getrouwe Mitsuru Tabata friemelt op zijn gitaar, laat de geluiden kronkelen, storen, meegaan of net niet. Zeni Geva speelt tegenwoordig een soort free metal: metal die wordt gespeeld als free jazz, waarin alles mogelijk is. Wie zich kan voorstellen hoe een mix van Ruins en Zeni geva klinkt, snapt wat we bedoelen. Alleen bisnummer ‘Dead Sun Rising’ klinkt echt als de vertrouwde Zeni Geva. Schitterend concert aldus van een band die zich durft te vernieuwen, zonder toegevingen, en toch briljant blijft.

Sonic City - Deerhoof

Deerhoof, bejubeld curator van de derde editie van Sonic City, sloot het festival met waardigheid af. Hun eigen open geest, muzikale gedrevenheid en bescheiden opstelling straalde niet alleen doorheen het hele weekend af op bands en publiek, ook tijdens hun eigen set wisten ze met de nodige dosis humor, bescheiden verlegenheid en muzikaal vakmanschap het publiek onmiddellijk te bekoren. De combinatie van het frêle stemmetje van het kleine Japanse opdondertje Satomi Matsuzaki met de soms behoorlijk stevig uit de bocht vliegende noiserock van het trio heren John Dieterich, Ed Rodriguez en Greg Saunier werkte, alweer, wonderwel. Deerhoof is ook slim: popliedjes waarbij Satomi rondhuppelend zingt worden afgewisseld met stevige noisepop waarbij de mannen geregeld van instrument, podiumplaats of zanglijn ruilen. Het resultaat was dan ook een heel gevarieerde set zonder dode of zwakke momenten, een afsluiter op een festival zoals het hoort dus. Of wat dacht u van een cover van The Ramones in een Devo-versie, een countrydeuntje als eerste bisnummer en de dankbaarheid naar publiek en organisatie toe die de band ettelijke keren liet blijken. En als u niet wist wat de gelijkenissen zijn tussen een basketbal en een pandabeer, dan vraag je het maar aan de mensen van Deerhoof. Volgens mensen die Deerhoof ook al vrijdag aan het werk zagen, was de band nu in veel betere doen. Kan ook moeilijk anders natuurlijk, relaxt na een weekend vol diverse muziek in tegenstelling tot een laat optreden na een helse busrit. Net als Gonzocollega pds hebben we een paar tips voor de curator voor volgend jaar. Die komt er zeker, na drie geslaagde edities op rij kan dat niet anders. We tippen noisegoeroe John Wiese, de Japanse superband Melt Banana en absolute favoriet Oxbow, wiens Eugene Robinson een ruime kennissenkring heeft, een imponerende en tegelijk lieve verschijning is die ook spoken word doet over zijn andere fascinatie: extreme vechtsporten.

]]> http://www.gonzocircus.com/sonic-city-locelle-mare-motten-in-de-buik/feed/ 0 http://www.gonzocircus.com/sonic-city-de-nabeschouwing/ http://www.gonzocircus.com/sonic-city-de-nabeschouwing/#comments Sun, 18 Apr 2010 18:41:10 +0000 Peter Deschamps http://www.gonzocircus.com/5004/sonic-city-de-nabeschouwing Terwijl The Kids hun set afwerken en Deerhoof zich opwarmen om het festival af te sluiten, wagen we ons aan een korte nabeschouwing. Na Millionaire, Dälek was Deerhoof een perfect gecaste curator voor het Sonic City Festival. De groep tekende niet allen voor een line-up van hoofdzakelijk onbekende groepen, ze wist ook het hokjesdenken te omzeilen en bracht de meest diverse genres op een festivalpodium samen. Straks begint in deze contreien het Happy New Festival, het hernieuwde Festival van Vlaanderen/Happy New Ears. Sonic City bewees voor de derde keer op rij over een minstens even avontuurlijke, grensverleggende programmatie te beschikken. Alle lof voor De Kreun die bewijst dat naast de noodzakelijke grotere namen ook veel ruimte is voor kleinere, maar boeiende muzikanten en muzikale stromingen. Een curator voor de editie van 2011 is nog niet gevonden en een waardige opvolger vinden zal niet eenvoudig zijn. Hoog op onze persoonlijke lijst staan Four Tet (zijn spitsbroeder Steve Reid zal er helaas niet meer bij zijn), Dan Snaith (Caribou), Peter Rehberg (bezieler van het Megolabel), Christian Fennesz en met stip de Teutoon Thomas Brinkmann.